መዝሙረ ዳዊት 63

መዝ ፷፫፥፩-፪። “ማለዳ እሻሃለሁ።” እውነተኛው ክርስቲያን የጠዋቱን ሰዓት ለእግዚአብሔር ያውላል። እርሱም የሥጋዊ ዓይኖቹን ሲከፍት፣ የመንፈስ ማስተዋሉንም ዓይኖች ይከፍታል፤ በየማለዳውም ለጽድቅ ነቅቶ ይገኛል። ዓለም ሊሰጣቸው የማይችላቸውን መጽናናት በመጠማት ይነሳል፤ ወዲያውኑም በጸሎት ወደ ሕይወት ውኃ ምንጭ ይጠጋል። እውነተኛው አማኝ በዚህ ኃጢአተኛ ዓለም ውስጥ ምንም ነገር የማትሞተውን ነፍሱን ፍላጎቶችና ምኞቶች ሊያረካ እንደማይችል በፅኑ ያምናል፤ ደስታውንም እንደ ክፍሉ ከእግዚአብሔር ይጠብቃል። እምነትና ተስፋ በከፍተኛ ደረጃ ሲገለጡ፣ ዓለም አድካሚ በረሃ ትመስላለች፤ አማኙም የሰማይን ደስታዎች ይናፍቃል፤ ከእነርሱም አንዳንዶቹን በምድር ላይ ባሉት የእግዚአብሔር ሥርዓተ አምልኮዎች ውስጥ ቀድሞ ቀምሷል።

መዝሙር 63

ይህ መዝሙር በዳዊት መዝሙሮች ውስጥ በትንሽ ስፋት ውስጥ እንደማንኛውም መዝሙር ብዙ ሙቀትና ሕያው አምልኮ አለው። የጳውሎስ መልእክቶች ከእስር ቤት የተጻፉት እጅግ ጣፋጭ እንደሆኑ ሁሉ፣ የዳዊት መዝሙሮችም አንዳንዶቹ፣ ይህ እንደተጻፈው፣ በምድረ በዳ የተጻፉት እጅግ ጣፋጭ ናቸው። በስደት በነበረበት ጊዜ እጅግ ያሳዘነው የሕዝብ ሥርዓቶች እጦት ነበር፤ እነዚህን እንደገና ለመደሰት እዚህ ይናፍቃል፤ የአሁኑ እጦትም ምኞቱን አፋጠነው። ሆኖም ልቡ ያረፈው በሥርዓቶቹ ላይ ሳይሆን በሥርዓቶቹ አምላክ ላይ ነው። እዚህም የሚከተሉትን እናገኛለን።

I. ወደ እግዚአብሔር ያለው ምኞት (ቁ. 1, 2)።

II. ለእግዚአብሔር ያለው ክብር (ቁ. 3, 4)።

III. በእግዚአብሔር ያለው እርካታ (ቁ. 5)።

IV. ከእግዚአብሔር ጋር ያለው ምስጢራዊ ኅብረት (ቁ. 6)።

V. በእግዚአብሔር ላይ ያለው የደስታ ጥገኝነት (ቁ. 7, 8)።

VI. በጠላቶቹ ላይ በእግዚአብሔር ያለው ቅዱስ ድል እና በራሱ ደህንነት ላይ ያለው እርግጠኝነት (ቁ. 9-11)።

አምላካዊና ቅዱስ ነፍስ ይህን መዝሙር እንዴት መዘመር እንዳለባት ብዙ መመሪያ አያስፈልጋትም፣ የራሷን እውነተኛ ቋንቋ በተፈጥሮ ስለሚናገር፤ ያልተቀደሰች ነፍስ ግን፣ ከመለኮታዊ ነገሮች ጋር የማትተዋወቅና የማትነካካ፣ በማስተዋል ለመዘመር እምብዛም አትችልም።

የዳዊት መዝሙር፣ በይሁዳ ምድረ በዳ በነበረ ጊዜ።

ቁጥር 1-2

ርዕሱ መዝሙሩ የተጻፈው መቼ እንደሆነ ይነግረናል፣ ዳዊት በይሁዳ ምድረ በዳ በነበረ ጊዜ፤ ይህም በሐሬት ጫካ (1 ሳሙኤል 22:5) ወይም በዚፍ ምድረ በዳ (1 ሳሙኤል 23:15) ነበር።

