1በባቢሎን ወንዞች አጠገብ በዚያ ተቀመጥን፤ ጽዮንንም ባሰብናት ጊዜ አለቀስን።
2በአኻያ ዛፎችዋ ላይ መሰንቆቻችንን ሰቀልን።
3የማረኩን በዚያ የዝማሬን ቃል ፈለጉብን፥ የወሰዱንም፦ “የጽዮንን ዝማሬ ዘምሩልን፡” አሉን።
4የእግዚአብሔርን ዝማሬ በባዕድ ምድር እንዴት እንዘምራለን?
5ኢየሩሳሌም ሆይ፥ ብረሳሽ፥ ቀኜ ትርሳኝ።
6ባላስብሽ፥ ምላሴ በጕሮሮዬ ይጣበቅ፤ ከደስታዬ ሁሉ በላይ ኢየሩሳሌምን ባልወድድ።
7አቤቱ፥ በኢየሩሳሌም ቀን የኤዶምን ልጆች አስብ፦ “እስከ መሠረትዋ ድረስ አፍርሱ አፍርሱ፡” ያሉአትን።
8አንቺ ወራዳ የባቢሎን ልጅ ሆይ፥ ስለ ተበቀልሽን የሚበቀልሽ የተመሰገነ ነው።
9ሕፃናቶችሽን ይዞ በዓለት ላይ የሚፈጠፍጣቸው የተመሰገነ ነው።
፻፴፯፥፩-፬ ጠላቶቻቸው አይሁድን ከገዛ አገራቸው ማርከው ወስደዋቸው ነበር። መከራቸውን ለመጨመር፣ በእነርሱ ላይ ስድብን ጨመሩባቸው፤ ከእነርሱም ደስታና ዝማሬን ጠየቁ። ይህ እጅግ አረመኔያዊ ተግባር ነበር፤ ደግሞም አምላክን የሚሳደብ ነበር፣ ምክንያቱም ከጽዮን መዝሙር ውጪ ሌላ መዝሙር አልፈለጉም ነበር። ለተሳላቂዎች ፈቃድ መገዛት አይገባም። እነርሱም፡- “እኛ እንዲህ ባለ ታላቅ ሀዘን ውስጥ እያለን እንዴት እንዘምራለን?” ብለው አይሉም፤ ይልቁንም፡- “ይህ የእግዚአብሔር መዝሙር ነውና በጣዖት አምላኪዎች መካከል ለመዘመር አንደፍርም” አሉ።
መዝሙር 137
ትንቢት ሊያልቅ ሲቃረብና የብሉይ ኪዳን ቀኖና ሊዘጋ ሲዘጋጅ፣ በአይሁድ ቤተ ክርስቲያን የመጨረሻ ዘመን የተጻፉ እንደሆኑ የሚታሰቡ የተለያዩ መዝሙሮች አሉ፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ሕዝብ በባቢሎን ምርኮኛ በነበሩበት ጊዜ፣ በእነዚህ ትዕቢተኛ ጨቋኞች ሲሰደቡ የተጻፈው ይህ መዝሙር ያህል ዘግይቶ የተጻፈ መሆኑ በግልጽ የሚታይ የለም። ምናልባትም የምርኮአቸው መጨረሻ አካባቢ ይሆናል፤ ምክንያቱም የባቢሎን ጥፋት በፍጥነት እየቀረበ መሆኑን (ቁ. 8) ያዩ ነበር፣ ይህም ነጻ መውጫቸው ይሆናል። ይህ አሳዛኝ መዝሙር፣ የልቅሶ መዝሙር ነው፤ ሰባ ሊቃናትም ከኤርምያስ ሰቆቃዎች አንዱ አድርገውታል፣ ደራሲውም እርሱ እንደሆነ ጠቅሰዋል። እዚህ ላይ
I. አሳዛኝ ምርኮኞች ራሳቸውን መደሰት አይችሉም (ቁ. 1, 2)።
II. ትዕቢተኛ ጨቋኞቻቸውን ማስደሰት አይችሉም (ቁ. 3, 4)።
