2ኛ ነገሥት 12

12:1-16 ወጣቶች፣ በተለይም እንደ ኢዮአስ ላሉት ባለሥልጣን ወጣት ወንዶች ሁሉ፣ በእግዚአብሔር ፊት ትክክል የሆነውን እንዲያደርጉ የሚያስተምሯቸው ሰዎች በዙሪያቸው መኖሩ ታላቅ ጸጋ ነው። እነርሱም ምክርና አመራር ለመቀበል ፈቃደኛ ሲሆኑ፣ ለራሳቸው በጥበብና በመልካም ያደርጋሉ። ቤተ መቅደሱ ጥገና ያስፈልገው ነበር፤ ኢዮአስም የቤተ መቅደሱን ጥገና አዘዘ። ንጉሡ ቀናተኛ ነበር። እግዚአብሔርም ሥልጣን ያላቸውን ሰዎች ሥልጣናቸውን ለሃይማኖት ድጋፍ፣ ለበደሎች ማስተካከያና ለተበላሹት ነገሮች ጥገና እንዲያውሉት ይጠይቃል። ንጉሡም በሥራው ከልብ የሚተጉ በመሆናቸው ካህናቱን እንዲያከናውኑ አሠማራቸው። ነገር ግን እስከ ነገሠ በሃያ ሦስተኛው ዓመት ድረስ ምንም ነገር ሙሉ በሙሉ አልተከናወነም። ስለዚህም ሌላ ዘዴ ተወሰደ። የሕዝብ ገንዘቦች በታማኝነት ሲከፋፈሉ፣ የሕዝብ መዋጮዎች በደስታ ይደረጋሉ። ለቤተ መቅደሱ ጥገና የሚቻላቸውን ሁሉ ሲሰበስቡ፣ የካህናቱን የተወሰነ መተዳደሪያ አላቋረጡም። የቤተ መቅደሱን ክፍተቶች ለመጠገን በሚል ሽፋን፣ የቤተ መቅደሱ አገልጋዮች አይራቡ። ኃላፊነት የተሰጣቸው ሰዎች ሥራውን በጥንቃቄና በታማኝነት አከናወኑ። ሌላው ሥራ እስኪጠናቀቅ ድረስ ለቤተ መቅደሱ ጌጣጌጦች አላዋሉትም። ከዚህም የምንማረው፣ በሁሉም ወጪዎቻችን ውስጥ፣ በጣም አስፈላጊ የሆነውን ነገር ቅድሚያ መስጠት እንዳለብን ሲሆን፣ የሕዝብን ጉዳይ ስናከናውንም ለራሳችን እንደምናደርገው በጥንቃቄ መሥራት እንዳለብን ነው።

ምዕራፍ 12

ይህ ምዕራፍ የኢዮአስን የግዛት ዘመን ታሪክ ይነግረናል፤ ይህም ባለፈው ምዕራፍ ከተነገረን የክብር መጀመሪያው ጋር አይመጣጠንም ነበር። በሰባት ዓመቱ እንደነበረው በአርባ ዓመቱ ያን ያህል የከበረ አልነበረም። ሆኖም ግን ግዛቱ ከመልካሞቹ አንዱ ተደርጎ ይቆጠራል፤ በዜና መዋዕል (2 ዜና 24) ላይ ከዚህ ይልቅ እጅግ የከፋ ሆኖ ይታያል፤ ምክንያቱም በዚያ የአንዱን የእግዚአብሔር ነቢይ ደም በእርሱ ላይ እንደወደቀ እናገኛለንና። እዚህ ላይ ግን የሚነገረን የሚከተለው ብቻ ነው፦

I. ኢዮአዳ በሕይወት እያለ መልካም አደረገ (ቁ. 1-3)።

II. ቤተ መቅደሱን ለመጠገን ትጉህና ንቁ ነበር (ቁ. 4-16)።

III. ከሐዛኤል ጋር ከፈጸመው አሳፋሪ ስምምነት በኋላ (ቁ. 17, 18) ያለ ክብር ሞተ (ቁ. 19-21)።

ቁጥር 1-3

እዚህ ላይ ስለ ኢዮአስ የተሰጠው አጠቃላይ መግለጫ የሚከተለው ነው፦

1. አርባ ዓመት ገዛ። ገና በጣም ወጣት እያለ መግዛት ስለጀመረ፣ በተፈጥሮው ረዘም ላለ ጊዜ ሊቀጥል ይችል ነበር፤ ምክንያቱም ገና አርባ ሰባት ዓመቱ ሳለ ተገደለ (ቁ. 1)።

2. ኢዮአዳ ሊያስተምረው በሕይወት እስካለ ድረስ ትክክል የሆነውን አደረገ (ቁ. 2)። ብዙ ወጣቶች ገና ሳይማሩ ሀብት፣ ሥልጣንና ነፃነት አግኝተው ወደ ንብረትነት የገቡ ሲሆን፣ ይህ ደግሞ ለእነርሱ መጥፎ ውጤት አስከትሏል፤ ነገር ግን ኢዮአስ እንደ ኢዮአዳ ያለ ጥበበኛ፣ ልምድ ያለውና ታማኝ መካሪ በማግኘቱ፣ እንዲሁም አድጎም ቢሆን እርሱን ለመስማትና በእርሱ ለመመራት የሚያስችል ጥበብ ስላለው ከዚህ አደጋ በደንብ ተጠብቆ ነበር። ማስታወሻ፦ ለወጣቶች፣ በተለይም ለወጣት ነገሥታትና ለሁሉም አስፈላጊ ወጣቶች፣ መልካም መመሪያ ሥር መሆን፣ እንዲሁም በእግዚአብሔር ፊት ትክክል የሆነውን እንዲያደርጉ የሚያስተምሯቸው ሰዎች በአካባቢያቸው መኖራቸው ታላቅ ምሕረት ነው። በእንደዚህ ዓይነት ሰዎች ለመመከርና ለመገዛት ፈቃደኞች ሲሆኑ ለራሳቸው በጥበብና በመልካም ይሠራሉ። ለራሱ የተተወ ልጅ እናቱን ያሳፍራል፤ ነገር ግን በእንደዚህ ዓይነት ትምህርት ሥር ያለ ልጅ ለራሱ ክብርና መጽናናትን ሊያመጣ ይችላል።

