መጽሐፈ ኢዮብ 29

ኢዮብ 29:1-6 ኢዮብ ቀድሞ የነበረውን ደኅንነቱን ከአሁኑ መከራው ጋር፣ እግዚአብሔር ከእርሱ ፊቱን በመመለሱ ሳቢያ ያነጻጽራል። ጸጋ የሞላባት ነፍስ በዚህ ዓለም ፈገግታ ሳይሆን በእግዚአብሔር ፈገግታ ደስ ይላታል። ያን ጊዜ ለቅዱሱ ኢዮብ አራት ነገሮች እጅግ አስደሳች ነበሩ። 1. በመለኮታዊ ጥበቃ ላይ የነበረው መተማመን። 2. የመለኮታዊ ሞገስ ተጠቃሚ መሆኑ። 3. ከመለኮታዊው ቃል ጋር የነበረው ህብረት። 4. የመለኮታዊ መገኘት እርግጠኝነት የነበረው። የእግዚአብሔር ከአንድ ሰው ጋር በቤቱ መገኘት፣ ጎጆ ቤት ብቻ ቢሆንም እንኳ፣ ቤቱን ምሽግና ቤተ መንግሥት ያደርገዋል። ያን ጊዜ ደግሞ በቤተሰቡ ውስጥ መጽናናትን አግኝቶ ነበር። ሀብትና የሞላለት ቤተሰብ እንደ ሻማ ቶሎ ሊጠፉ የሚችሉ ናቸው። ነገር ግን አእምሮ በቅዱስ መንፈስ ሲበራ፣ አንድ ሰውም በእግዚአብሔር ፊት ብርሃን ሲመላለስ፣ እያንዳንዱ ውጫዊ መጽናኛ በእጥፍ ይጨምራል፣ እያንዳንዱም ችግር ይቀንሳል፣ በዚህም ብርሃን በህይወትም ሆነ በሞት ውስጥ በደስታ ሊያልፍ ይችላል። ሆኖም የዚህ ሁኔታ የሚዳሰስ መጽናኛ ብዙውን ጊዜ ለጊዜው ይወሰዳል፤ ይህም በተለምዶ ከኃጢአተኛ ቸልተኝነትና ቅዱስ መንፈስን ከማሳዘን የሚመጣ ነው፤ አንዳንዴም የአንድ ሰው እምነትና ጸጋ መፈተኛ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን ራሳችንን መመርመር፣ እንዲህ ላለው ለውጥ ምክንያት በብርቱ ጸሎት መፈለግ፣ እና ንቁነታችንን መጨመር አስፈላጊ ነው።

ምዕራፍ 29 ባለፈው ምዕራፍ ስለ ጥበብ ከተናገረው ግሩም ንግግር በኋላ ኢዮብ ተቀመጠ እና ለጥቂት ጊዜ አረፈ፥ ይህን ያደረገው ንግግሩን ጨርሶ ስለደከመው ሳይሆን፥ የጓደኞቹን ፈቃድ ሳያገኝ ንግግሩን ለራሱ ብቻ ማቆየት ስላልፈለገ፥ ነገር ግን ጓደኞቹ በንግግሩ ላይ አስተያየታቸውን እንዲሰጡ ዕድል ለመስጠት ነበር። እነርሱ ግን የሚሉት ነገር ስላልነበራቸው፥ ኢዮብ ትንሽ ካሰበ በኋላ፥ በዚህና በሚቀጥሉት ሁለት ምዕራፎች እንደተመዘገበው፥ ስለራሱ ጉዳዮች ንግግሩን ቀጠለ። በዚህም ውስጥ፥