1. በከነዓንም ቢሆን፣ ለም መሬትና ሕዝቡ ብዙ ቢሆንም፣ ምድረ በዳዎች ነበሩ፣ ከሌሎች ቦታዎች ያነሰ ለም እና ያነሰ ሰው የሚኖርባቸው ቦታዎች። በዓለም፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥም እንዲሁ ይሆናል፣ ነገር ግን በሰማይ አይደለም፤ በዚያ ሁሉ ከተማ ነው፣ ሁሉ ገነት ነው፣ በረሃማ መሬት የለም፤ በዚያ ያለው ምድረ በዳ እንደ ጽጌረዳ ያብባል።

2. የእግዚአብሔር ምርጥና ተወዳጅ ቅዱሳንና አገልጋዮች አንዳንድ ጊዜ ዕጣ ፈንታቸው በምድረ በዳ ሊሆን ይችላል፣ ይህም ብቸኛና ለብቻቸው፣ ባዶና የተጨነቁ፣ የጎደላቸው፣ የሚንከራተቱና ያልተረጋጉ፣ እና ምን ማድረግ እንዳለባቸው ሙሉ በሙሉ ግራ የተጋቡ መሆናቸውን ያሳያል።

3. የምድረ በዳው ችግሮችና መከራዎች ሁሉ ለቅዱስ መዝሙሮች ያለንን ፍላጎት ሊያጠፉብን አይገባም፤ ነገር ግን በዚያን ጊዜም ቢሆን ከእግዚአብሔር ጋር ደስ የሚያሰኝ ኅብረትን መጠበቅ ግዴታችንና ጥቅማችን ነው። ለምድረ በዳ የሚሆኑ መዝሙሮች አሉ፣ እናም በሲና ምድረ በዳ ሳይሆን በይሁዳ ምድረ በዳ ውስጥ በመሆናችን እግዚአብሔርን ለማመስገን ምክንያት አለን።

ዳዊት በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ እግዚአብሔርን ለመያዝ ራሱን ያነሳሳል።

I. በሕያውና ንቁ እምነት፡- አቤቱ አምላኬ ሆይ! አንተ አምላኬ ነህ። ማስታወሻ፡- ወደ እግዚአብሔር በምናቀርበው ልመና ሁሉ እርሱን እንደ አምላክ፣ እንደ አምላካችን ልንመለከተው ይገባል፣ ይህ ደግሞ በምድረ በዳ ያለንበት ሁኔታ ውስጥ መጽናናታችን ይሆናል። «አቤቱ አምላኬ ሆይ!» ስንል፣ በእውነት የሚኖርና ከእኛ ጋር የሚገኝ ከሆነው ጋር እንደምንነጋገር፣ እግዚአብሔር እንዳለ ልንገነዘብ ይገባል፤ ይህ ቁም ነገር ያለው ቃል ነው፤ እንደ ቀልድ ቃል መጠቀም ያሳዝናልና። በእኛ ላይ ያለውን ሥልጣኑንና በእኛ ላይ ያለውን ባለቤትነት፣ ከእርሱ ጋር ያለንን ግንኙነትም ልንቀበል ይገባል፡- «አንተ አምላኬ ነህ፣ በፍጥረት የእኔ ነህና ስለዚህም የሕጋዊ ባለቤቴና ገዢዬ ነህ፤ በቃል ኪዳንና በራሴ ፈቃድ የእኔ ነህ።» ይህንንም ለራሳችን በታላቅ ደስታና ለእግዚአብሔር ምስጋና፣ በእርሱ ለመጽናት የወሰንን እንደመሆናችን መጠን ልንናገረው ይገባል፡- አቤቱ አምላኬ ሆይ! አንተ አምላኬ ነህ።

