ኦሪት ዘሌዊያን 7

ቍጥር 7፥1-10። በኃጢአት መሥዋዕትና በበደል መሥዋዕት፣ መሥዋዕቱ በመሠዊያውና በካህኑ መካከል ይከፋፈል ነበር፤ መሥዋዕት አቅራቢው ግን በሰላም መሥዋዕት እንደነበረው ድርሻ አልነበረውም። የቀደሙት (መሥዋዕቶች) ስለ ኃጢአት ንስሐንና ሐዘንን ይገልጹ ነበር፤ ስለዚህም ከመብላት ይልቅ መጾም ይበልጥ ተገቢ ነበር። የሰላም መሥዋዕቶች ግን በክርስቶስ ከታረቀ አምላክ ጋር ያለውን ኅብረት፣ ይቅር የተባለ ኃጢአተኛ ደስታና ምስጋናን፣ እንዲሁም የእውነተኛ አማኝ መብቶችን ያመለክቱ ነበር።

ምዕራፍ 7 እዚህ ላይ የሚከተሉት ይገኛሉ፦

I. የኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕት ሕግ (ቁ. 1-7)፣ ከሚቃጠል መሥዋዕትና ከእህል ቁርባን ጋር በተያያዘ ተጨማሪ መመሪያዎች (ቁ. 8-10)።

II. የኅብረት መሥዋዕት ሕግ። መብላቱ (ቁ. 11-21)፣ በዚህም ጊዜ ስብን ወይም ደምን መብላት የተከለከለበት ትእዛዝ ተደግሟል (ቁ. 22-27)፣ እና የካህናት ድርሻ (ቁ. 28-34)።

III. የእነዚህ ሥርዓቶች ማጠቃለያ (ቁ. 35፣ ወዘተ)።

ቁጥር 1-10 እዚህ ላይ የሚከተሉትን ልብ ይበሉ፦

1. የኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕትን በተመለከተ፣ ከኃጢአት መሥዋዕት ጋር ተመሳሳይነት ያለው በመሆኑ፣ በተመሳሳይ ሕጎች መመራት ነበረበት (ቁ. 6)። ደሙና ስቡ ማስተስረያ እንዲሆን ለእግዚአብሔር ሲቀርብ፣ ካህናቱ ሥጋውን እንደ ኃጢአት መሥዋዕት በቅዱስ ስፍራ መብላት ነበረባቸው። አይሁድ (ከብፁዕ ጳጳስ ፓትሪክ እንደተረዳነው) የኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕት ደም በመሠዊያው ዙሪያ ስለሚረጨው ነገር እንዲህ የሚል ትውፊት አላቸው፦ "በመሠዊያው መሃል ላይ በትክክል የሚዞር ቀይ መስመር ነበረ፤ የሚቃጠሉ መሥዋዕቶች ደም ከመስመሩ በላይ ይረጭ ነበር፤ የኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕቶችና የኅብረት መሥዋዕቶች ደም ግን ከመስመሩ በታች ይረጭ ነበር።" የኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕት ሥጋን በተመለከተ፣ የመብላት መብቱ መሥዋዕቱን ላቀረበው ካህን ነበር (ቁ. 7)። ሥራውን የሠራ ሰው ደመወዙን ማግኘት አለበት። ይህ ካህናት በመሠዊያው ላይ በትጋት እንዲያገለግሉ ማበረታቻ ነበር፤ ይበልጥ ዝግጁና ሥራ የበዛባቸው በሆኑ ቁጥር ብዙ ያገኙ ነበር። ማስታወሻ፦ በሃይማኖታዊ አገልግሎቶች ይበልጥ ትጉህ በሆንን ቁጥር፣ ከጥቅሞቹም የበለጠ እናገኛለን። ነገር ግን ማንኛውም ካህን፣ እና ከቤተሰቦቻቸው ወንዶች፣ መብቱ ባለው ካህን እንዲካፈሉ ሊጋበዙ ይችላሉ፦ "ከካህናት ወንዶች ሁሉ ይበሉታል" ማለትም በቅዱስ ስፍራ ሊበሉት ይችላሉ (ቁ. 6)። እናም፣ ያለምንም ጥርጥር፣ በእነዚህ የሥራቸው ጥቅሞች እርስ በእርስ መስተናገድ የተለመደ ነበር፣ በዚህም በካህናት መካከል ወዳጅነትና ኅብረት ይጠበቅ ነበር። በነጻ ተቀብለዋልና በነጻ መስጠት አለባቸው። መሥዋዕት አቅራቢው ከኅብረት መሥዋዕቱ ድርሻ እንደሚያገኝ ሁሉ፣ ከኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕቱ ምንም ድርሻ የሚያገኝ አይመስልም ነበር፤ ነገር ግን ሁሉም በመሠዊያውና በካህኑ መካከል ይከፋፈል ነበር። የምስጋና መሥዋዕቶችን የሚያቀርቡት ለምሕረት ምስጋና ሲሆን፣ ያን ጊዜ መብላት ተገቢ ነበር፤ ነገር ግን የኃጢአት ማስተስሪያ መሥዋዕቶችን የሚያቀርቡት ለኃጢአት በሐዘን ሲሆን፣ ያን ጊዜ ጾም ይበልጥ ተገቢ ነበር፣ ይህም የቅዱስ ሐዘንና ከኃጢአት የመራቅ ውሳኔ ምልክት ነበር።