I. ከወደቀበት የብልጽግና ከፍታ ይገልጻል።

II. የወደቀበትን የመከራ ጥልቀት ይገልጻል፤ ይህንንም የሚያደርገው የጓደኞቹን ርኅራኄ ለማነሳሳት፥ እንዲሁም የራሱን ቅሬታዎች ለማጽደቅ ወይም ቢያንስ ለማስረዳት ነው።

III. የጓደኞቹን ነቀፋ ለመከላከል፥ የራሱን ንጽሕና በሰፊውና በዝርዝር ያረጋግጣል። በዚህ ምዕራፍ ውስጥ ወደ ብልጽግናው ዘመን ተመልሶ የሚከተሉትን ያሳያል፥

1. በቤቱና በቤተሰቡ ውስጥ የነበረውን ምቾትና እርካታ (ቁ. 1-6)።

2. በአገሩ የነበረውን ታላቅ ክብርና ሥልጣን፥ እንዲሁም በሁሉም ዓይነት ሰዎች የተሰጠውን አክብሮት (ቁ. 7-10)።

3. እንደ ዳኛ በሥራው ያደረገውን ብዙ መልካም ነገር (ቁ. 11-17)።

4. በቤቱ የነበረው ምቾት (ቁ. 18-20) እና በውጭ የነበረው ተጽዕኖ (ቁ. 21-25) እንደሚቀጥል የነበረውን ትክክለኛ ተስፋ። ይህን ሁሉ የሚያሰፋው አሁን ያለበትን መከራ ለማባባስ ነው፤ ልክ እንደ ናዖሚ፥ “ሞልቼ ወጥቼ ነበር፥ ባዶዬን ግን እግዚአብሔር መለሰኝ” እንዳለችው።

ቁጥር 1-6 የጠፉባቸው ሰዎች የመናገር ፈቃድ ሊኖራቸው ይችላል፥ ከነሱም ከተነጠቁት ምቾቶች በላይ በስሜት የሚናገሩት ነገር የለም። የቀድሞ ብልጽግናቸው ከሐሳባቸውና ከንግግራቸው እጅግ አስደሳች ከሆኑት ርዕሰ ጉዳዮች አንዱ ነው። ለኢዮብም እንዲሁ ነበር፥ እዚህ ላይ በምኞት ይጀምራል (ቁ. 2)፦ “ወይኔ! እንደ ቀደሙት ወራት በሆንኩ!” በዚህም የብልጽግናውን ታሪክ ያቀርባል። ምኞቱ እንዲህ ነው፥

1. “ወይኔ! ያኔ እንደነበርኩት መልካም ሁኔታ ውስጥ በሆንኩ፥ ያኔ እንደነበረኝ ያህል ሀብት፥ ክብርና ደስታ በኖረኝ!” ይህን የሚመኘው ለራሱ ምቾት ያህል ሳይሆን፥ በአሁኑ መከራው የተጋረደ መስሎት ለነበረው ለዝናውና ለአምላኩ ክብር ካለው ስጋት የተነሳ ነው። “ወይኔ! ወደ ብልጽግናዬ ብመለስ፥ ያን ጊዜ የጓደኞቼ ነቀፋና ስድብ በራሳቸው መርሆዎች እንኳን በውጤታማነት ዝም ይል ነበር፥ ለዘላለምም ይወገድ ነበር!” የሕይወት፥ የጤናና የብልጽግና ምኞታችን ዓላማ እግዚአብሔር እንዲከብር፥ የቅዱስ ሙያችንም ክብር እንዲድን፥ እንዲጠበቅና እንዲያድግ ከሆነ፥ ምኞቱ ተፈጥሯዊ ብቻ ሳይሆን መንፈሳዊም ነው።

2. “ወይኔ! ያኔ እንደነበርኩት መልካም መንፈሳዊ ሁኔታ ውስጥ በሆንኩ!” ኢዮብ አሁን ከሁሉ በላይ የሚያማርረው በእግዚአብሔር መራቅ ምክንያት በመንፈሱ ላይ የነበረው ሸክም ነበር፤ ስለዚህም ያኔ እንደነበረው ሁሉ አሁንም መንፈሱ በእግዚአብሔር አገልግሎት እንዲሰፋና እንዲበረታ፥ እንዲሁም ያኔ ደስተኛ እንደነበረው ሁሉ አሁንም ከእርሱ ጋር ነፃነትና ኅብረት እንዲኖረው ይመኛል። ይህ በወጣትነቱ ዘመን (ቁ. 4) ነበር፥ እነዚያን ነገሮች ለመደሰት በሕይወቱ ምርጥ ወቅት ላይ በነበረበትና በታላቅ ደስታ ሊቀምሳቸው በሚችልበት ጊዜ። ማስታወሻ፥ በወጣትነታቸው ዘመን የሚበለጽጉ ሰዎች ምን ዓይነት ጨለማና ደመናማ ቀናት እንደሚጠብቃቸው አያውቁም። ያለፉት ወራት ለኢዮብ አስደሳች ያደረጉት ሁለት ነገሮች ነበሩ፦

I. በአምላኩ መጽናናት ነበረው። ይህ በብልጽግናው ውስጥ ከሁሉ በላይ ደስ ያሰኘው ነገር ነበር፥ የብልጽግናው ምንጭና ጣፋጭነት፥ የእግዚአብሔርን ሞገስና የዚያን ሞገስ ምልክቶች ማግኘቱ ነበር። ብልጽግናውን ለዕድል መለወጥ፥ ለራሱ ኃይል፥ ወይም ለራሱ እጅ ጥንካሬ አላደረገም፥ ነገር ግን ዳዊት እንዳደረገው ተመሳሳይ ምስጋና ያቀርባል፦ መዝ. 30:7፥ “አንተ በሞገስህ ተራራዬን አጸናህ።” ጸጋ የሞላበት ነፍስ በእግዚአብሔር ፈገግታ ደስ ይለዋል እንጂ በዚህ ዓለም ፈገግታ አይደለም። ያን ጊዜ ለቅዱስ ኢዮብ አራት ነገሮች እጅግ አስደሳች ነበሩ፦

