ኦሪት ዘጸአት 29

ዘፀአት 29:1-37 አሮንና ልጆቹ በሥርዓትና በታላቅ ክብር ለክህነት አገልግሎት ተለይተው እንዲቀደሱ ነበሩ። ጌታችን ኢየሱስ የእምነታችን ታላቁ ሊቀ ካህናችን ነው፤ እርሱ በእግዚአብሔር እንዲህ እንዲሆን የተጠራ፣ በመንፈስ የተቀባ፣ ስለዚህም መሲሕ፣ ክርስቶስ ተብሎ የተጠራ ነው፤ በክብርና በውበት የተጎናጸፈ፣ በገዛ ደሙ የተቀደሰ፣ በመከራዎቹ አማካኝነት ፍጹም የሆነ ወይም የተቀደሰ ነው (ዕብራውያን 2:10)። ሁሉም አማኞች መንፈሳዊ መስዋዕቶችን ለማቅረብ መንፈሳዊ ካህናት ናቸው።

ምዕራፍ 29 በዚህ ምዕራፍ ውስጥ ልዩ ትእዛዛት ተሰጥተዋል፤ I. ካህናትን ስለመቀደስና መሠዊያውን ስለማንጻት (ቁ. 1-37)። II. ስለ ዕለታዊ መሥዋዕት (ቁ. 38-41)። ከዚህም ጋር እግዚአብሔር በአገልግሎታቸው ሁሉ እንደሚቀበላቸውና እንደሚባርካቸው የሚያሳዩ የጸጋ ተስፋዎች ተያይዘዋል (ቁ. 42፣ ወዘተ)።

ቁጥር 1-37 እዚህ ላይ፣

I. አሮንና ልጆቹ ለክህነት አገልግሎት ስለመቀደሳቸው ሕግ ቀርቧል፤ ይህም በብዙ ሥርዓትና ክብር መፈጸም ነበረበት፤ ይህም ራሳቸው ለተጠሩበት ሥራ ታላቅነት በአግባቡ እንዲነኩ፣ ሕዝቡም አገልግሎቱን እንዲያከብሩና ማንም ሊወርሰው እንዳይደፍር ነበር።

1. የሚፈጸምባቸው ሥርዓቶች በጣም ሙሉ በሙሉና በዝርዝር ተወስነው ነበር፤ ምክንያቱም ከዚህ በፊት እንዲህ ያለ ነገር ተደርጎ አያውቅም ነበርና፣ እንዲሁም ሊቀ ካህናቱ በዚህ መንገድ እንዲሾም ለዘላለም ሥርዓት ስለነበረ ነው። እንግዲህ፣

