መጽሓፍ እዮብ 3

3:1-10 ንሸውዓተ መዓልቲ ኣዕሩኽ እዮብ ብጸጥታ ኣብ ጥቓኡ ተቐመጡ፣ መጽናናዒ ከየቕረቡ። በዚ ድማ ኣብዚ ግዜ እዚ ሰይጣን ምትእምማኑ ንምንቕናቕን፣ ብዛዕባ ኣምላኽ ጽንዕ ዝበለ ሓሳባት ንምምላእን፣ ኣእምሮኡ ኣጥቅዖ። እዚ ፍቓድ እዚ ንኣእምሮኡ ምጥቃዕ ከምኡውን ንስጋኡ ምሕናቕ ከም ዝሓቖፈ ይርአ። እዮብ ፍሉይ ምሳሌ ክርስቶስ ነበረ፣ ናይቲ ናይ ውሽጡ መከራታት፣ ኣብ ገነትን ኣብ መስቀልን ዝነበረ፣ እቲ ዝኸፍአን ዝበርትዐን ነበረ፤ ኣብቲ ሰዓት ጸልማት ብብዝሒ ካብ ምጥቃዕ ሰይጣን ዝመጸ ድማ ነበረ። እዘን ውሽጣውያን ፈተናታት እዚኣተን፣ ምኽንያት ናይቲ ኣብ ኣተሓሕዛ እዮብ ዝተገብረ ለውጢ የርእያ፣ ማለት ካብ ምሉእ ምንእሳኽ ንፍቓድ ኣምላኽ፣ ናብቲ ኣብዚን ኣብ ካልኦት ክፍሊ እዚ መጽሓፍን ዝረአ ትዕግስቲ ዘይብሉ ባህሪ። እቲ ኣማኒ፣ ሓጺር ጸብለል ናይዚ መሪር ጽዋእ ካብቲ ዝበለጸ በርትዔ ናይ ግዳማዊ መከራታት ዝኸፍአ ከም ዝኾነ ዝፈልጥ፣ ጥዑም ስምዒት ፍቕርን ህልውና ኣምላኽን እናረኸበ እንከሎ፣ እዮብ ከም ካልኦት ሰባት ስምዒት ዘለዎ ሰብ ከም ዝነበረ ክርኢ ኣይድንቕን እዩ፤ የግዳስ ሰይጣን ተስፋኡ ከም ዝተቓልዐ፣ ሓሳዊ ምዃኑ ንምርግጋጽ ድማ ከም ዝተሰኣኖ ክሕጎስ እዩ፤ ከመይሲ እኳ ደኣ መዓልቲ ልደቱ እንተረገመ፣ ንኣምላኹ ግና ኣይረገመን። እዮብ ድሕሪኡ ካብዘን ትምኒታቱ እዚኣተን ከም ዝሓፈረ ድርጥር የብሉን፣ ሕጂ ኣብ ዘለኣለማዊ ሕጉስ ናብራ እናሃለወ፣ ብዛዕባአን እንታይ ዓይነት ፍርዲ ከም ዘለዎ ድማ ክንሓስብ ንኽእል ኢና።