2. የሚቃጠል መሥዋዕትን በተመለከተ፣ እዚህ ላይ መሥዋዕቱን ያቀረበው ካህን ቆዳውን ማግኘት እንዳለበት ተወስኗል (ቁ. 8)፣ ይህም ያለምንም ጥርጥር ገንዘብ ሊያገኝበት ይችላል። "ይህ" (አይሁድ እንደሚሉት) "የሚመለከተው በግለሰቦች ለሚቀርቡ የሚቃጠሉ መሥዋዕቶችን ብቻ ነው፤ ምክንያቱም ለጉባኤው በየዕለቱ ከሚቀርቡ የሚቃጠሉ መሥዋዕቶች ቆዳ የሚገኘው ትርፍ ለመቅደሱ ጥገና ይውል ነበር።" አንዳንዶች ይህ አዋጅ እግዚአብሔር የመጀመሪያ ወላጆቻችንን በቆዳ ልብስ ስለማልበሱ እንድንረዳ ይረዳናል ይላሉ (ዘፍ. 3:21)። ቆዳቸው የሆኑት እንስሳት እንደ ሙሉ የሚቃጠሉ መሥዋዕቶች ተደርገው እንደቀረቡ፣ እና አዳምም ያቀረባቸው ካህን እንደነበረ ሊሆን ይችላል፤ ያን ጊዜም እግዚአብሔር ቆዳዎቹን ለራሱና ለሚስቱ ልብስ እንዲያደርጉበት እንደ ክፍያ ሰጣቸው፣ ይህም ከዚህ በኋላ ቆዳዎቹ ለካህኑ እንዲሆኑ መታሰቢያ ነበር፤ ዘፍ. 27:16ንም ይመልከቱ።

3. የእህል ቁርባንን በተመለከተ፣ ከተዘጋጀ፣ ወዲያውኑ ለመብላት ተስማሚ ነበር፤ ስለዚህም ያቀረበው ካህን ማግኘት ነበረበት (ቁ. 9)። ደረቅ ከሆነ፣ ለመጠቀም ለመቸኮል ብዙም ምክንያት አልነበረም፤ ስለዚህም በዚያን ጊዜ አገልግሎት ላይ በነበሩት ካህናት ሁሉ መካከል እኩል መከፋፈል ነበረበት (ቁ. 10)።

ቁጥር 11-34

ይህ ሁሉ ከኅብረት መሥዋዕቶች ጋር የተያያዘ ነው፤ ቀደም ሲል ያየነውን ድግግሞሽና ማብራሪያ ሲሆን፣ የተለያዩ ተጨማሪ ነገሮችም አሉት።

I. የኅብረት መሥዋዕቶች ምንነትና ዓላማ እዚህ ላይ በግልጽ ተብራርቷል።

እነዚህ መሥዋዕቶች የሚቀርቡት ወይ፣

1. ለተቀበሉት ልዩ ምሕረት ምስጋና ለማቅረብ ነበር፤ ለምሳሌ ከበሽታ መዳን፣ በጉዞ ላይ ጥበቃ፣ ከባሕር አደጋ መዳን፣ ከምርኮ መውጣት የመሳሰሉት በመዝሙር 107 ላይ በግልጽ ተዘርዝረዋል፤ ለእነዚህም ሰዎች የምስጋና መሥዋዕት እንዲያቀርቡ ተጠርተዋል (ቁ. 22)።

ወይም፣

2. አንድ ሰው በጭንቀት ውስጥ እያለ የገባውን ስእለት ለመፈጸም (ቁ. 16) ነበር፤ ይህ ደግሞ ከመጀመሪያው ያነሰ ክብር ያለው ቢሆንም፣ አለመፈጸሙ ግን የበለጠ ጥፋት ያስከትል ነበር።

