1ንጸብጻብና መን ኣሚኑ፧ ቅልጽም እግዚኣብሄርከ ንመን ተገሊጹ፧
2ኣብ ቅድሚ ገጹ ከም ልኡም ተኽልን ከም ሱርን ካብ ደረቕ መሬት ኪዓቢ እዩ። ክንርእዮ ከለና ድማ ክንምነዮ ዝግበኣና ጽባቐ የለን።
3ብህዝቢ ይንዕቕን ይነጽግን እዩ። ናይ ሓዘንን ምስ ሓዘን ዝፋለጥን ሰብ፤ ገጽና ድማ ካብኡ ሓቢእናዮ፡ ከም ምሳሌ፤ ተናዕቀ፡ ንሕና ድማ ኣኽቢርና ኣይንርእዮን ኢና።
4ብሓቂ ንሱ ንሓዘንና ተሰኪሙ ሓዘንና ተሰኪሙ፡ ንሕና ግና ከም ዝተወቕዐ፡ ብኣምላኽ ከም ዝተወቕዐን ከም ዝተጨቆነን ኢና ንቖጽሮ።
5ንሱ ግና ብምኽንያት ኣበሳና ተወጊኡ፡ ብሰንኪ ኣበሳና ተጨፍለቐ። ናይ ሰላምና መቕጻዕቲ ኣብ ልዕሊኡ ነበረ፤ ብቑስሉ ድማ ንሕውየና።
6ኵላትና ከም ኣባጊዕ ጠፊእና ኢና። ነፍሲ ወከፍና መንገድና ኣቕኒዕና፤ እግዚኣብሄር ድማ በደል ኩላትና ኣብ ልዕሊኡ ኣምጽአ።
7ተገፊዑ፡ ሕሱርውን ነበረ፡ ኣፉ ግና ኣይከፈተን። ከም ገንሸል ናብ ምሕራድ ይምራሕ፣ ከምቲ በጊዕ ኣብ ቅድሚ ቀረጽቲ ዓባስ ዝኾነት፣ ከምኡ ድማ ኣፉ ኣይከፍትን እዩ።
8ካብ ቤት ማእሰርትን ካብ ፍርድን ተወስደ። መንከ ጾታኡ ከፍልጥ? ካብ ምድሪ ህያዋን ተቘሪጹ እዩ እሞ፤ ብሰንኪ በደል ህዝበይ ተሃሪሙ።
9ኣብ ሞቱ ድማ ምስ ረሲኣን ምስ ሃብታማትን መቓብሩ ገበረ። ዓመጽ ስለ ዘይገበረ፡ ኣብ ኣፉውን ተንኮል ኣይነበረን።
10ንእግዚኣብሄር ግና ደስ በሎ። ኢሉ ሓዘነ፤ ንነፍሱ መስዋእቲ ሓጢኣት እንተ ኣቕሪብካያ፡ ንዘርኡ ኺርኢ፡ ዕድሚኡ ይንውሕ፡ ባህታ እግዚኣብሄር ከኣ ኣብ ኢዱ ኺሰስን እዩ።
11ጻዕሪ ነፍሱ ርእዩ ኪጸግብ እዩ። ብፍልጠቱ ነቲ ጻድቕ ባርያይ ኣዝዩ ጻድቕ ክገብሮ እዩ። ኣበሳታቶም ኪጾሮ እዩ እሞ።
12ስለዚ ምስ ዓበይቲ ግደ ክመቕሎ እየ፡ ንሱ ድማ ነቲ ምርኮ ምስ ሓያላት ክመቕሎ እዩ። ምኽንያቱ ንነፍሱ ብሞት ኣፍሰሰ፡ ምስቶም በደለኛታት ድማ ተቖጺሩ፤ ናይ ብዙሓት ሓጢኣት ተሰኪሙ ድማ ምእንቲ እቶም በደለኛታት ጸለየ።