3:11-19 እዮብ ብዛዕባ እቶም ኣብ ልደቱ ዝነበሩ፡ ነቲ ዝገበሩሉ ለስላሳ ሓልዮት ኣጕረምረመ። ዝኾነ ፍጡር ከም ደቂ ሰብ ክንድኡ ደካምን ሓገዝ ዘድልዮን ናብ ዓለም ኣይመጽእን። ሓይሊ ኣምላኽን መለኮታዊ ምምሕዳሩን ንደካማት ህይወትና ደገፈ፤ ምሕረቱን ትዕግስቱን ከኣ ንዝጠፍአ ዝነበረ ህይወትና ኣድሓነ። ተፈጥሮኣዊ ፍቕሪ ብኣምላኽ ኣብ ልቢ ወለድታት ዝተነብረ እዩ። ክሳብ ምስ ክርስቶስ ክንከውንን ካብ ሓጢኣት ሓራ ክንከውንን ክንመውት ምንባይ፡ ናይ ጸጋ ተባዕታዊ ፍረን መርኣያን እዩ። ግናኸ፡ ካብ ሽግራት ናይዛ ህይወት ንምድሓን ጥራይ ክንመውት ምንባይ፡ ምልክት ምብልሻው እዩ። ብጥበብናን ግቡእናን፡ እንተ ህይወት ይኹን እንተ ሞት፡ ነቲ ዘሎ ብዝበለጸ ምጥቃም፤ ከምኡ ድማ ንእግዚኣብሔር ክንነብር፡ ንእግዚኣብሔር ክንመውት፡ በኽልቲኡ ድማ ናይኡ ምዃን ይግባእ። ሮሜ 14:8። እዮብ ንዕረፍቲ መቓብር ከመይ ገይሩ ከም ዝገልጾ ኣስተብህሉ፤ ኣብኡ እቶም እኩያት ካብ ምሽጋር ይዓርፉ። መርበብቲ ክመውቱ እንከለዉ፡ ደጊም ከምርብሑ ኣይክእሉን። ኣብኡ እቶም ዝደኸሙ ይዕርፉ፤ ኣብ መቓብር ካብ ኵሉ ዕዮኦም ይዕርፉ። ዕረፍቲ ድማ ካብ ሓጢኣት፡ ፈተና፡ ግርጭት፡ ጓሂ፡ ከምኡ ድማ ካብ ዕዮ፡ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽን ብኣምላኽ ኣብ ምሕጓስን ይተርፍ። ኣብኡ እቶም ኣመንቲ ብየሱስ ይዕርፉ፤ ርግጽ፡ ክሳብ ብጐይታና የሱስ ክርስቶስ እንኣምንን ንዕኡ እንእዘዝን፡ ኣብ ዓለም ጭንቀት እንተሎና እውን፡ ንነፍስና ዕረፍቲ ንረክብ ኢና።

ቁጽሪ 11-19 እዮብ፣ ብዛዕባ እቲ ዘይተወለድኩ ምበለ ዝብል ድንቁርናኡ ተመሊሱ እናሓሰበ፣ ነዚ ንምእራም ዝኸውን ካልእ ሓሳብ ይውስኽ፣ እዚ ድማ ልክዕ ከምቲ ቀዳማይ ዘይሓሸ እዩ። እዚ ድማ ከም ዝተወልደ ወዲኡ ምሞተ ምሓሸ ዝብል ኮይኑ፣ ኣብዚ ቁጽርታት እዚ ብሰፊሑ ይገልጾ። መድሓኒና ብዛዕባ ኣዝዩ ጽንኩር ኩነታት ክገልጽ ከሎ፣ ከምዚ ዝበለ ቃል ዝፈቕድ ይመስል፡ እተን ዘይወለዳን ዘይጠበዋን ኣጥባትን ብፁዓት እየን (ሉቃስ 23:29)። እንተኾነ ግና፣ ንመኻን ማሕጸን ምምባራኽ ሓደ ነገር እዩ፣ ንፍርያም ማሕጸን ምጽራፍ ድማ ካልእ እዩ። ንመከራ ብዝሓሸ መገዲ ምጥቃም ጽቡቕ እዩ፣ ንምሕረት ብዝኸፍአ መገዲ ምጥቃም ግና ጽቡቕ ኣይኮነን። ሕግና፡ ባርኹ እምበር ኣይትጽረፉ። ህይወት ንኹሉ ጽቡቕ ነገር፣ ሞት ድማ ንኹሉ ሕማቕ ነገር ተወኪላ ትቐርብ። እንተኾነ ግና እዮብ ኣብዚ ብዘይግባእ ብህይወትን ብድጋፋታን ከም መርገምን መዓትን ኮይነንኦ ከም ዘለዋ ይማረር፣ ሞትን መቓብርን ድማ ከም ዝዓበየን ዝምነን በረኸት ይደሊ። ሰይጣን ንእዮብ፡ ሰብ ዘለዎ ኩሉ ንህይወቱ ይህብ እዩ ዝብል መርገጺ ኣብኡ ምስ ኣውዓለሉ፣ ብርግጽ ተታሊሉ እዩ፤ ከመይሲ ካብኡ ንታሕቲ ንህይወት ዝገመተ ሰብ ኣይነበረን።