ወይም፣

3. አንድ ሰው የሚፈልገውንና የሚጠብቀውን ልዩ ምሕረት ለመለመን ነበር፤ ይህም እዚህ ላይ በፈቃደኝነት የሚቀርብ መሥዋዕት ተብሏል። ይህ መሥዋዕት የሰውን ጸሎት አጅቦ ይቀርብ ነበር፤ ልክ እንደ ቀደሙት የምስጋና መሥዋዕቶች። ሰዎች ኃጢአት ሲሠሩ የኃጢአት መሥዋዕት እንዲያቀርቡ እንደታዘዙት ሁሉ፣ በእንደዚህ ዓይነት አጋጣሚዎች የኅብረት መሥዋዕት እንዲያቀርቡ በሕግ የታሰሩ እንደነበሩ አናገኝም፤ ስእለት ከገቡ ግን በራሳቸው ታስረዋል። ጸሎትና ምስጋና ንስሐ እንደመግባት ሁሉ የእኛ ግዴታ መሆናቸው አይካድም፤ ነገር ግን እዚህ ላይ፣ ሰዎች ለተደረገላቸው ምሕረት ያላቸውን ስሜት በሚገልጹበት ጊዜ፣ እግዚአብሔር ለኃጢአታቸው ያላቸውን ስሜት በሚገልጹበት ጊዜ ከሰጣቸው የበለጠ ነፃነት ሰጥቷቸዋል—ይህም የአምልኳቸውን ልግስና ለመፈተንና መሥዋዕቶቻቸው በፈቃደኝነት የሚቀርቡ በመሆናቸው የበለጠ ምስጋና የሚገባቸውና ተቀባይነት ያላቸው እንዲሆኑ ነው። የኃጢአት መሥዋዕት እንዲያቀርቡ በማስገደድ ደግሞ እግዚአብሔር የታላቁን ማስተስረያ አስፈላጊነት ማሳየት ፈለገ።

II. ስለ ኅብረት መሥዋዕቶች ሥርዓቶችና ወጎች በሰፊው ተብራርቷል።

1. የኅብረት መሥዋዕት ለምስጋና የሚቀርብ ከሆነ፣ ከእሱ ጋር የእህል ቁርባን፣ የተለያዩ ዓይነት ቂጣዎችና የላስላሳ ቂጣዎች (ቁ. 12) መቅረብ አለባቸው፤ እንዲሁም (ለኅብረት መሥዋዕቶች ልዩ የሆነው) እርሾ ያለው እንጀራ መቅረብ አለበት፤ ይህ እንጀራ በመሠዊያው ላይ የሚቃጠል ሳይሆን (ይህ የተከለከለ ነበር፣ ምዕ. 2:11)፣ ከመሥዋዕቱ ሥጋ ጋር የሚበላ ነበር፤ ይህም የተሟላና አስደሳች ግብዣ ለማድረግ ምንም ነገር እንዳይጎድል ነበር። እርሾ የሌለው እንጀራ ለመብላት ብዙም ደስ የማይል ስለነበር፣ ምንም እንኳን በፋሲካ በዓል ላይ ለተለየ ምክንያት የታዘዘ ቢሆንም፣ በሌሎች በዓላት ላይ ግን እርሾ ያለው እንጀራ፣ ይበልጥ ቀላልና ጣፋጭ ስለሆነ፣ ሰዎች በራሳቸው ጠረጴዛ ላይ እንደሚበሉት ሁሉ በእግዚአብሔር ጠረጴዛ ላይም እንዲበሉ ታዝዞ ነበር። አንዳንዶች ደግሞ፣ ጠረጴዛው እንደ መሠዊያው ሁሉ የተሟላ እንዲሆን፣ ከእያንዳንዱ የኅብረት መሥዋዕት ጋር፣ የምስጋና መሥዋዕትን ጨምሮ፣ ቁርባን እንዲቀርብ በሚያዘው ሕግ (ቁ. 29) መሠረት የእህል ቁርባን መቅረብ አለበት ብለው ያስባሉ።

2. የኅብረት መሥዋዕቶች ሥጋ፣ የካህኑም ሆነ የመሥዋዕት አቅራቢው ድርሻ፣ በፍጥነት መበላት አለበት፤ ጥሬም ሆነ የበሰለ፣ ቀዝቃዛ ሆኖ ለረጅም ጊዜ መቀመጥ የለበትም። የምስጋና የኅብረት መሥዋዕት ከሆነ፣ በዚያው ቀን ሙሉ በሙሉ መበላት አለበት (ቁ. 16)፤ ስእለት ወይም በፈቃደኝነት የሚቀርብ መሥዋዕት ከሆነ ደግሞ በዚያው ቀን ወይም በሚቀጥለው ቀን መበላት አለበት (ቁ. 16)። ከተወሰነው ጊዜ በላይ የቀረ ነገር ካለ፣ መቃጠል አለበት (ቁ. 17)፤ ማንኛውም ሰው ከዚህ የቀረውን ከበላ፣ ድርጊቱ እንደ ከባድ ጥፋት ይቆጠርበታል (ቁ. 18)። ምንም እንኳን እንደ ቅድስተ ቅዱሳን መሥዋዕቶች በቅዱስ ስፍራ እንዲበሉ ባይታዘዙም፣ ወደ ድንኳኖቻቸው ወስደው በዚያ ሊበሉ ቢችሉም፣ እግዚአብሔር ግን በዚህ ሕግ በመሥዋዕቱ ሥጋና በሌላ ሥጋ መካከል ያለውን ልዩነት እንዲያውቁና በሃይማኖታዊ መንገድ እንዲጠብቁት አድርጓል።