2ኛ ዜና መዋዕል 15

ሕዝቡ ከእግዚአብሔር ጋር የጸና ቃል ኪዳን ያደርጋሉ።

የሙሉ ተሐድሶ ሥራ እጅግ ከባድ መስሎ ታይቶት ስለነበር፣ አሳ መለኮታዊ ረድኤትና ተቀባይነት እስከተረጋገጠለት ድረስ ለመሞከር ድፍረት አልነበረውም። እርሱና ሕዝቡ ለእግዚአብሔር መሥዋዕቶችን አቀረቡ፤ የተቀበሏቸውን በጎነቶች በማመስገን እና ለተጨማሪ በጎነቶችም በመለመን። አሁን ጸሎቶችና ምስጋናዎች የእኛ መንፈሳዊ መሥዋዕቶች ናቸው። ሕዝቡ በራሳቸው ፈቃድ እያንዳንዳቸው ለራሳቸው በብርቱ ጌታን ለመፈለግ ቃል ኪዳን ገቡ። ሃይማኖት ማለት እግዚአብሔርን ከመፈለግ፣ እርሱን ከመመርመር፣ በየጊዜውም ወደ እርሱ ከመቅረብ ሌላ ምን ማለት ነው? ሃይማኖታችንን ከምንም አንቆጥረውም፣ ከልብ ካልሠራንበት፤ እግዚአብሔር ወይ ሙሉ ልብን አለበለዚያ ምንም አይፈልግም። ለአዳኛችን ለእግዚአብሔር ያለን መሰጠት በእጅግ በተከበረና በይፋዊ መንገድ መታወጅና መገለጽ አለበት። በግብዝነት የሚደረግ ማንኛውም ነገር ከንቱ ድካም ብቻ ነው።

ምዕራፍ 15 አሳና ሠራዊቱ ከጦርነቱ በድል አድራጊነት እየተመለሱ ነበር፤ በምርኮ ተጭነው በድል አድራጊነት ምልክቶች አጊጠው ነበር። አሁን ደግሞ ያ ቅዱስ ንጉሥ ለዚህ ታላቅ ሞገስ ለእግዚአብሔር ምን ሊመልስለት እንደሚገባው እያሰበ እንደነበር መገመት እንችላለን። በመንግሥቱ የጀመረው የተሐድሶ ሥራ እንዳልተጠናቀቀ ያውቅ ነበር፤ የውጭ ጠላቶቹ ተሸንፈው ነበር፣ ነገር ግን ገና ያልተሸነፉ ይበልጥ አደገኛ የሆኑ የውስጥ ጠላቶች ነበሩ—በይሁዳና በብንያም ያሉ ጣዖታት። በቀድሞዎቹ ላይ ያገኘው ድል በኋለኞቹ ላይ ጥቃቱን በብርቱ እንዲያድስ አበረታታው። አሁን እዚህ ላይ የምናገኘው፣

I. እግዚአብሔር በነቢይ አማካኝነት የተሐድሶ ሥራውን እንዲቀጥልና እንዲበረታታ የላከለትን መልእክት ነው (ቁጥር 1-7)።

II. ይህ መልእክት በዚያ መልካም ዓላማ ውስጥ የፈጠረው ሕይወትና እነርሱም ይህን ተከትለው የወሰዱት እርምጃ። ጣዖታት ተወገዱ (ቁጥር 8)። ምርኮ ለእግዚአብሔር ተቀደሰ (ቁጥር 9-11)። ከእግዚአብሔር ጋር ቃል ኪዳን ተደረገ፣ ጣዖት አምላኪዎችን ለመቅጣትም ሕግ ወጣ (ቁጥር 12-15)። በቤተ መንግሥት ውስጥ የተሐድሶ ሥራ ተካሄደ (ቁጥር 16)። የተቀደሱ ነገሮች ወደ እግዚአብሔር ቤት ገቡ (ቁጥር 18)። ሁሉም መልካም ነበር፣ ነገር ግን ከፍ ያሉ ስፍራዎች ተፈቅደው ነበር (ቁጥር 17)። የዚህም ውጤት ታላቅ ሰላም ነበር (ቁጥር 19)።