I. ንህይወት ብዘይግባእ ይማረር፣ ከም ዝተዋህበቶ ወዲኡ ዘይምውታ ድማ የሕርቖ (ቁ. 11, 12)፡ ስለምንታይ ካብ ማሕጸን ኣይሞትኩን፧ ኣብዚ እንታይ ንርኢ፡

1. ሰብ ናብ ዓለም ክመጽእ ከሎ ክንደይ ድኹምን ሓገዝ ዘይብሉ ፍጡር ምዃኑ፣ ህይወት ድማ ኣብ መጀመርታ ክንደይ ቀጢን ምዃኑ። ካብ ማሕጸን ክንመውት ድሉዋት ኢና፣ ከም ዝጀመርና ክንትንፍስ ከለና ድማ ናይ መወዳእታ ትንፋስና ክንትንፍስ ኢና። ከም ካልኦት ፍጥረታት ንርእስና ዝኾነ ነገር ክንገብር ኣይንኽእልን፣ እግሪ እንተ ዘይዓጊትና ድማ ናብ መቓብር ምወደቕና፤ እቲ ኣብ መጀመርታ ዝበራህ መብራህቲ ህይወት ድማ፣ ክንጠቡ ዝተዋህበና ኣጥባትን ሓድሽ ዘይቲ እንተ ዘይሃባና፣ ባዕሉ ምጠፍአ።

2. መለኮታዊ ፕሮቪደንት ናብ ዓለም ክንመጽእ ከለና ክንደይ መሓርን ለዋህን ክንክን ከም ዝገበረልና። ካብ ማሕጸን ዘይሞትናን ካብ ከብዲ ምስ ወጻእና ዘይሞትናን ብምኽንያት እዚ እዩ። ስለምንታይ ከም ዝተወለድና ወዲእና ዘይተቐንጸልና፧ ዘይግብኣና ስለ ዘይነበረና ኣይኮነን። ከምዚ ዝበለ ኣረም ከም ዝተራእየ ወዲኡ ብቕንዕና ምተመንገለ፤ ከምዚ ዝበለ ሓርማዝ ድማ ኣብ እንቋቚሖኡ ብቕንዕና ምተጨፍለቐ። ንርእስናን ንደሓንነትናን ዝኾነ ክንክን ክንገብር ስለ ዝኸኣልና ኣይኮነን፡ ዝኾነ ፍጡር ከም ሰብ ዘይብሉ ናብ ዓለም ኣይመጽእን። እዚ ህላዌና ዘድሓነና ሓይልና ወይ ሓይሊ ኢድና ኣይነበረን፣ እንተኾነ ግና ሓይሊ ኣምላኽን ፕሮቪደንቱን ንድኹም ህይወትና ደገፈ፣ ምሕረቱን ትዕግስቱን ድማ ንዝጠፍአ ህይወትና ኣድሓነ። እግሪ ዘዕገተና ብምኽንያት እዚ እዩ። ተፈጥሮኣዊ ፍቕሪ ብኢድ ኣምላኽ ናይ ተፈጥሮ ኣብ ልቢ ወለድታት ይቕመጥ፡ በዚ ድማ በረኸት ኣጥባትን ማሕጸንን ተኸቲሉ መጸ።

3. ንሰብኣዊ ህይወት ክንደይ ብዙሕ ከንቱነትን ምሕራር መንፈስን ከም ዝስዕቦ። ኣብዛ ዓለም እዚኣ ንምግልጋል ኣምላኽ እንተ ዘይብልና፣ ኣብ ካልእ ዓለም ድማ ዝሓሸ ነገር ክንተስፎ እንተ ዘይብልና፣ ብዝተዋህበና ዓቕምን ብዝኸበበና ጸገማትን እንተ ተመልኪትና፣ ካብ ማሕጸን ምሞትና ምተመነና ምበልና፣ እዚ ድማ ብዙሕ ሓጢኣትን መከራን ምዓገተ።

