ወደ ገላትያ 6

እርስ በእርሳችን ሸክሞችን እንሸከም ዘንድ ተጠርተናል። በዚህም የክርስቶስን ሕግ እንፈጽማለን። ይህ እርስ በእርስ መቻቻልንና መራራትን ይጠይቃል፤ እንደ እርሱ ምሳሌ። እንደ ባልንጀራ መንገደኞች እርስ በእርስ ሸክሞችን መሸከም ለእኛ ተገቢ ነው። አንድ ሰው ራሱን ከሌሎች ሰዎች ይበልጥ ጠቢብና የተሻለ አድርጎ መመልከቱ፣ እንዲሁም እነርሱን ለመምከር ብቁ እንደሆነ ማሰቡ በጣም የተለመደ ነው። እንደዚህ ያለ ሰው ራሱን ያታልላል፤ የሌለውን ነገር እንዳለው በማስመሰል ራሱን በማታለሉ፣ ፈጥኖም ይሁን ዘግይቶ አሳዛኝ ውጤቶቹን ያገኛል። ይህ በእግዚአብሔርም ሆነ በሰው ዘንድ ፈጽሞ አክብሮትን አያተርፍም። እያንዳንዱ ሰው የራሱን ሥራ እንዲፈትን ይመከራል። የራሳችንን ልብና መንገዶች ባወቅን ቁጥር፣ ሌሎችን የምንናቅበት ሁኔታ ይቀንሳል፣ በድካማቸውና በመከራዎቻቸውም ጊዜ ለመርዳት እንነሳሳለን። የሰዎች ኃጢአት ሲሠሩባቸው ምንም ያህል ቀላል ቢመስልም፣ ስለእነርሱ ለእግዚአብሔር መልስ ለመስጠት ሲቀርቡ ከባድ ሸክም ሆነው ይገኛሉ። ማንም ሰው ለወንድሙ ቤዛ መክፈል አይችልም፤ ኃጢአትም ለነፍስ ሸክም ነው። እርሱ መንፈሳዊ ሸክም ነው፤ አንድ ሰው የዚህን ሸክም ክብደት ባላስተዋለ ቁጥር፣ ራሱን ለመጠራጠር የበለጠ ምክንያት አለው። አብዛኞቹ ሰዎች በኃጢአታቸው ሙታን ናቸው፤ ስለዚህም የኃጢአትን መንፈሳዊ ሸክም የማየት ወይም የመረዳት ችሎታ የላቸውም። የኃጢአታችንን ክብደትና ሸክም እየተሰማን፣ በአዳኝ አማካኝነት ከእርሱ እንድንገላገል መፈለግ አለብን፤ ከእያንዳንዱ ኃጢአትም እንድንጠነቀቅ ማስጠንቀቂያ ሊሰጠን ይገባል።

6:6-11 ብዙዎች የሃይማኖትን ሥራ ከማድረግ ራሳቸውን የሚያስወግዱ ናቸው፤ ምንም እንኳ በውጭ የሚያሳዩና የሚናገሩ ቢሆኑም። ሌሎችን ሊያታልሉ ይችላሉ፤ ነገር ግን ልባቸውንና ሥራቸውንም የሚያውቀውን እግዚአብሔርን ሊያታልሉ ካሰቡ ራሳቸውን እያታለሉ ነው። እርሱ ሊታለል ስለማይችል፣ አይዘበትበትም። አሁን ያለንበት ዘመን የመዝሪያ ዘመን ነው፤ በወዲያኛው ዓለም ደግሞ አሁን እንደምንዘራው እናጭዳለን። ሁለት ዓይነት መዝራት እንዳለ፣ አንዱ ለሥጋ፣ ሌላው ደግሞ ለመንፈስ እንደሚዘራ ሁሉ፣ ከዚህ በኋላም የሚመጣው ውጤት እንዲሁ ይሆናል። ሥጋዊና ስሜታዊ ሕይወትን የሚኖሩ ሰዎች ከዚህ ዓይነት አካሄድ መከራንና ጥፋትን እንጂ ሌላ ፍሬ ሊጠብቁ አይገባም። ነገር ግን በመንፈስ ቅዱስ መሪነትና ተጽዕኖ ሥር ሆነው፣ በክርስቶስ በእምነት የሚኖሩና በክርስቲያናዊ ጸጋዎች የሚበዙ ሰዎች ከመንፈስ የዘላለም ሕይወትን ያጭዳሉ።