የማቴዎስ ወንጌል 7

ማቴዎስ 7:1-6

ራሳችንን መፍረድ አለብን፣ እንዲሁም የራሳችንን ተግባራት መገምገም ይኖርብናል። ነገር ግን ቃላችንን ለሁሉም ሰው ሕግ አድርገን ማስቀመጥ የለብንም። በችኮላ መፍረድ የለብንም፣ ያለ ምንም መሠረት በወንድማችን ላይ ፍርድ ማሳለፍም አይገባንም። ሰዎችን ከሁሉ የከፋ አድርገን መገመት ወይም መመልከት የለብንም። ይህ ትክክለኛ ተግሣጽ ነው፤ በጥቃቅን ጥፋቶች ምክንያት ከወንድሞቻቸው ጋር ለሚከራከሩት፣ እነርሱ ግን ታላላቅ ኃጢአቶችን በራሳቸው ላይ እየፈቀዱ። አንዳንድ ኃጢአቶች እንደ ኩብኩባ (ትንሽ ስባሪ) ናቸው፣ ሌሎች ደግሞ እንደ ምሰሶ (ትልቅ እንጨት) ናቸው፤ አንዳንዶቹ እንደ ትንኝ፣ ሌሎቹ ደግሞ እንደ ግመል ናቸው። ትንሽ ኃጢአት የሚባል ነገር የለምና፤ ኩብኩባ ወይም ስባሪ ከሆነ፣ በአይን ውስጥ ነው፤ ትንኝ ከሆነ ደግሞ፣ በጉሮሮ ውስጥ ነው። ሁለቱም የሚያሠቃዩና አደገኛ ናቸው፤ እስኪወጡ ድረስም ዕረፍት ወይም ምቾት ሊሰማን አይችልም። ፍቅር በወንድማችን ዓይን ውስጥ ያለውን ስባሪ ብቻ እንድንለው የሚያስተምረን ነገር፣ እውነተኛ ንስሐና እግዚአብሔራዊ ኀዘን ግን በራሳችን ውስጥ ያለውን ምሰሶ እንድንለው ያስተምረናል። አንድ ሰው ኃጢአተኛና ምስኪን በሆነ ሁኔታ ውስጥ ሆኖ ሳያውቀው መኖሩ፣ ልክ በአይኑ ውስጥ ምሰሶ እያለበት ያንን እንዳላየ ሰው እንግዳ ነገር ነው። ነገር ግን የዚህ ዓለም አምላክ አእምሮአቸውን አሳውሯል። ተግሣጽ ለሚሰጡ ሰዎች ይህ ጥሩ ሕግ ነው፤ በመጀመሪያ ራስህን አስተካክል።

7:7-11 ጸሎት የሚያስፈልገንን ለማግኘት የተመደበው መንገድ ነው። ጸልዩ፤ ብዙ ጊዜም ጸልዩ፤ ጸሎትን ዋና ጉዳያችሁ አድርጉ፤ በእርሱም ቁም ነገር አድራጊዎችና ትጉዎች ሁኑ። ለምኑ፤ ለማኝ ምጽዋት እንደሚለምን። ጠይቁ፤ መንገደኛ መንገድ እንደሚጠይቅ። ፈልጉ፤ እንደጠፋብን ውድ ነገር፤ ወይም መልካም ዕንቁ የሚሻ ነጋዴ እንደሚፈልግ። አንኳኩ፤ ወደ ቤት ለመግባት የሚፈልግ በር እንደሚያንኳኳ። ኃጢአት በራችንን ዘግቶብናልና ጠርቅሞብናል፤ በጸሎት ግን እናንኳኳለን። በቃል ኪዳኑ መሠረት የምትጸልዩት ማንኛውም ነገር፣ እግዚአብሔር ለእኛ የሚገባን እንደሆነ ካየ፣ ይሰጣችኋል፤ ከዚያስ በላይ ምን ትፈልጋላችሁ? ይህ በትክክል ለሚጸልዩ ሁሉ ይሠራል። የሚለምን ሁሉ ይቀበላልና፤ አይሁድም ይሁን አሕዛብ፣ ወጣትም ይሁን ሽማግሌ፣ ባለጠጋም ይሁን ድሀ፣ ታላቅም ይሁን ታናሽ፣ ጌታም ይሁን ባሪያ፣ የተማረም ይሁን ያልተማረ፤ ሁሉም በእምነት ከመጡ ወደ ጸጋው ዙፋን እኩል ተቀባይነት አላቸው።

ይህ ከምድራዊ ወላጆች በተወሰደ ንጽጽር፣ ልጆቻቸው የሚለምኑትን ለመስጠት ካላቸው ፈቃደኝነት ጋር ተብራርቷል። ብዙ ጊዜ ወላጆች የሞኝ ፍቅር ያሳያሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ሁሉን የሚያውቅ ጥበበኛ ነው፤ ምን እንደሚያስፈልገን፣ ምን እንደምንፈልግ፣ ምን እንደሚገባንም ያውቃል። የሰማይ አባታችን እንድንጸልይ አዞን ለመስማት እምቢ እንደሚል፣ ወይም የሚጎዳንን ነገር እንደሚሰጠን በፍጹም እንዳንገምት።

7:12-14 ክርስቶስ ያስተምረን ዘንድ የመጣው ልናውቀውና ልናምነው የሚገባንን ብቻ ሳይሆን ልናደርገው የሚገባውንም ጭምር ነው፤ ለእግዚአብሔር ብቻ ሳይሆን ለሰዎችም ጭምር፤ የእኛ ወገንና እምነት ለሆኑት ብቻ ሳይሆን በአጠቃላይ ከእኛ ጋር ግንኙነት ላላቸው ሰዎች ሁሉ ጭምር። ለባልንጀራችን ራሳችን ተገቢና ምክንያታዊ ነው ብለን የምንቀበለውን ልናደርግለት ይገባል።