ኦሪት ዘጸአት 35

35:1-3 የክርስቶስ ቀላልና ምቹ ቀንበር የሰንበት ግዴታዎቻችንን እጅግ አስደሳች፣ የሰንበት እገዳዎቻችንንም ከ አይሁዳውያን ይልቅ ሸክም እንዳይሆኑ አድርጓል፤ ነገር ግን እኛ እነርሱን ችላ በማለት ይበልጥ በደለኛ እንሆናለን። በእርግጥም እግዚአብሔር ሰንበትን የሰጠን ጥበቡ ከመለኮታዊ ዓላማዎቹ ምሕረት ሁሉ ጋር በኃጢአት ችላ ተብሏል። ቸር የሆነው እግዚአብሔር በዚህ ምድር ላይ ካለችው ቤተ ክርስቲያን ጋር በጸጋ እንድናድግ፣ እንዲሁም በላይ ካለችው ቤተ ክርስቲያን ጋር ለደስታ እንድንዘጋጅ የሰጠንን የተባረከውን ቀን መናቅ ምንም እንደሆነ ነውን?

ምዕራፍ 35 ሙሴ ለመጀመሪያ ጊዜ ከተራራው በወረደ ጊዜ፣ የወርቅ ጥጃው ሁሉንም ነገር ባያበላሽና ሥርዓት አልበኝነት ባይፈጥር ኖሮ መነገርና መደረግ የነበረበት ነገር፣ አሁን በመጨረሻ፣ በብዙ ችግር እርቅ ከተደረገ በኋላ፣ መነገርና መደረግ ጀመረ፤ የእግዚአብሔርን አምልኮ የማቋቋም ታላቅ ጉዳይ እንደገና ወደ ቀድሞው መስመር ተመልሶ አሁን ያለ ምንም መቆራረጥ ቀጥሏል።

I. ሙሴ ከእግዚአብሔር የተቀበላቸውንና ወዲያውኑ መታዘዝን የሚጠይቁ መመሪያዎችን ለእስራኤል ሰጠ።

1. ስለ ሰንበት (ቁ. 1-3)።

2. ለመገናኛው ድንኳን ግንባታ ስለሚደረገው መዋጮ (ቁ. 4-9)።

3. የመገናኛውን ድንኳንና ዕቃዎቹን ስለ መስራት (ቁ. 10-19)።

II. ሕዝቡ መዋጮአቸውን አመጡ (ቁ. 20-29)።

III. ዋናዎቹ የእጅ ጥበብ ባለሙያዎች ተሰየሙ (ቁ. 30፣ ወዘተ)።

ቁጥር 1-19 በአጠቃላይ እንደተባለው (ዘጸ. 34:32)፣ “ሙሴም እግዚአብሔር ከእርሱ ጋር የተናገረውን ሁሉ አዘዛቸው።” ነገር ግን የመገናኛውን ድንኳን መትከልና ማዘጋጀት ወዲያውኑ ሊያከናውኑት የሚገባ ሥራ ስለነበር፣ ስለዚያ የተሰጡት ትእዛዛት በተለይ ተጠቅሰዋል።

I. መላው ጉባኤ እንዲሰበሰብ ታዘዘ (ቁ. 1)፤ ይኸውም የጉባኤው መሪዎችና አለቆች፣ የየጎሳዎቹ ተወካዮች፣ ከሙሴ መመሪያዎችን መቀበል ያለባቸው ሲሆን ሙሴም ከእግዚአብሔር እንደተቀበላቸው ሁሉ እነርሱም ለሕዝቡ ማስተላለፍ አለባቸው። እንዲሁ ዮሐንስ የተገለጠለትን ለሰባቱ አብያተ ክርስቲያናት እንዲጽፍ ሲታዘዝ፣ ለአብያተ ክርስቲያናቱ መላእክት ወይም አገልጋዮች ጻፈው።

II. ሙሴ እግዚአብሔር ያዘዘውን ሁሉ (እና ያንን ብቻ) እንዲያደርጉ አዘዛቸው፤ በዚህም በእግዚአብሔርና በእስራኤል መካከል መልእክተኛ ወይም አስታራቂ እንደመሆኑ መጠን ለሁለቱም ታማኝ መሆኑን አረጋገጠ። ቢጨምር፣ ቢቀይር ወይም ቢቀንስ ኖሮ ለሁለቱም ታማኝ አይሆንም ነበር። ነገር ግን ሁለቱም ወገኖች በእርሱ ላይ እምነት ስለጣሉ፣ ለታመነበት ነገር ታማኝ ነበር፤ ሆኖም እርሱ እንደ ባሪያ ብቻ ታማኝ ነበር፣ ክርስቶስ ግን እንደ ልጅ ነው (ዕብ. 3:5, 6)።