(1.) የሚሠራው ሥራ እግዚአብሔር ካህናት እንዲሆኑ የመረጣቸውን ሰዎች መቀደስ ነበር፤ በዚህም ራሳቸውን ለእግዚአብሔር አገልግሎት አሳልፈው ሰጡ፣ እግዚአብሔርም መቀበሉን ገለጠ፤ ሕዝቡም ካህናት ለመሆን ራሳቸውን እንዳላከበሩ፣ ነገር ግን በእግዚአብሔር እንደተጠሩ እንዲያውቁ ተደረገ። ዕብ. 5:4-5 እንዲህ ይላል፦ «ማንም ይህን ክብር በራሱ አይወስድም፤ ነገር ግን አሮን እንደ ተጠራ ሁሉ በእግዚአብሔር የተጠራ ነው እንጂ። እንዲሁም ክርስቶስ ሊቀ ካህናት ሊሆን ራሱን አላከበረም፤ ነገር ግን፦ አንተ ልጄ ነህ፤ እኔ ዛሬ ወለድሁህ ብሎ የነገረው ነው፤» በዚህም ከተራ ሰዎች ተለዩ፣ ከተራ አገልግሎቶች ተለይተው ለእግዚአብሔርና ለእርሱ ቀጥተኛ አገልግሎት ተለዩ። ማስታወሻ፦ ለእግዚአብሔር የሚያገለግሉ ሁሉ ለእርሱ መቀደስ አለባቸው። ሰውዬው መጀመሪያ ተቀባይነት ማግኘት አለበት፣ ከዚያም አገልግሎቱ። ለመቀደስ የዕብራይስጥ ቃል እጅን መሙላት ነው (ቁ. 9)፦ የአሮንንና የልጆቹን እጅ ትሞላለህ፣ የመቀደሻውም በግ የመሙላት በግ ነው፣ ቁ. 22፣ 26። እነርሱን መቀደስ ፍጹም ማድረግ ነበር፤ ክርስቶስ ለዘላለም ፍጹም እንደሆነ ወይም እንደተቀደሰ ተነግሯል፣ ዕብ. 7:28። ምናልባት እዚህ ያለው አገላለጽ መሥዋዕቱን በእጃቸው ውስጥ በማስገባት በእግዚአብሔር ፊት እንዲወዛወዝ ከማድረግ የተወሰደ ነው፣ ቁ. 24። ነገር ግን ይህ የሚያመለክተው፣ [1.] አገልጋዮች እጃቸው ሞልቶአል፤ ሥራቸው እጅግ ታላቅ፣ ብዙና የማያቋርጥ ስለሆነ ለመቀለድ ጊዜ የላቸውም። [2.] እጃቸው መሞላት አለበት። የግድ የሚያቀርቡት ነገር ሊኖራቸው ይገባል፣ በራሳቸውም ሊያገኙት አይችሉም፣ ከላይ መሰጠት አለበት። እግዚአብሔር እጃቸውን ካልሞላላቸው የሰዎችን ልብ መሙላት አይችሉም፤ ስለዚህ ወደ እርሱ መሄድና ከሞላው መውሰድ አለባቸው።

(2.) ይህን የሚያደርገው ሙሴ ነበር፣ በእግዚአብሔር ትእዛዝ። ምንም እንኳን ለሰዎች የተሾመ ቢሆንም፣ ሕዝቡ ሊቀድሱት አልነበረባቸውም፤ የእግዚአብሔር አገልጋይ የሆነው ሙሴ፣ በዚህ ረገድ የእርሱ ወኪል ሆኖ፣ ይህን ማድረግ ነበረበት። በእግዚአብሔር ልዩ ትእዛዝ አሁን የካህናትን ሥራ ሠራ፣ ስለዚህም ከመሥዋዕቱ የካህናት ድርሻ የሆነው የእርሱ እንዲሆን እዚህ ታዘዘ፣ ቁ. 26።

(3.) ቦታው የመገናኛው ድንኳን ደጃፍ ነበር፣ ቁ. 4። እግዚአብሔር በድንኳኑ ውስጥ ለመኖር ፈቅዶ ነበር፣ ሕዝቡም በአደባባዮች ውስጥ ይገኙ ነበር፣ ስለዚህም በአደባባዩና በድንኳኑ መካከል ያለው ደጃፍ በእግዚአብሔርና በሰው መካከል አስታራቂዎች ለመሆን፣ በሁለቱም መካከል ለመቆም፣ እና እጃቸውን (እንደዚያው) በሁለቱም ላይ ለማኖር ለሚቀደሱት ሰዎች ተስማሚ ቦታ ነበር። በደጃፉ ላይ ተቀደሱ፣ ምክንያቱም እነርሱ ደጃፍ ጠባቂዎች መሆን ነበረባቸው።