1. በመለኮታዊ ጥበቃ ላይ የነበረው እምነት። “እግዚአብሔር ይጠብቀኝ የነበረባቸው ቀናት ነበሩ” (ቁ. 2)። ያን ጊዜም ቢሆን ራሱን ለአደጋ የተጋለጠ አድርጎ ያይ ነበር፥ ሀብቱንም ጠንካራ ከተማው አላደረገም፥ በሀብቱም ብዛት አልታመነም፥ ነገር ግን የእግዚአብሔር ስም ጠንካራ ግንቡ ነበር፤ በእርሱ ብቻ ራሱን ደህና እንደሆነ አሰበ፥ ያን ጊዜም ደህና እንደነበረና ምቾቶቹ እንደተጠበቁለት የገለጸው ለዚያ ነው። ዲያብሎስ በእርሱ ዙሪያ በእግዚአብሔር የተሠራ አጥር አይቶ ነበር (ምዕ. 1:10)፥ ኢዮብም ራሱ አይቶታል፥ መንፈሱን የጠበቀው የእግዚአብሔር እንክብካቤ እንደሆነም አምኗል (ምዕ. 10:12)። እግዚአብሔር የሚጠብቃቸው ብቻ ደህናና የተረጋጉ ሊሆኑ ይችላሉ፤ ስለዚህም በዚህ ዓለም ምንም ያህል ቢኖራቸውም፥ እግዚአብሔር ካልጠበቃቸው በስተቀር ራሳቸውን ደህና አድርገው ሊያስቡ አይገባም።

2. በመለኮታዊ ሞገስ የነበረው እርካታ (ቁ. 3)፦ “የእግዚአብሔር መብራት በራሴ ላይ ያበራ ነበር” ማለትም እግዚአብሔር የፊቱን ብርሃን በእርሱ ላይ አነሳ፥ የፍቅሩን ማረጋገጫዎችና ጣፋጭ ጣዕሞች ሰጠው። በዚህ ዓለም ለቅዱሳን የሚሰጠው የመለኮታዊ ሞገስ ምርጡ ግንኙነት ለወደፊቱ ዓለም ከተጠበቀላቸው ጋር ሲነጻጸር የመብራት ብርሃን ብቻ ነው። ነገር ግን ኢዮብ በመለኮታዊ ሞገስ እጅግ ታላቅ እርካታ ስላገኘ፥ በዚያ ብርሃን በጨለማ ውስጥ ይሄድ ነበር፤ ያም በጥርጣሬዎቹ ውስጥ መራው፥ በሐዘኖቹ ውስጥ አጽናናው፥ በሸክሞቹ ውስጥ ደገፈው፥ በሁሉም ችግሮቹ ውስጥም ረዳው። የውጫዊ ብልጽግና ደማቅ ፀሐይ ያላቸው ሰዎች አሁንም አንዳንድ የጨለማ ጊዜያትን መጠበቅ አለባቸው። አንዳንድ ጊዜ ይከፋቸዋል፥ አንዳንድ ጊዜ ግራ ይጋባሉ፥ አንዳንድ ጊዜም ያዝናሉ። ነገር ግን በእግዚአብሔር ሞገስ ውስጥ ያሉና እንዴት ዋጋ መስጠት እንዳለባቸው የሚያውቁ ሰዎች፥ በዚያ ብርሃን በዚህ የእንባ ሸለቆ ጨለማ ሁሉ ውስጥ በደስታና በምቾት መሄድ ይችላሉ። ያም የዚህን የአሁኑን ጊዜ ችግሮች ሁሉ ለማካካስ የሚያስችል ደስታ በልብ ውስጥ ያስቀምጣል።

