ወደ ሮሜ 12

12:1,2 ሐዋርያው በተግባር የሚተገበሩ የተለያዩ አስተምህሮዎችን ሲያብራራና ሲያረጋግጥ የቆየበትን የመልእክቱን ክፍል ካጠናቀቀ በኋላ፣ አሁን ደግሞ ከወንጌል መርሆች የሚመነጩ ወሳኝ ግዴታዎችን ያሳስባል። ሮማውያንን በክርስቶስ ወንድሞቹ እንደመሆናቸው መጠን፣ በእግዚአብሔር ምሕረት አማካኝነት አካሎቻቸውን ለእርሱ ሕያው መስዋዕት አድርገው እንዲያቀርቡ ለመናቸው። ይህ ኃይለኛ ጥሪ ነው። በየቀኑ ከጌታ የምሕረቱን ፍሬዎች እንቀበላለን። ራሳችንን እንስጥ፤ ማንነታችንን በሙሉ፣ ያለንን ሁሉ፣ ማድረግ የምንችለውን ሁሉ፤ ከሁሉም በኋላ ግን፣ ለዚህ ሁሉ እጅግ ለበዛው በረከት ምን ምላሽ ይሆን? ለእግዚአብሔር የተወደደ ነው፤ ምክንያት ልንሰጥለት የምንችልበት፣ የምንረዳውም ምክንያታዊ አገልግሎት ነው።

መመለስና ቅድሳት የአእምሮ መታደስ ናቸው፤ የነፍስ ባሕሪይ (ጥራት) ለውጥ እንጂ፣ የነፍስ ምንነት ለውጥ አይደለም። የቅድሳት ሂደት፣ ለኃጢአት እየሞትን ለጽድቅም እየኖርን ስንሄድ፣ በክብር እስኪፈጸም ድረስ ይህንን የማደስ ሥራ ማስቀጠል ነው። የዚህ መታደስ ዋነኛ ጠላት ግን፣ ከዚህ ዓለም ጋር መመሳሰል ነው። ደስታ በቅርቡ በሚያልፉት የዚህ ዓለም ነገሮች ውስጥ እንዳለ በማሰብ፣ የደስታ እቅዶችን ከመቀየስ ተጠንቀቁ። በሥጋ ምኞት ከሚሄዱና ምድራዊ ነገሮችን ከሚያስቡት ልማዶች ጋር አትመሳሰሉ። የመንፈስ ቅዱስ ሥራ መጀመሪያ የሚጀምረው በማስተዋል ውስጥ ነው፤ ከዚያም መላው ሰው በእውቀት፣ በጽድቅና በእውነተኛ ቅድስና የእግዚአብሔርን መልክ እስከሚመስል ድረስ ወደ ፈቃድ፣ ወደ ስሜቶችና ወደ የኑሮ ምግባር ይቀጥላል። ስለዚህም፣ እግዚአብሔርን የሚመስል መሆን ማለት፣ ራሳችንን ለእግዚአብሔር አሳልፎ መስጠት ነው።

፲፪፡፫-፰ ትዕቢት በተፈጥሮአችን ያለ ኃጢአት ነው። ከእርሱ መጠንቀቅና የታጠቅን መሆን ያስፈልገናል። ቅዱሳን ሁሉ በክርስቶስ አንድ አካልን ይመሠርታሉ፤ እርሱም የዚህ አካል ራስና የአንድነታቸው የጋራ ማዕከል ነው። በመንፈሳዊው አካል ውስጥ፣ አንዳንዶች ለአንድ ዓይነት ሥራ የተዘጋጁና የተጠሩ ሲሆኑ፤ ሌሎች ደግሞ ለሌላ ዓይነት ሥራ የተጠሩ ናቸው። እርስ በርስ ልንሠራው የምንችለውን መልካም ነገር ሁሉ፣ ለጋራ ጥቅማችንም ጭምር፣ ማድረግ አለብን። ስላለን አቅም በአግባቡ ብናስብና እነርሱን በአግባቡ ለማበልጸግ ምን ያህል እንደምንሳነው ብናስተውል፣ ትሕትናን ያጎናጽፈን ነበር። ነገር ግን በችሎታችን መኩራት እንደሌለብን ሁሉ፣ በትሕትናና ራስን በመካድ ሽፋን የሌሎችን ጥቅም ለማስጠበቅ ራሳችንን ከመስጠት ወደ ኋላ እንዳንል መጠንቀቅ ይገባናል። እኔ ምንም አይደለሁም፤ ስለዚህ ዝም ብዬ እቀመጣለሁ፣ ምንም አላደርግም ማለት የለብንም፤ ነገር ግን፣ እኔ በራሴ ምንም አይደለሁም፣ ስለዚህ በክርስቶስ ጸጋ ኃይል ራሴን እስከ መጨረሻው እሰጣለሁ።