2ኛ ነገሥት 1

1:1-8 አካዝያስ በእግዚአብሔር ላይ ባመፀ ጊዜ፣ ሞዓብ ከእርሱ ዓመፀች። ኃጢአት ያደክመናል ያሳጣናል። የሰው ከእግዚአብሔር ማመፅ ብዙ ጊዜ የሚቀጣው ለእርሱ መገዛት በሚገባቸው ሰዎች ዓመፅ ነው። አካዝያስ በፍርግርግ ወይም በዐጥር ወድቆ ነበር። በየትም ስፍራ ብንሄድ፣ በእኛና በሞት መካከል የአንድ እርምጃ ያህል ርቀት ብቻ ነው። የአንድ ሰው ቤት የእርሱ ምሽግ ነው፣ ነገር ግን ከእግዚአብሔር ፍርዶች ሊያድነው አይችልም። የሰው ኃጢአት ሸክም ስር የምትቃትተው ፍጥረት ሁሉ፣ በመጨረሻ እንደዚህኛው ፍርግርግ በዚያ ክብደት ስር ትሰምጣለች ትሰበራለች። እግዚአብሔርን ጠላቱ ያደረገ ሰው ፈጽሞ ደህንነት የለውም። ለማጽናኛቸው የእግዚአብሔርን ቃል የማይጠይቁት፣ ቢፈልጉም ባይፈልጉም ለፍርሃታቸው ይሰሙታል።

ኤልያስ ትዕቢተኞችንና ደፋር ኃጢአተኞችን ለማጥፋት ከሰማይ እሳት ጠራ፤ ራሱን ለመጠበቅ ሳይሆን፣ ተልዕኮውን ለማረጋገጥ እንጂ፣ በሰዎች ክፋትና ዓመፀኝነት ላይ ከሰማይ ያለውን የእግዚአብሔርን ቁጣ ለመግለጥ ነበር። ኤልያስ ይህን ያደረገው በመለኮታዊ መነሳሳት ነበር፤ ሆኖም አዳኛችን ደቀ መዛሙርቱ እንዲህ ያለውን እንዲያደርጉ አልፈቀደም፣ ሉቃስ 9:54። የመንፈስና የጸጋው ስርአት በፍጹም አልፈቀደም ነበር። ኤልያስ ለእግዚአብሔር ክብር ተቆርቁሮ ነበር፤ እነርሱ ግን ለራሳቸው ዝና ተጨነቁ። ጌታ የሰዎችን ተግባራት በመርሆቻቸው ይፈርዳል፤ ፍርዱም እንደ እውነት ነው። ሦስተኛው መቶ አለቃ ራሱን ዝቅ አደረገ፣ ራሱንም በእግዚአብሔርና በኤልያስ ምሕረት ላይ ጣለ። ከእግዚአብሔር ጋር በመከራከር የሚገኝ ነገር የለም፤ የሌሎችን ግትርነት አስከፊ ፍጻሜ አይተው ትህትናን የሚማሩት ደግሞ ለራሳቸው ጥበበኞች ናቸው። የእምነት ድፍረት ብዙ ጊዜ በትዕቢተኛው ኃጢአተኛ ልብ ውስጥ ፍርሃትን አስገብቷል። አካዝያስ በነቢዩ ቃል በጣም ስለደነገጠ፣ እርሱም ሆነ አብሮት የነበረ ማንም ሰው በእርሱ ላይ ዓመፅ አላደረጉም። እግዚአብሔር የሚጠብቃቸውን ማን ሊጎዳቸው ይችላል? በኃጢአት የበለፀጉ ለመሆን የሚያስቡ ብዙዎች፣ እንደ አካዝያስ ሳይጠብቁት ከዚህ ዓለም ተጠርተዋል። ይህ ሁሉ ሊገኝ ሲችል ጌታን እንድንፈልግ ያስጠነቅቀናል።