3. ከመለኮታዊ ቃል ጋር የነበረው ኅብረት (ቁ. 4)፦ “የእግዚአብሔር ምስጢር በድንኳኔ ላይ ነበር” ማለትም እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር እንደ የቅርብ ወዳጅ በነፃነት ይነጋገር ነበር። የእግዚአብሔርን ሐሳብ ያውቅ ነበር፥ በቅርቡ እንደነበረውም ስለእርሱ በጨለማ ውስጥ አልነበረም። “የእግዚአብሔር ምስጢር እርሱን ለሚፈሩት ነው፥ ቃል ኪዳኑንም ይገልጥላቸዋል።” (መዝ. 25:14) ተብሏል። እግዚአብሔር ሞገሱንና ጸጋውን ለሕዝቡ ያስተላልፋል፥ የአምልኳቸውንም ምላሽ ለዓለም በሚስጥር መንገድ ይቀበላል። አንዳንዶች ደግሞ “የእግዚአብሔር ማኅበር በድንኳኔ ውስጥ በነበረ ጊዜ” ብለው ያነቡታል፥ ይህም ረቢ ሰሎሞን በኢዮብ ቤት ለሃይማኖታዊ አምልኮ ይሰበሰቡ የነበሩ የእግዚአብሔር ሕዝቦች ስብሰባ እንደሆነ ይረዳል፥ ኢዮብም በዚህ እጅግ ደስ ይለው ነበር፥ መበተኑም አስቸግሮት ነበር። ወይም ደግሞ የእግዚአብሔር መላእክት በመኖሪያው ዙሪያ ድንኳኖቻቸውን ሲተክሉ እንደነበር ሊታሰብ ይችላል።

4. የመለኮታዊ መገኘት ማረጋገጫ (ቁ. 5)፦ “ሁሉን ቻይ አምላክ አሁንም ከእኔ ጋር ነበር።” አሁን እግዚአብሔር ከእርሱ እንደራቀ ያሰበ ቢሆንም፥ በዚያን ጊዜ ግን ከእርሱ ጋር ነበር፥ ያም ለእርሱ ሁሉ ነገር ነበር። የእግዚአብሔር መገኘት ከአንድ ሰው ጋር በቤቱ ውስጥ፥ ምንም እንኳን ጎጆ ቢሆንም፥ ቤቱን ምሽግም ቤተ መንግሥትም ያደርገዋል።

II. በቤተሰቡ ውስጥ መጽናናት ነበረው። በዚያ ሁሉም ነገር አስደሳች ነበር፦ ለምግቡ አፍ፥ ለአፉም ምግብ ነበረው፤ ከሁለቱም አንዱ አለመኖር ታላቅ መከራ ነው።

1. ንብረቱን የሚወርሱ ብዙ ልጆች ነበሩት፦ “ልጆቼ በዙሪያዬ ነበሩ።” ብዙ ልጆች ነበሩት፥ በዙሪያው ሊከቡት የሚችሉ ያህል፥ እነርሱም ታዛዦችና ለእርሱ የሚገዙ ነበሩ፤ ምን እንደሚፈልግና እንዴት ሊያገለግሉት እንደሚችሉ ለማወቅ በዙሪያው ነበሩ። ለስላሳ ወላጆች ልጆቻቸውን በዙሪያቸው ማየት መጽናናት ነው። ኢዮብ አሁን ከዚህ ምቾት ስለተነጠቀው በታላቅ ስሜት ይናገራል። ልጆቹ በዙሪያው መኖራቸው እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር የመሆኑ ምሳሌ እንደሆነ አሰበ፤ ሆኖም ልጆቻችንን ስናጣ፥ አምላካችንን አላጣንም በሚለው ነገር ራሳችንን ማጽናናት ካልቻልን ተሳስተናል።

2. ይህን ብዙ ቤተሰብ ለመደገፍ የተትረፈረፈ ንብረት ነበረው (ቁ. 6)። የወተቱ ምርት እጅግ የበዛ ስለነበር፥ ከፈለገ እግሮቹን በቅቤ ሊታጠብ ይችል ነበር፤ የወይራ ዛፎቹም ከሚጠበቀው በላይ ፍሬያማ ስለነበሩ፥ ድንጋይ የወይራ ዘይት ወንዞችን የሚያፈስለት ይመስል ነበር። ሀብቱን የቆጠረው ለመሰብሰብ በሚያገለግሉት በብርና በወርቅ ሳይሆን፥ ለአገልግሎት በሚውሉት በቅቤና በዘይት ነበር፤ ምክንያቱም ከንብረት መልካሙን ለራሳችን ካልወሰድንና ለሌሎች መልካም ካላደረግን ምን ይጠቅማል?

29:7-17 ሁሉም ወገኖች ኢዮብን ያከብሩት ነበር፤ ይህንንም ያደርጉ የነበረው በሹመቱ ክብር የተነሳ ብቻ ሳይሆን፣ ለግል ብቃቱ፣ ለጥበቡ፣ ለቅንነቱና ለጥሩ አስተዳደሩም ጭምር ነበር።