3. ከፍ ያሉ ስፍራዎች አልተወገዱም ነበር (ቁ. 3)። በመላው አገሪቱ ለመሥዋዕትና ዕጣን ማቅረቢያ መሠዊያዎች ነበሯቸው፤ እነዚህም ለእስራኤል አምላክ ክብር ብቻ የነበሩ ቢሆንም፣ በኢየሩሳሌም ካለው መሠዊያው ጋር የሚወዳደሩና ቢያንስ በዝምታ የሚንቁት ነበሩ። እነዚህ የግል መሠዊያዎች ምናልባት ቀደም ባሉት መጥፎ ዘመናት ከበፊቱ ይልቅ በብዛት ጥቅም ላይ ውለው ሊሆን ይችላል፤ ምክንያቱም ወደ ኢየሩሳሌም መውጣት አስተማማኝ አልነበረም፣ እንዲሁም የቤተ መቅደሱ አገልግሎት እንደተገባው አይከናወንም ነበር። ምናልባትም ኢዮአዳ የተሻለ ነገር ማግኘት በማይችሉበት ጊዜ አንዳንድ መልካም ሐሳብ ያላቸው ሰዎች በእነዚህ መሠዊያዎች ስለተደሰቱባቸው፣ እንዲሁም የቤተ መቅደሱን ማደስና ነገሮችን እዚያ ማስተካከል ሰዎችን ከፍ ካሉ ስፍራዎቻቸው ቀስ በቀስ እንደሚያስወግዳቸውና እነርሱም በራሳቸው እንደሚጠፉ ተስፋ ስላደረገ፣ ኢዮአዳ ዓይኑን ጨፍኖባቸው ሊሆን ይችላል። ወይም ደግሞ ምናልባት ንጉሡም ሆነ ካህኑ ማሻሻያቸውን እስከዚያ ድረስ ለመቀጠል የሚያስችል ቅንዓት አልነበራቸውም፣ ወይም ደግሞ እንዲህ ያለውን የቆየ ልማድ ለመጋፈጥ የሚያስችል ድፍረትና ጥንካሬ አልነበራቸውም።

ቁጥር 4-16 እዚህ ላይ በዮአስ ዘመነ መንግሥት ቤተ መቅደሱን ስለማደስ የሚገልጽ ዘገባ አለን።

I. ቤተ መቅደሱ ጥገና እንደሚያስፈልገው ይመስላል። ሰሎሞን እጅግ ጠንካራ፣ ከምርጥ ቁሳቁሶችና በጥሩ ሁኔታ ቢገነባውም፣ ከጊዜ በኋላ ግን ፈራርሶ ነበር፤ በውስጡም (ቁ. 5) በጣሪያዎቹ፣ በግድግዳዎቹ፣ በመሬቶቹ፣ በጣሪያው ማስጌጫዎች፣ በመስኮቶቹ ወይም በጓሮዎቹ ክፍፍሎች ላይ ስንጥቆች ተገኝተው ነበር። ቤተ መቅደሶች ራሳቸው ከጊዜ ብዛት ይጎዳሉ፤ ነገር ግን ሰማያዊው ቤተ መቅደስ ፈጽሞ አያረጅም። ሆኖም እነዚህን ስንጥቆች የፈጠረው የጊዜ መሸርሸር ብቻ አልነበረም፤ የአታልያ ልጆች የእግዚአብሔርን ቤት አፍርሰው ነበር (2 ዜና 24:7)፤ ለቤተ መቅደሱ አገልግሎት ባላቸው ጥላቻ የተነሳም ሕንፃዎቹን አበላሽተው ነበር፤ ካህናቱም ስንጥቆቹን በጊዜው ለመጠገን ጥንቃቄ አላደረጉም ነበር፤ በዚህም ምክንያት ሁኔታው ከጊዜ ወደ ጊዜ እየባሰ ሄደ። ይህን ውድ የወይን እርሻ በቀላል ውል የተሰጣቸው እነዚያ ገበሬዎች የወይን መጭመቂያውን በአግባቡና ለኪራይ በሚመች ሁኔታ ለመጠገን አቅም ያልነበራቸው በመሆናቸው ብቁ አልነበሩም (ማቴ. 21:33)። ታላቁ ጌታቸውም በዚህ ቸልተኝነት ምክንያት በፍትሕ ከሰሳቸው፤ በዚህም ችላ የተባለው ቤተ መቅደስ ከመሬት ጋር እኩል በሆነ ጊዜ፣ በፍርዶቹም የተበላሸውን ቦታ (ሕጉ እንደሚለው) መልሶ አገኘ።

II. ንጉሡ ራሱ (እንደሚታየው) ቤተ መቅደሱን ለመጠገን የመጀመሪያውና ቀዳሚው ሰው ነበር። ካህናቱ ቅሬታ እንዳቀረቡ ወይም የኢዮአዳ ራሱ ንቁ እንደነበረ አናገኝም፤ ነገር ግን ንጉሡ በዚህ ጉዳይ ቀናተኛ ነበር።

1.