III. በተቀበላቸው መመሪያዎች ውስጥ በሰፊው ስለተጠቀሰ (ቁ. 21፣ 3)፣ በሰንበት ሕግ ይጀምራል፦ “ስድስት ቀን ሥራ ይሠራል፤ ለመገናኛው ድንኳን የሚሆን ሥራ፣ በየዕለቱ መሠራት ያለበት የዕለት ሥራ፤” በምድረ በዳው ውስጥ ሌላ ብዙ የሚሠሩት ነገር አልነበራቸውም፤ እርሻም ሆነ ንግድ አልነበራቸውም፣ ምግብም የሚያገኙበት ወይም ልብስ የሚሠሩበት አልነበረም፤ “ነገር ግን በሰባተኛው ቀን ምንም ሥራ አትሥሩ፣ ለመገናኛው ድንኳን የሚሆን ሥራ እንኳ ቢሆን፤” የሰንበት ክብር ከመቅደሱ ክብር በላይ ነበር፣ ይበልጥ ጥንታዊና ዘላቂም ነበር፤ “ያ ቀን ለእናንተ የተቀደሰ ቀን መሆን አለበት፣ ለእግዚአብሔር የተወሰነ እንጂ ለተራ ሥራ መዋል የለበትም።” “የዕረፍት ሰንበት ነው።” “የሰንበታት ሰንበት ነው” (አንዳንዶች እንዲህ ያነቡታል)፣ ከሌሎች በዓላት ሁሉ ይበልጥ የተከበረና የላቀ ነው፣ ሁሉንም ሊያልፍም ይገባል። “የሰንበት ዕረፍት” (ሌሎች እንዲህ ያነቡታል)፣ ይህም ለእግዚአብሔር ሕዝብ የሚቀረውን መንፈሳዊና ዘላለማዊ ዕረፍት ወይም ሰንበትን የሚያመለክት ነው (ዕብ. 4:9)። “የዕረፍት ሰንበት ነው” ማለትም፣ ከዓለማዊ ሥራ ሁሉ ዕረፍት በጥንቃቄና በጥብቅ መከበር ያለበት ቀን ነው። “ሰንበትና ትንሽ ሰንበት” ብለው አንዳንዶቹ አይሁዶች እንዲነበብ ይፈልጋሉ፤ ሙሉውን ቀን እንደ ሰንበት ከማክበር በተጨማሪ፣ ከመጀመሩ አንድ ሰዓት በፊትና ካለቀ በኋላ አንድ ሰዓት ይጨምራሉ፣ ይህም ከራሳቸው ጊዜ ላይ የሚጨምሩት ሲሆን ትንሽ ሰንበት ብለው ይጠሩታል፤ ይህም የሰንበትን መምጣት ምን ያህል እንደሚደሰቱበትና ለመለያየት ምን ያህል እንደማይፈልጉ ለማሳየት ነው። “የዕረፍት ሰንበት ነው”፣ ነገር ግን ለእግዚአብሔር ክብር መዋል ያለበት ዕረፍት ነው። እዚህ ላይ ጥሰቱ ቅጣት ተያይዞበታል፦ “በዚያ ቀን ሥራ የሚሠራ ሁሉ ይገደላል።” እንዲሁም በሰንበት ቀን ለማንኛውም የአገልጋይነት ሥራ፣ እንደ አንጥረኛ ሥራ ወይም የቧንቧ ሥራ የመሳሰሉትን እሳት ማቀጣጠል የተለየ ክልከላ አለ።

