ኦሪት ዘኍልቍ 28

፳፰:፩-፰ እግዚአብሔር አሁን የመስዋዕቶችን ሕግ እንደገና መድገም ተገቢ ሆኖ አየ። ይህ አዲስ ትውልድ ነበረና፤ ከጠላቶቻቸው ጋር በጦርነት ሳሉ ከእግዚአብሔር ጋር ሰላማቸውን ለመጠበቅ ይጨነቁ ነበር። የዕለት ተዕለት መስዋዕት ዘወትር የሚቃጠል መስዋዕት ተብሎ ተጠርቷል። ሁልጊዜ እንድንጸልይ ስንታዘዝ፣ ቢያንስ በየጥዋትና በየማታው ለእግዚአብሔር ቅዱስ ጸሎትና ምስጋና ማቅረብ ይገባናል። እዚህ ላይ የተጨመረው ሌላ ነገር የለም፤ ለመጠጥ ቁርባን የሚፈሰው ወይን ኀይለኛ ወይን መሆን አለበት የሚለው ብቻ ነው፤ ይህም ያለንን ምርጡን ሁሉ አድርገን እግዚአብሔርን እንድናገለግል ያስተምረናል። ይህ የክርስቶስ ደም ምሳሌ ነበር፤ የመታሰቢያውም አሁንም ለቤተክርስቲያን በወይን ተቀምጧል። እንዲሁም የሰማዕታት ደም ምሳሌ ነው፤ ይህም እንደ መጠጥ ቁርባን ሆኖ በእምነታችን መስዋዕትና አገልግሎት ላይ የፈሰሰ ነው። ፊልጵስዩስ ፪:፲፯

ምዕራፍ 28 ሕዝቡ ከተቆጠረ፣ ምድሪቱ እንድትከፋፈል ትእዛዝ ከተሰጠ፣ የሠራዊቱም አዛዥ ከተሾመና ሥልጣን ከተሰጠው በኋላ፣ ቀጣዩ ምዕራፍ የዘመቻውን ታሪክ ወይም ቢያንስ የጦርነት ደንቦችን ይጀምራል ብሎ መጠበቅ ይቻል ነበር፤ አይደለም፣ ይህ ምዕራፍ የአምልኮ ደንቦችን ይዟል፤ አሁን ወደ ከነዓን ለመግባት ሲቃረቡ፣ ሃይማኖታቸውን ከእነርሱ ጋር መውሰድ እንዳለባቸውና በጦርነታቸው ጊዜ ይህንን እንዳይረሱ ያረጋግጣል። (ቁ. 1, 2)። እዚህ ላይ ስለሚቀርቡት መሥዋዕቶች ሕጎች ተደግመውና ተጠቃልለው ቀርበዋል፤

I. በየቀኑ (ቁ. 3-8)።

II. በየሳምንቱ (ቁ. 9, 10)።

III. በየወሩ (ቁ. 11–15)።

IV. በየዓመቱ።

1. በፋሲካ (ቁ. 16–25)።

2. በጰንጠቆስጤ (ቁ. 26–31)።

ቀጣዩ ምዕራፍ ደግሞ ስለ ሰባተኛው ወር ዓመታዊ በዓላት ነው።

ቁጥር 1-8 እዚህ ላይ፣

I. በጊዜያቸው መቅረብ ስለሚገባቸው የእግዚአብሔር መሥዋዕቶች የተሰጠ አጠቃላይ ትእዛዝ አለ፣ ቁ. 2። እነዚህ ሕጎች እዚህ ላይ እንደገና የተሰጡት በምድረ በዳ ለሠላሳ ስምንት ዓመታት ሲንከራተቱ ሙሉ በሙሉ ተትተው ስለነበር አይደለም (ለረጅም ጊዜ ያለ ምንም የሕዝብ አምልኮ እንደቆዩ ማሰብ አንችልም፤ ቢያንስ የዕለት ተዕለት በግ ጠዋትና ማታ ይቀርብ ነበር፣ በሰንበትም በእጥፍ ይቀርብ ነበር፤ ጳጳስ ፓትሪክ እንደሚገምተው)፤ ነገር ግን ብዙዎቹ መሥዋዕቶች በዚያን ጊዜ እንደተተዉ በግልጽ ተጠቁሟል፣ በአሞጽ 5:25 ላይ፣ እስጢፋኖስም በሐዋርያት ሥራ 7:42 ላይ ጠቅሶታል፤ “እናንተ የእስራኤል ቤት ሆይ፥ በምድረ በዳ አርባ ዓመት መሥዋዕትንና ቁርባንን አቀረባችሁን?” የሚለው ቃል 'አላቀረባችሁም' የሚል ፍቺ አለው። ነገር ግን የመሥዋዕቶች አሠራር ተቋርጦም ይሁን አልተቋረጠም፣ እግዚአብሔር የመሥዋዕቶችን ሕግ አሁን ለመድገም ተገቢ ሆኖ አግኝቶታል፤