II. በቅዱስና በታማኝ ስሜቶች፣ እግዚአብሔርን በመምረጡና ከእርሱ ጋር በገባው ቃል ኪዳን መሠረት።

1. እግዚአብሔርን፣ ሞገሱንና ጸጋውን ለመፈለግ ይወስናል፡- አንተ አምላኬ ነህና ስለዚህ እሻሃለሁ፤ ሕዝብ አምላኩን መፈለግ የለበትምን? ኢሳይያስ 8:19። እርሱን መፈለግ አለብን፤ ሞገሱን እንደ ዋና መልካም ነገር መሻትና ክብሩን እንደ ከፍተኛ ግባችን መቁጠር አለብን፤ በቃሉ ከእርሱ ጋር መተዋወቅን መፈለግና በጸሎት ከእርሱ ምሕረትን መሻት አለብን። እርሱን መፈለግ አለብን፣ (1.) በማለዳ፣ እንዳያመልጠን በሚፈራ ሰው ጥንቃቄ፤ ቀናችንን ከእርሱ ጋር መጀመር አለብን፣ እያንዳንዱን ቀን ከእርሱ ጋር መጀመር አለብን፡- በማለዳ እሻሃለሁ። (2.) በብርቱ፡- «ነፍሴ አንተን ተጠማች፣ ሥጋዬም አንተን ናፈቀች (ይህም ማለት መላ ሰውነቴ በዚህ ፍለጋ ተነክቷል) በዚህ ደረቅና ውኃ በሌለበት ምድር።» ልብ ይበሉ፣ [1.] የእግዚአብሔርን ሞገስ የተሞላበት መገኘት በማጣት ያቀረበው ቅሬታ። እርሱ በደረቅና ውኃ በሌለበት ምድር ነበር፤ ይህንንም የቆጠረው ምድረ በዳ ስለሆነ ብቻ ሳይሆን ከታቦቱ፣ ከቃሉና ከቅዱስ ቁርባን ርቆ ስለነበር ነው። ይህ ዓለም የድካም ምድር ነው (ቃሉ እንደሚያመለክተው)፤ በውስጡ ድርሻ ላላቸው ዓለማውያን እውነተኛ እርካታ አይሰጣቸውም፤ በእርሱ ውስጥ ለሚያልፉት እግዚአብሔርን ለሚፈሩ ሰዎችም የባካ ሸለቆ ነው፤ ከእርሱ ብዙም ሊጠብቁ አይችሉም። [2.] የእግዚአብሔርን መገኘት በብርቱ መሻቱ፡- ነፍሴ አንተን ተጠማች፣ ናፈቀች። እጦቱ ምኞቶቹን አፋጠነው፣ እነርሱም በጣም ኃይለኛ ነበሩ፤ እንደ ታደነ ሚዳቋ ለውኃ ምንጮች እንደምትጠማ እርሱም ተጠማ፤ ከእርሱ በቀር በምንም ነገር አይረካም ነበር። ምኞቶቹ ከሞላ ጎደል ትዕግሥት የሌላቸው ነበሩ፤ የእግዚአብሔርን ሥርዓቶች ነፃነት እስኪመለስለት ድረስ ናፈቀ፣ ደከመ። ማስታወሻ፡- ጸጋ የሞላባቸው ነፍሳት ዓለምን በቅዱስ ንቀት ይመለከታሉ፣ ወደ እግዚአብሔርም በቅዱስ ምኞት ይመለከታሉ።

2. እግዚአብሔርን ለመደሰት ይናፍቃል። በብርቱ የሚመኘው ምንድን ነው? ልመናውና ጥያቄው ምንድን ነው? ይህ ነው (ቁ. 2)፣ ኃይልህንና ክብርህን እንዳየሁህ በቤተ መቅደስ ውስጥ እንዳየሁህ ማየት። ይህም ማለት፣ (1.) «እዚህ ምድረ በዳ ውስጥ በድንኳኑ ውስጥ እንዳየሁት ማየት፣ በምስጢር በታላቁ ጉባኤ ውስጥ እንዳየሁት ማየት።» ማስታወሻ፡- የሕዝብ ሥርዓቶች ጥቅም ሲነፈገን፣ በታላቅ ጉባኤ ውስጥ የነበረንን ያንኑ ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት በብቸኝነት ለመጠበቅ መመኘትና መጣር አለብን። አንድ ክፍል ትንሽ መቅደስ ሊሆን ይችላል። ሕዝቅኤል በባቢሎን ሁሉን የሚችል አምላክ ራእዮችን አይቷል፣ ዮሐንስም በፓትሞስ ደሴት። ብቻችንን ስንሆን አብ ከእኛ ጋር ሊሆን ይችላል፣ ይህም በቂ ነው። (2.) «ቀደም ሲል እንዳየሁት በቤተ መቅደስ ውስጥ እንደገና ማየት።» ከምድረ በዳው እንዲወጣ ይናፍቃል፣ ጓደኞቹን እንደገና ለማየትና የቤተ መንግሥት ደስታዎችና ድምቀቶች እንዲመለሱለት ሳይሆን፣ ወደ መቅደሱ ለመግባት ነበር፤ በዚያ ያሉ ካህናትንና የአምልኮ ሥርዓትን ለማየት ሳይሆን፣ ኃይልህንና ክብርህን ለማየት (ይህም ማለት ክብርህ የተሞላበት ኃይልህ፣ ወይም ኃያል ክብርህ፣ ይህም የእግዚአብሔርን ባሕርያትና ፍጹምነቶች ሁሉ የሚወክል ነው)፣ «ከእነርሱ ጋር ያለኝን እውቀት እንድጨምርና ደስ የሚያሰኙ ስሜቶቻቸው በልቤ ላይ እንዲታተሙ»—የጌታን ክብር እያየን ወደዚያው መልክ እንድንለወጥ፣ 2 ቆሮንቶስ 3:18። «ኃይልህንና ክብርህን እንዳይ» ሲል፣ እንዳየኋቸው ሳይሆን፣ «አንተን እንዳየሁህ» ይላል። የእግዚአብሔርን ማንነት ማየት አንችልም፣ ነገር ግን በእምነት ባሕርያቱንና ፍጹምነቶቹን በማየት እናየዋለን። ዳዊት እዚህ በእነዚህ እይታዎች ትዝታ ይደሰታል። ከእግዚአብሔር ጋር ኅብረት ያደረገባቸው ውድ ደቂቃዎች ነበሩ፤ እነርሱን ደጋግሞ ማሰብ ይወድ ነበር፤ እነዚህን መጥፋታቸውን አዝኖላቸው ነበር፣ እናም እንዲመለሱለት ናፈቀ። ማስታወሻ፡- በቅዱስ ሥርዓቶች ላይ በሚገኙበት ጊዜ የጸጋ ነፍሳት ደስታና ምኞት እግዚአብሔርንና ኃይሉንና ክብሩን በእነርሱ ውስጥ ማየት ነው።