ሎሚ ዝተወልደ፣ ጽባሕ ዝመውት፣ ገለ ሰዓታት ሓጎስ ይስእን፣ ብዙሕ ወርሓት ሓዘን ግና ይረክብ።

4. ሕማቕ ትዕግስቲ ዘይምህላው፣ ምሕራርን ዘይምርጋእን። እዚኦም ከምዚ ክዕብልሉ ከለዉ፣ ዘይዕቑብን ዘይግባእን፣ ንኣምላኽ ዘይፈርህን ዘይመስግንን እዩ። ንኣምላኽ ዘይምስጋን ድማ ንጸጋ ኣምላኽ ምሕሳርን ምሕሳርን እዩ። ህይወት ክንደይ እኳ እንተ መረረት፣ “ካብ ማሕጸን ዘይሞትናን ዘይተወደእናን ብምሕረት እግዚኣብሄር እዩ” ክንብል ኣሎና። ንህይወት ምጽላእ ምስቲ ናይ ሰብ ኩሉ ግዜ ዝተለመደ ስምዒትን ኣተሓሳስባን፣ ከምኡውን ምስቲ ናይ ባዕልና ኣብ ካልእ ግዜ ዝነበረ ስምዒትና ዝጋጮ እዩ። ዘይተሓጎሱ ሰባት ብዛዕባ ህይወት ክንደይ እኳ እንተ ተዛረቡ፣ ናብቲ ነጥቢ ምስ በጽሐ ግና ክፋለይዋ ኣይደልዩን። እቲ ኣብ ምሳሌ ዝተጠቕሰ ኣረጊት ሰብኣይ፣ ብጾሩ ደኺሙ፣ ብዘይምርጋእ ምስ ደርበዮን ንሞት ምስ ጸውዖን፣ ሞት ድማ ናብኡ መጺኡ እንታይ ከም ዝደሊ ምስ ሓተቶ፣ ሽዑ “ዝኾነ ነገር ኣይደልን፣ ጾረይ ንምልዓል ክትሕግዘኒ ጥራይ” ኢሉ መለሰ።

II. ንሞትን መቓብርን ብስምዒት የሞግስ፣ ብፍቕሪ ድማ ዝመልአ ይመስል። ምስ ክርስቶስ ክንከውን፣ ካብ ሓጢኣት ክንፍታሕ፣ ካብ ሰማይ ብዝኾነ ገዛና ክንከደን ንምሞት ምምማይ፣ ፍረን መርኣያን ጸጋ እዩ፤ እንተኾነ ግና ኣብ መቓብር ዕረፍቲ ንምርካብን ካብ ጸገማት እዛ ህይወት እዚኣ ንምድሓንን ጥራይ ንምሞት ምምማይ፣ ናይ ብልሽውና ምልክት እዩ። እዮብ ኣብዚ ዘቕረቦ ሓሳባት፣ ሞት ክመጽእ ከሎ ንምቕባልን ኣብ ትሕቲ እገዳኡ ንምርጋእን ጽቡቕ ክኸውን ይኽእል፤ እንተኾነ ግና ህይወት ክሳብ ዝቕጽል ንምምራር ወይ ኣብ ትሕቲ ጾሩ ንዘይምርጋእ ከም ምኽንያት ክጥቀመሉ የብሉን። ብህይወት ይኹን ብሞት፣ ዘሎና ብዝሓሸ መገዲ ምጥቃም ጥበብናን ግዴታናን እዩ፣ በዚ ድማ ንእግዚኣብሄር ክንነብርን ንእግዚኣብሄር ክንመውትን፣ ኣብ ክልቲኡ ድማ ናቱ ክንከውን፣ ሮሜ 14:8። እዮብ ኣብዚ፣ ከም ዝተወልደ ወዲኡ እንተ ዝመውትን ካብ ማሕጸን ናብ መቓብር እንተ ዝኸይድን፣

1. ኩነታቱ ከምቲ ናይ ዝበለጹ ምኾነ፡ “ምስ ነገስታትን ምኽርትን ምድሪ ምኾንኩ” ይብል (ቁ. 14)፣ እዚኦም ድማ ክብሮም፣ ሓይሎምን ፖሊሲኦምን ካብ ሞት ክከላኸልዎም፣ ካብ መቓብር ከውሕስዎም፣ ወይ ድማ ንኣታቶም ካብቲ ናይ ኩሉ ሰብ ሓመድ ኣብ መቓብር ክፈልዮም ኣይኽእልን። ብዙሕ ወርቂ ዝነበሮም ነገስታት እኳ፣ ሞት ብትእዛዝ ክመጽእ ከሎ ንምሕላፍ ብወርቂ ክዕብልልዎ ኣይከኣሉን፤ ገዝኦም ብብሩር እንተ መልእዎ እኳ፣ ኩሉ ሓዲጎም ክኸዱ ተገዲዶም፣ ዳግማይ ድማ ናብኡ ኣይተመልሱን።