ቁጥር 1-7 እስራኤል በመካከላቸው ነቢያት መኖራቸው ታላቅ ደስታ ነበር፤ ሆኖም ግን በዚህ መንገድ የተባረኩ ቢሆኑም፣ ለጣዖት አምልኮ በሚገርም ሁኔታ የተጠመዱ ነበሩ። በሁለተኛው ቤተ መቅደስ ዘመን የትንቢት መንፈስ ሲቆም፣ እና የብሉይ ኪዳን መጻሕፍት ሲጠናቀቁ (በምኩራቦቻቸው ዘወትር ይነበብ የነበረው)፣ ከጣዖት አምልኮ የጸዱ ነበሩ፤ ምክንያቱም ቅዱሳት መጻሕፍት ከሌሎች ሁሉ ይበልጥ አስተማማኝ የትንቢት ቃል ናቸውና፣ እጅግም ውጤታማ ናቸው፤ ቤተ ክርስቲያንም በሐሰተኛ ነቢይ እንደምትታለል በሐሰተኛ መጽሐፍ ቅዱስ በቀላሉ ልትታለል አትችልም ነበር። እዚህ ላይ ነቢይ ወደ አሳና ሠራዊቱ ተልኮ ነበር፤ ከኢትዮጵያውያን ጋር ከነበረው ጦርነት በድል ሲመለሱ፣ ስኬታቸውን ለማሞገስና እንኳን ደስ አላችሁ ለማለት ሳይሆን፣ ወደ ግዴታቸው ለማነቃቃት ነበር፤ ይህ የእግዚአብሔር አገልጋዮች፣ ከመሳፍንትና ከታላላቅ ሰዎች ጋርም ቢሆን፣ ትክክለኛ ሥራ ነው። የእግዚአብሔር መንፈስ በነቢዩ ላይ ወረደ (ቁጥር 1)፣ የሚናገረውን እንዲያስተምረውና በግልጽና በድፍረት እንዲናገር ለማስቻል ነበር።

I. ከእግዚአብሔር ጋር በምን ሁኔታ ላይ እንደነበሩ በግልጽ ነገራቸው። ይህን ድል ስላገኙ ሁሉም ነገር ለዘላለም የራሳቸው እንደሆነ አያስቡ፤ አይደለም፣ መልካም ምግባር ላይ እንደነበሩ ሊያውቁ ይገባል። መልካም ካደረጉ መልካም ይሆንላቸዋል፣ ካልሆነ ግን አይሆንም።

1. ከእርሱ ጋር እስካላችሁ ድረስ እግዚአብሔር ከእናንተ ጋር ነው። ይህ ከእግዚአብሔር ጋር የሚቀራረቡ ሁልጊዜ የእርሱን መገኘት ከእነርሱ ጋር እንደሚኖራቸው የሚያጽናና ቃል ነው፣ እንዲሁም የማስጠንቀቂያ ቃል ነው፦ “ከእርሱ ጋር እስካላችሁ ድረስ ከእናንተ ጋር ነው፣ ከዚያ በላይ ግን አይደለም፤ አሁን የእርሱ መልካም መገኘት ከእናንተ ጋር መሆኑን የሚያሳይ ግልጽ ምልክት አላችሁ፣ ነገር ግን መቀጠሉ በግዴታችሁ መንገድ በመጽናት ላይ የተመካ ነው።”

2. “እርሱን ከፈለጋችሁት ይገኝላችኋል። ሞገሱን ከልብ ተመኙት፣ ለእርሱም ጥረት አድርጉ፣ ታገኙታላችሁ። ጸልዩ፣ ታሸንፋላችሁ። ‘በከንቱ ፈልጉኝ’ ብሎ አያውቅም፣ ወደፊትም አይልም።” ዕብራውያን 11:6ን ተመልከት።

3. “እርሱንና ሥርዓቶቹን ከጣላችሁት፣ እርሱ በእናንተ ላይ የተመካ አይደለም፣ ነገር ግን በእርግጥ ይተዋችኋል፣ ያን ጊዜም ትጠፋላችሁ፣ አሁን ያገኛችሁት ድል ምንም ዋስትና አይሆንላችሁም፤ እግዚአብሔር ሲለይህ ወዮልህ።”