IV. የመገናኛውን ድንኳን ለማቆም ዝግጅት እንዲደረግ አዘዘ። ሁለት ነገሮች መደረግ ነበረባቸው፦

1. የሚችሉ ሁሉ መዋጮ ማድረግ አለባቸው፦ “ከእናንተ መካከል መባ አምጡ” (ቁ. 5)። የመገናኛው ድንኳን ለእግዚአብሔር ክብር የሚወሰንና በአገልግሎቱ የሚውል ነበር፤ ስለዚህም ለመትከልና ለማዘጋጀት የሚመጣው ሁሉ ለእግዚአብሔር መባ ነበር። የእኛ በጎነት ወደ እግዚአብሔር አይደርስም፣ ነገር ግን መንግሥቱንና ፍላጎቱን በሰዎች መካከል ለመደገፍ የሚወጣው ነገር ለእርሱ እንደ መባ ተቀባይነት ያገኛል። ከእርሱ ሁሉንም እንደተቀበልን የምናሳይበትን እንዲህ ያለ እውቅናና ሁሉንም ለእርሱ የምንሰጥበትን እንዲህ ያለ ምሳሌ ይጠይቃል። ደንቡም “ፈቃደኛ ልብ ያለው ሁሉ ያምጣ” የሚል ነው። በእነርሱ ላይ የተጫነ ግብር ሳይሆን፣ በጎ ፈቃድ ወይም በፈቃደኝነት የሚደረግ መዋጮ ነበር፣ ይህም የሚከተሉትን እንድናውቅ ነው፦ (1.) እግዚአብሔር ቀንበራችንን ከባድ አላደረገም። እርሱ ተገዢዎቹን በግብር የማያከብድ፣ ወይም በመባ እንዲያገለግሉ የማያስገድድ ንጉሥ ነው፣ ነገር ግን በሰው ገመድ ይስባል፣ ትክክል የሆነውንም እንድንፈርድ ለራሳችን ይተወዋል፤ የእርሱ አገዛዝ ቅሬታ የሚቀርብበት አይደለም፣ ምክንያቱም በጭካኔ አይገዛም። (2.) እግዚአብሔር በደስታ የሚሰጠውን ይወዳል፣ በፈቃደኝነት በሚቀርብ መባም ይበልጥ ደስ ይለዋል። ከፈቃደኛ ሕዝብ ፈቃደኛ ልብ የሚመጡ አገልግሎቶች ለእርሱ ተቀባይነት አላቸው (መዝ. 110:3)።

2. ብልህ የሆኑ ሁሉ መሥራት አለባቸው፦ “ከእናንተም መካከል ብልህ ልብ ያለው ሁሉ ይምጣና ይሥራ” (ቁ. 10)። እግዚአብሔር ስጦታዎቹን በተለያየ መንገድ እንዴት እንደሚያከፋፍል ተመልከቱ፤ እያንዳንዱ ሰው ስጦታውን እንደተቀበለ መጠን፣ እንዲሁ ማገልገል አለበት (1 ጴጥ. 4:10)። ሀብታም የሆኑት የሚሠራበትን ቁሳቁስ ማምጣት አለባቸው፤ ብልህ የሆኑት ደግሞ በመገናኛው ድንኳን ውስጥ በብልሃታቸው ማገልገል አለባቸው፤ እርስ በርሳቸው እንደሚያስፈልጋቸው ሁሉ፣ የመገናኛው ድንኳንም ሁለቱንም ያስፈልገው ነበር (1 ቆሮ. 12:7-21)። አንዳንዶች በገንዘባቸው፣ ሌሎች በእጃቸው፣ ሁለቱም በፈቃደኛ ልብ ሲረዱ ሥራው ሊቀጥል ይችላል። ሙሴ ምን መሠጠት እንዳለበት እንደነገራቸው (ቁ. 5-9)፣ እንዲሁ ምን መሠራት እንዳለበት አጠቃላይ ነጥቦችን ሰጣቸው (ቁ. 11-19)፤ ይህም ምን ያህል ሥራ እንደቀደማቸው አይተው በይበልጥ በብርታት እንዲሠሩ፣ እያንዳንዱ እጅ እንዲጠመድ፤ እንዲሁም የታሰበውን ግንባታ ምን ያህል እንደሚያስቡት ስላሳያቸው፣ ተጠናቆ ለማየት ከመጓጓት በቀር አልቻሉም።

35:4-19 ማደሪያው ድንኳን ለእግዚአብሔር ክብር እንዲሰጥና ለእርሱም አገልግሎት እንዲውል ነበር፤ ስለዚህም ለእርሱ የቀረበው ሁሉ ለእግዚአብሔር የሚቀርብ መባ ነበረ። ደንቡም፣ “ፈቃደኛ ልብ ያለው ሁሉ ያምጣ” የሚል ነበር። ችሎታ ያላቸው ሁሉ ሊሰሩ ይገባ ነበር። እግዚአብሔር ስጦታዎቹን ያከፋፍላልና፤ እያንዳንዱ ሰው እንደተቀበለው መጠን፣ እንዲሁ ያገልግል፣ 1ጴጥሮስ 4:10። ባለጠጎች ደግሞ ለሥራ የሚያስፈልጉ ቁሳቁሶችን ማምጣት ነበረባቸው፤ ችሎታ ያላቸው ደግሞ ማደሪያውን ድንኳን በችሎታቸው ማገልገል ነበረባቸው።