(4.) በብዙ ሥርዓቶች ተፈጸመ።

[1.] መታጠብ ነበረባቸው (ቁ. 4)፣ ይህም የእግዚአብሔርን ዕቃ የሚሸከሙ ንጹሕ መሆን እንዳለባቸው ያመለክታል፣ ኢሳ. 52:11 እንዲህ ይላል፦ «ሂዱ፥ ሂዱ፥ ከዚያ ውጡ፥ ርኵስ ነገር አትንኩ፤ ከመካከሏ ውጡ፤ እናንተ የእግዚአብሔርን ዕቃ የምትሸከሙ፥ ራሳችሁን አንጹ።» ቅድስናን ፍጹም ማድረግ የሚፈልጉ ሁሉ ሥጋንና መንፈስን ከሚያረክስ ነገር ሁሉ ራሳቸውን ማጽዳት አለባቸው፣ 2 ቆሮ. 7:1 እንዲህ ይላል፦ «እንግዲህ እነዚህ ተስፋዎች ስላሉን፣ ወዳጆቼ ሆይ፣ ሥጋንና መንፈስን ከሚያረክስ ነገር ሁሉ ራሳችንን እናንጻ፤ እግዚአብሔርን በመፍራት ቅድስናን እንፈጽም።» ኢሳ. 1:16-18 ደግሞ፦ «ታጠቡ፥ ንጹሐንም ሁኑ፤ የሥራችሁን ክፋት ከዓይኔ ፊት አስወግዱ፤ ክፉ ማድረግን ተዉ፤ መልካም ማድረግን ተማሩ፤ ፍርድን ፈልጉ፥ የተጨቆነውንም አድኑ፤ ለወላጅ አልባው ፍረዱ፥ ለመበለቲቱም ተሟገቱ። ኑና እንዋቀስ ይላል እግዚአብሔር፤ ኃጢአታችሁ እንደ ቀይ ሐር ቢሆንም እንደ በረዶ ይነጻል፤ እንደ ደምም ቢቀላ እንደ ባዘቶ ነጭ ይሆናል።» አሁን ሙሉ በሙሉ ታጥበው ነበር፤ ነገር ግን በኋላ ለማገልገል ሲገቡ እጃቸውንና እግራቸውን ብቻ ይታጠቡ ነበር (ምዕ. 30:19)፤ ምክንያቱም የታጠበ ሰው ሌላ መታጠብ አያስፈልገውምና፣ ዮሐ. 13:10 እንዲህ ይላል፦ «ኢየሱስም፦ የታጠበ ሰው እግሩን እንጂ ሌላውን መታጠብ አያስፈልገውም፤ እርሱም ፈጽሞ ንጹሕ ነው፤ እናንተም ንጹሖች ናችሁ፤ ነገር ግን ሁላችሁም አይደላችሁም አለው።»

[2.] በቅዱስ ልብስ መልበስ ነበረባቸው (ቁ. 5፣ 6፣ 8፣ 9)፣ ይህም የኃጢአትን ርኵሰት ማስወገድ ብቻ በቂ እንዳልሆነ፣ ነገር ግን የመንፈስን ጸጋ መልበስ፣ በጽድቅም መጎናጸፍ እንዳለባቸው ያመለክታል፣ መዝ. 132:9 እንዲህ ይላል፦ «ካህናትህ ጽድቅን ይልበሱ፥ ቅዱሳንህም በደስታ ይዘምሩ።» ለሥራቸው እንደተዘጋጁና እንደበረቱ ሰዎች መታጠቅ ነበረባቸው፤ ሥራቸውንና አገልግሎታቸውን እውነተኛ ክብራቸው አድርገው እንደቆጠሩ ሰዎችም ልብስ ለብሰው መከበር ነበረባቸው።