III. ኢየሩሳሌምን መርሳት አይችሉም (ቁ. 5, 6)።
IV. ኤዶምንና ባቢሎንን ይቅር ማለት አይችሉም (ቁ. 7-9)።
ይህን መዝሙር ስንዘምር፣ በተለይም በመከራ ውስጥ ያለውን የቤተ ክርስቲያንን ክፍል ጉዳይ በጥልቅ ልንነካ ይገባል፤ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ሀዘን በልባችን አቅራቢያ በማስቀመጥ፣ በጊዜው የቤተ ክርስቲያን መዳንና የጠላቶቿ ጥፋት ተስፋ በማጽናናት፣ ነገር ግን ሁሉንም የግል ጥላቻዎች በጥንቃቄ በማስወገድ እና የክፋት እርሾን ከመስዋዕቶቻችን ጋር አለመቀላቀል አለብን።
ቁጥር 1-6
እዚህ ላይ የጽዮን ልጅ በደመና ተሸፍና ከባቢሎን ልጅ ጋር ስትኖር እናገኛለን፤ የእግዚአብሔር ሕዝብ በእንባ ውስጥ፣ ነገር ግን በእንባ ሲዘሩ። ልብ ይበሉ፣
I. በሁኔታቸውም ሆነ በመንፈሳቸው የነበሩበት አሳዛኝ ሁኔታ።
1. በባቢሎን ወንዞች አጠገብ ተቀምጠው ነበር፣ በባዕድ አገር፣ ከትውልድ አገራቸው ርቀው፣ የጦር ምርኮኞች ሆነው ተወስደው ነበር። የባቢሎን ምድር አሁን ለዚያ ሕዝብ የባርነት ቤት ነበረች፣ ግብፅ በመጀመሪያ ዘመናቸው እንደነበረችው። አሸናፊዎቻቸው በዚያ ሊያሰማሯቸውና በጀልባዎቻቸው ላይ እንዲሠሩ ለማድረግ አስበው በወንዞች አጠገብ አስፍረዋቸው ነበር፤ ወይም ምናልባትም እጅግ አሳዛኝ ቦታ ስለሆነ፣ ለሀዘንተኛ መንፈሳቸው ተስማሚ ሆኖ መርጠውት ይሆናል። በዚያ ቤቶችን መሥራት ካለባቸው (ኤር. 29:5)፣ በከተሞች፣ በሕዝብ መሰብሰቢያ ቦታዎች ሳይሆን፣ በእንባዎቻቸው ከወንዞች ጋር ሊቀላቅሉ በሚችሉበት በወንዞች አጠገብ፣ በብቸኝነት ቦታዎች ይሆናል። አንዳንዶቹ በኬባር ወንዝ (ሕዝ. 1:3)፣ ሌሎች ደግሞ በኡላይ ወንዝ (ዳን. 8:2) አጠገብ እናገኛቸዋለን።
2. በዚያም ተቀምጠው መከራቸውን በማሰብ ሀዘናቸውን ይገልጹ ነበር። ኤርምያስ በዚህ ቀንበር ሥር ብቻቸውን እንዲቀመጡ፣ ዝም እንዲሉ እና አፋቸውን በአፈር ውስጥ እንዲያስገቡ አስተምሯቸው ነበር (ሰቆ. 3:28, 29)። "የእግዚአብሔር ፈቃድ እንደሆነ አውቀን ለመቆየት እንደጠበቅንና እንደረካን ተቀመጥን።"