1. ምክንያቱም ይህ አዲስ ትውልድ ነበር፣ አብዛኞቹ የቀድሞ ሕጎች ሲሰጡ ያልተወለዱ ነበሩ፤ ስለዚህ፣ ሰበብ እንዳይኖራቸው፣ እነዚህ ሕጎች እንዲነበቡላቸው ተጽፈው ብቻ ሳይሆን፣ ከእግዚአብሔር ራሱ እንደገና ተደግመው፣ በአጭርና ግልጽ በሆነ መንገድ ቀርበዋል።

2. ምክንያቱም አሁን ወደ ጦርነት ሊገቡ ስለነበር፣ በጦርነት ላይ እያሉ መሥዋዕት ከማቅረብ ነፃ ይሆናሉ ብለው ሊያስቡ ይችሉ ነበር። Inter arma silent leges—በጦርነት ግጭት ውስጥ ሕግ ብዙም አይታሰብም። አይደለም፣ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፣ 'አሁንም ቢሆን ለመሥዋዕቶቼ የሚሆነውን እንጀራዬን በጊዜው ማቅረብን ትጠብቃላችሁ።' ከጠላቶቻቸው ጋር በጦርነት ላይ እያሉ ከእግዚአብሔር ጋር ሰላማቸውን መጠበቅ በተለይ ያሳስባቸው ነበር። በምድረ በዳ ብቻቸውን ነበሩ፣ ከሌሎች ሕዝቦችም ሙሉ በሙሉ ተለይተው ነበር፣ ስለዚህ እዚያ ልዩ መለያዎቻቸው ብዙም አያስፈልጋቸውም ነበር፣ እንዲሁም መሥዋዕቶችን አለማቅረባቸው ወደ ከነዓን ሲመጡ፣ ከሌሎች ሕዝቦች ጋር ሲቀላቀሉ እንደሚያሳፍር አይሆንም ነበር።

3. ምክንያቱም አሁን የተስፋይቱ ምድር፣ ወተትና ማር የምታፈሰው ምድር፣ መልካም ነገር ሁሉ በብዛት የሚያገኙባት ምድር ሊሰጣቸው ነበር። 'አሁን' (እግዚአብሔር ይላል)፣ 'ራሳችሁን ስታከብሩ፣ የአምላካችሁን እንጀራ ማቅረብን አትርሱ።' ከነዓን የተሰጠቻቸው የእግዚአብሔርን ሥርዓቶች እንዲጠብቁ በሚለው ሁኔታ ነበር፣ መዝሙር 105:44, 45።

II. የዕለት ተዕለት መሥዋዕት ልዩ ሕግ፣ ጠዋት አንድ በግና ማታ አንድ በግ፣ ይህም በየቀኑ እንደሚመጣው ቋሚነቱ የተነሳ ዘወትር የሚቃጠል መሥዋዕት ተብሎ ይጠራል (ቁ. 3)፤ ይህም ዘወትር እንድንጸልይና ሳናቋርጥ እንድንጸልይ ስንታዘዝ፣ ቢያንስ በየጠዋቱና በየማታው ለአምላክ የከበረ ጸሎታችንንና ምስጋናችንን ማቅረብ እንዳለብን ያመለክታል። ይህ በሲና ተራራ ላይ እንደተደነገገ ይነገራል (ቁ. 6)፣ ሌሎች ሕጎች በተሰጡበት ጊዜ። የዚህን ሥርዓት መመስረት በዘጸአት 29:38 ላይ እናገኛለን። የሕጉ ድግግሞሽ ላይ ምንም የተጨመረ ነገር የለም፣ ከመጠጥ መሥዋዕት ጋር የሚፈሰው ወይን ጠንካራ ወይን እንዲሆን ከማዘዝ በቀር (ቁ. 7)፣ ሊያገኙት የሚችሉት እጅግ የበለጸገ፣ ምርጥና ጠንካራ ወይን። ምንም እንኳን በመሠዊያው ላይ የሚፈስ እንጂ የማይጠጣ ቢሆንም (ስለዚህ የከፋውም ቢሆን ለዚህ ዓላማ ይበቃል ብለው ሊያስቡ ይችሉ ነበር)፣ እግዚአብሔር ግን ያለንን ምርጡን ነገር ለእርሱ እንድናቀርብ ለማስተማር እጅግ ጠንካራውን ይጠይቃል።