[3.] ሊቀ ካህናቱ በቅዱስ ቅብዓት ዘይት መቀባት ነበረበት (ቁ. 7)፣ ይህም ቤተ ክርስቲያን በአገልግሎቱ ጣፋጭ መዓዛ እንድትሞላና እንድትደሰት (ቅባትና ሽቱ ልብን ደስ ያሰኛሉና)፣ እንዲሁም ለሥራው ብቁ እንዲሆን መንፈስ በእርሱ ላይ እንደፈሰሰ ምልክት ነበር። የወንድማማች ፍቅር አሮን በተቀባበት በዚህ ዘይት ተመስሏል፣ መዝ. 133:2 እንዲህ ይላል፦ «መልካም ሽቱ በራስ ላይ እንደ ፈሰሰ፣ ወደ ጢምም እንደ ወረደ፣ የአሮን ጢም ላይ፣ ወደ ልብሱም ዘርፍ እንደ ወረደ ነው።» የበታች ካህናት እንደተቀቡ ተነግሯል (ምዕ. 30:30)፣ በራሳቸው ላይ ግን አልነበረም፣ እንደ ሊቀ ካህናቱ (ዘሌ. 21:10)፣ ዘይቱ በልብሳቸው ላይ ከተረጨው ደም ጋር ብቻ ተቀላቅሎ ነበር።

[4.] ለእነርሱ መሥዋዕቶች መቅረብ ነበረባቸው። የክህነት ቃል ኪዳን፣ እንደ ሁሉም ሌሎች ቃል ኪዳኖች፣ በመሥዋዕት መደረግ አለበት።

በመጀመሪያ፣ ለእነርሱ ማስተስረያ የሚሆን የኃጢአት መሥዋዕት መኖር አለበት፣ ቁ. 10-14። ሕጉ ድካም ያለባቸውን ካህናት አደረገ፣ ስለዚህም ለሕዝቡ ማስተስረያ ከማድረጋቸው በፊት መጀመሪያ ስለ ራሳቸው ኃጢአት ማቅረብ ነበረባቸው፣ ዕብ. 7:27-28 እንዲህ ይላል፦ «እርሱም እንደ ሌሎች ሊቀ ካህናት፣ መጀመሪያ ስለ ራሱ ኃጢአት፣ ከዚያም ስለ ሕዝቡ ኃጢአት ዕለት ዕለት መሥዋዕት ማቅረብ አያስፈልገውም፤ ይህን አንድ ጊዜ ራሱን ባቀረበ ጊዜ ፈጽሞታልና። ሕጉ ድካም ያለባቸውን ሰዎች ሊቀ ካህናት አድርጎ ይሾማል፤ ነገር ግን ከሕግ በኋላ የመሐላ ቃል ለዘላለም ፍጹም የሆነውን ልጅ ሾመ።» እጃቸውን በመሥዋዕታቸው ራስ ላይ ማድረግ ነበረባቸው (ቁ. 10)፣ ይህም ስለ ራሳቸው ኃጢአት መሞት እንደሚገባቸው በመናዘዝ፣ የእንስሳው መገደል ኃጢአታቸውን እንዲያስተሰርይላቸውና ምትክ እርካታ ሆኖ እንዲቀበልላቸው በመፈለግ ነበር። እንደ ሌሎች የኃጢአት መሥዋዕቶች ጥቅም ላይ ውሏል፤ ነገር ግን የሌሎች የኃጢአት መሥዋዕቶች ሥጋ በካህናት ይበላ የነበረ ቢሆንም (ዘሌ. 10:18)፣ ይህም ካህኑ የሕዝቡን ኃጢአት እንደሚያስወግድ ምልክት ነበር፣ ይህ ግን ከሰፈሩ ውጭ ሙሉ በሙሉ እንዲቃጠል ታዝዞ ነበር (ቁ. 14)፣ ይህም የሕግ ሥርዓት ፍጽምና የጎደለው መሆኑን ለማመልከት ነበር (እንደ ምሁሩ ጳጳስ ፓትሪክ ማስታወሻ)፤ ምክንያቱም የካህናት ኃጢአት ራሱ በእነዚያ መሥዋዕቶች ሊወገድ አይችልም ነበርና፣ ነገር ግን የተሻለ ሊቀ ካህናትና የተሻለ መሥዋዕት መጠበቅ ነበረባቸው።