3. የጽዮን ሀሳቦች እንባ ከዓይኖቻቸው አስወጡ፤ ይህ ደግሞ አንዳንድ ጊዜ ባልጠበቀን ችግር ውስጥ እንደምንገባው ድንገተኛ የልቅሶ ስሜት አልነበረም፣ ነገር ግን ሆን ተብሎ የሚፈስ እንባ ነበር (ተቀመጥንና አለቀስን)፣ በአሳቢነት የሚፈስ እንባ—ቤተ መቅደሱ የተሠራበትን ቅዱስ ተራራ ጽዮንን ባሰብን ጊዜ አለቀስን። ለእግዚአብሔር ቤት የነበራቸው ፍቅር ለራሳቸው ቤቶች ከነበራቸው ጭንቀት በልጦ ነበር። የጽዮንን የቀድሞ ክብርና በጽዮን አደባባዮች ያገኙትን እርካታ አስታወሱ (ሰቆ. 1:7)። ኢየሩሳሌም በመከራዋ ዘመን፣ በቀድሞ ዘመን የነበራትን ደስ የሚያሰኙ ነገሮች ሁሉ አስታወሰች (መዝ. 42:4)። የጽዮንን የአሁኑን ውድመት አስታወሱ፣ አቧራዋንም ወደዱ፤ ይህም እግዚአብሔር ሊያድናት የሚችልበት ጊዜ ሩቅ እንዳልሆነ ጥሩ ምልክት ነበር (መዝ. 102:13, 14)።
4. የሙዚቃ መሣሪያዎቻቸውን አስቀመጡ (ቁ. 2)፦ በገናዎቻችንን በዋርካ ላይ ሰቀልን። (1.) ለራሳቸው መዝናኛና ደስታ ይጠቀሙባቸው የነበሩትን በገናዎች። እነዚህን አስቀመጡ፣ ምክንያቱም እግዚአብሔር ወደ ለቅሶና ሀዘን በጠራበት ጊዜ (ኢሳ. 22:12) መጠቀም እንደሌለባቸው ፍርዳቸው ስለነበር፣ እንዲሁም መንፈሳቸው በጣም አዝኖ ስለነበር ለመጠቀም ልብ አልነበራቸውም። በገናዎቻቸውን ይዘው የመጡት ምናልባት ሀዘናቸውን ለማስታገስ ሊጠቀሙባቸው አስበው ይሆናል፣ ነገር ግን ሀዘኑ በጣም ትልቅ ስለነበር ሙከራውን አልፈቀደም። ሙዚቃ አንዳንድ ሰዎችን ያሳዝናል። እንደ ኮምጣጤ በጨው ላይ፣ እንዲሁ ለከባድ ልብ ዘፈን የሚዘምር ሰው ነው። (2.) በእግዚአብሔር አምልኮ ይጠቀሙባቸው የነበሩትን በገናዎች፣ የሌዋውያን በገናዎች። እነዚህን አልጣሏቸውም፣ ምናልባት እንደገና ለመጠቀም አጋጣሚ ያገኛሉ ብለው ተስፋ በማድረግ ነበር፣ ነገር ግን አሁን ለእነሱ ጥቅም ስላልነበራቸው አስቀመጧቸው፤ እግዚአብሔር በዓላቸውን ወደ ለቅሶ፣ ዘፈኖቻቸውንም ወደ ሰቆቃ በመለወጥ ሌላ ሥራ ሰጥቷቸው ነበር (አሞጽ 8:10)። ሁሉም ነገር በጊዜው ውብ ነው። በገናዎቻቸውን በጫካ ውስጥ ወይም በድንጋይ ዋሻዎች ውስጥ አልደበቁም፤ ነገር ግን ይህ አሳዛኝ ለውጥ እንዲነካቸው በማሰብ በግልጽ ሰቀሏቸው። ሆኖም ይህን በማድረጋቸው ምናልባት ተሳስተው ይሆናል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔርን ማመስገን ከጊዜ ውጭ የሚሆን አይደለም፤ በሁሉም ነገር እንድናመሰግን ፈቃዱ ነው (ኢሳ. 24:15, 16)።
II. ጠላቶቻቸው በዚህ አሳዛኝ ሁኔታ ውስጥ እያሉ የፈጸሙባቸው በደሎች፣ ቁ. 3።