ቁጥር 9-18 እዚህ ላይ፣

I. ንጉሡ ኤልያስን ለመያዝ ትእዛዝ አወጣ። የአክሮን አምላክ እንደሚሞት ነግሮት ቢሆን ኖሮ፣ በጸጥታ ተቀብሎት ሊሆን ይችላል፤ አሁን ግን የእግዚአብሔር ነቢይ ስለ ኃጢአቱ እየገሰጸውና የእስራኤልን አምላክ እያስታወሰው ስለነገረው ሊታገሰው አልቻለም። የተሰጠውን ማስጠንቀቂያ በጥሩ ሁኔታ ከመጠቀም ይልቅ በነቢዩ ላይ ተቆጣ፤ ሕመሙም ሆነ የሞት ሐሳብ በእርሱ ላይ ምንም መልካም ስሜት አልፈጠሩም፣ የእግዚአብሔርንም ፍርሃት አላሳደሩበትም። ምንም ዓይነት ውጫዊ ማስጠንቀቂያዎች ደህንነት የተሰማቸውን ኃጢአተኞች አያስደነግጡም ወይም አያለዝቡም፣ ይልቁንም ያበሳጫቸዋል። ንጉሡ ኤልያስን ነቢይ፣ እውነተኛ ነቢይ አድርጎ አስቦ ነበርን? ታዲያ ለምን ሊያሳድደው ደፈረ? ተራ ሰው አድርጎ አስቦ ነበርን? ታዲያ እሱን ለመያዝ እንዲህ ያለ ኃይል መላክ ምን አስፈለገ? እንዲሁ የሰዎች ቡድን ጌታችን ኢየሱስን መያዝ ነበረባቸው።

II. ከሃምሳ ወታደሮቹ ጋር የተላከው መቶ አለቃ ኤልያስን በኮረብታ አናት ላይ አገኘው (አንዳንዶች ቀርሜሎስ ይላሉ)፣ በንጉሡ ስምም ራሱን እንዲሰጥ አዘዘው፣ ቁ. 9። ኤልያስ አሁን እንደ ቀድሞው ወደ ዋሻ ጥልቅ ስፍራ ከመደበቅ ይልቅ በኮረብታ አናት ላይ በድፍረት ታየ፤ የእግዚአብሔር ጥበቃ ልምድ የበለጠ ደፋር አደረገው። መቶ አለቃው የእግዚአብሔር ሰው ብሎ ጠራው፣ እርሱ እንደዚያ ያምንበት ወይም ያከብረው ስለነበር ሳይሆን፣ በተለምዶ እንደዚያ ስለሚጠራ ነበር። በእርግጥም እንደ ነቢይ አድርጎ ቢመለከተው ኖሮ፣ እሱን እስረኛ ለማድረግ ባልሞከረ ነበር፤ የእግዚአብሔር ቃል እንደተሰጠው አድርጎ ቢያስብ ኖሮ፣ በንጉሥ ቃል ሊያዘው ባልደፈረ ነበር።

III. ኤልያስ ይህን ትዕቢተኛና ደፋር ኃጢአተኛን ለማጥፋት ከሰማይ እሳት ጠራ፤ ራሱን ለመጠበቅ ሳይሆን (በሌላ መንገድ ማድረግ ይችል ነበር)፣ ወይም ለመበቀል ሳይሆን (የራሱ ጉዳይ ስላልነበረ)፣ ነገር ግን ተልእኮውን ለማረጋገጥ እና የእግዚአብሔርን ቁጣ ከሰማይ በሰዎች ዓመፀኝነትና ኃጢአት ላይ ለመግለጥ ነበር። ይህ መቶ አለቃ በፌዝ የእግዚአብሔር ሰው ብሎ ጠርቶት ነበር፡ ኤልያስም፡- “እኔ እንደዚያ ከሆንኩ፣ በዚህ በመቀለድህ ውድ ዋጋ ትከፍላለህ” አለው። እርሱ በትእዛዙ ላይ ተመካ (ንጉሡ፡- “ውረድ” ብሏል)፣ ኤልያስ ግን የእስራኤል አምላክ ከእስራኤል ንጉሥ እንደሚበልጥ እና ትእዛዙን ለማስፈጸም ታላቅ ኃይል እንዳለው እንዲያውቅ አደረገው።