63:3-6 በመከራም እንኳ ቢሆን ምስጋና የሚያሳጣን ምክንያት ሊያጥረን አይገባም። ይህ የአንድ አማኝ የልብ ሁኔታ ወትሮ ሲሆን፣ የእግዚአብሔርን ቸርነት ከሕይወት ይልቅ ይበልጥ ያደንቃል። የእግዚአብሔር ቸርነት መንፈሳዊ ሕይወታችን ነው፤ ያም ከጊዜያዊ ሕይወት ይበልጣል። እግዚአብሔርን በደስታ ከንፈሮች ማመስገን አለብን፤ የሃይማኖትን ግዴታዎች በደስታ መወጣት፣ የእግዚአብሔርንም ምስጋና ከቅዱስ ደስታ መርህ ተነስተን መናገር አለብን። የሚያመሰግኑ ከንፈሮች የደስታ ከንፈሮች መሆን አለባቸው። ዳዊት ዘወትር አደጋ ላይ ነበር፤ ጭንቀትና ፍርሃት ዓይኖቹ እንቅልፍ እንዳይወስዳቸው አድርገው፣ አድካሚ ምሽቶችን ይሰጡት ነበር፤ ነገር ግን ራሱን በእግዚአብሔር ሐሳቦች ያጽናና ነበር። የእግዚአብሔር ምሕረቶች፣ በሌሊት የጥበቃ ሰዓቶች ሲታሰቡ፣ ነፍስን ያጸናሉ፣ ጨለማውንም ደስ የሚያሰኝ ያደርጉታል። ያ የመጨረሻው ማለዳ እንዴት ደስ የሚያሰኝ ይሆናል! ያን ጊዜ አማኙ፣ በመለኮታዊው አምሳል ተነሥቶ፣ በእግዚአብሔር ሙሉ ሙላት ሁሉ ይረካል፣ ሌሊት በሌለበት፣ ኀዘንና ጩኸትም በሸሹበት ስፍራ በደስታ ከንፈሮች ያመሰግነዋል።

ቁጥር 3-6 የዳዊት ቅሬታዎችና ጸሎቶች ወደ ምስጋናና ውዳሴ እንዴት በፍጥነት ተለወጡ! እግዚአብሔርን በመፈለግ ያለውን ምኞት የሚገልጹ ሁለት ቁጥሮች ካለፉ በኋላ፣ እዚህ ላይ ደግሞ እርሱን በማግኘቱ ያለውን ደስታና እርካታ የሚገልጹ አሉ። ታማኝ ጸሎቶች የእኛ ጥፋት ካልሆነ በስተቀር በፍጥነት ወደ ደስ የሚያሰኝ ምስጋና ሊለወጡ ይችላሉ። እግዚአብሔርን የሚሹ ልቦች ደስ ይበላቸው (መዝ. 105:3)፤ በእነርሱ ውስጥ እነዚህን ምኞቶች ስላስነሳባቸውና እንደሚያረካቸው ዋስትና ስለሰጣቸው ያመስግኑት። ዳዊት አሁን በምድረ በዳ ነበር፣ ሆኖም ግን እግዚአብሔርን በመባረክ ልቡ እጅግ ተስፋፍቶ ነበር። በመከራም ውስጥ እንኳ፣ ልብ ካለን የምስጋና ምክንያት አይጠፋብንም።

I. ዳዊት እግዚአብሔርን የሚያመሰግንበት ምክንያት (ቁ.