II. እግዚአብሔርንና ሥርዓቶቹን የመተው አደገኛ ውጤት ምን እንደሆነ፣ እንዲሁም ንስሐ በመግባትና ወደ እግዚአብሔር በመመለስ ካልሆነ በስተቀር ችግሮችን ለመፍታት ሌላ መንገድ እንደሌለ አስረዳቸው። እስራኤል ግዴታቸውን ሲተዉ በአምላክ የለሽነት፣ በክፋት፣ በሃይማኖት የለሽነትና በሁሉም ዓይነት ሥርዓት አልበኝነት ተጥለቀለቁ (ቁጥር 3)፣ እንዲሁም በአገር ውስጥና በውጭ በሚደረጉ አበሳጭና አጥፊ ጦርነቶች ዘወትር ይቸገሩ ነበር (ቁጥር 5, 6)። ነገር ግን ችግሮቻቸው ወደ እግዚአብሔር ሲያመጧቸው እርሱን መፈለግ ከንቱ እንዳልሆነ አገኙ (ቁጥር 4)። ነገር ግን ጥያቄው፣ ይህ የሚያመለክተው የትኛውን ዘመን ነው?

1. አንዳንዶች ይህ እስከ መሳፍንት ዘመን ድረስ ወደ ኋላ ይመለከታል ብለው ያስባሉ። ከረጅም ጊዜ በፊት እስራኤል እውነተኛ አምላክ አልነበራትም፣ ምክንያቱም የሐሰት አማልክትን ያመልኩ ነበር፤ የድንቁርና ዘመን ነበር፣ ምክንያቱም ካህናት ቢኖሯቸውም የሚያስተምሩ ካህናት አልነበሯቸውም፣ ሽማግሌዎች ቢኖሯቸውም ምንም ዓይነት ጠቃሚ ሕግ አልነበራቸውም (ቁጥር 3)። እነዚህ አሳዛኝ ጊዜያት ነበሩ፣ በአንድ ጠላት ወይም በሌላ በተደጋጋሚ ይጨቆኑ ነበር፣ በሞዓባውያን፣ በምድያማውያን፣ በአሞናውያንና በሌሎች ብሔራትም ክፉኛ ይረበሹ ነበር። በሁሉም ዓይነት መከራ ይቸገሩ ነበር (ቁጥር 6)፣ ሆኖም ግን በችግራቸው ውስጥ በንስሐ፣ በጸሎትና በተሐድሶ ወደ እግዚአብሔር ሲመለሱ፣ አዳኞችን አስነሳላቸው። ያን ጊዜም “ከእርሱ ጋር እስካለን ድረስ እግዚአብሔር ከእኛ ጋር ነው” የሚለው መርህ በተደጋጋሚ ተረጋግጧል። ከዚህ ዓይነት ነገሮች ቀድሞ የተጻፉት ሁሉ ለትምህርታችን ተጽፈዋል።

2. ሌሎች ደግሞ ይህ በአሳ ዘመን የአሥሩ ነገዶች (አሁን በትክክል እስራኤል ተብለው የሚጠሩት) ሁኔታን ይገልጻል ብለው ያስባሉ። “አሁን፣ ኢዮርብዓም ጥጆችን ካቆመበት ጊዜ ጀምሮ፣ ከግብፅ ያወጣቸውን አምላክ ለማክበር አስመስሎ ቢሆንም፣ ጣዖት አምልኮው ግን ወደ ሙሉ በሙሉ ክህደት አመጣቸው፤ እውነተኛ አምላክ የላቸውም”፣ የሚያስተምሩ ካህናት በሌሉበት ጊዜም ይህ የሚያስደንቅ አይደለም። የኢዮርብዓም ካህናት አስተማሪዎች አልነበሩም፣ በዚህም ምክንያት ያለ ሕግ ቀሩ። ሰባኪ አገልግሎት ከሌለ ምንም ዓይነት ሃይማኖት እንዲቀጥል ማድረግ ፈጽሞ የማይቻል ነው። በዚያን ጊዜ ሰላም አልነበረም (ቁጥር 5)። ከይሁዳ ጋር የነበራቸው ጦርነት በተደጋጋሚ አስጨንቋቸው ነበር፤ የባአሻ የቅርብ ጊዜ አመፅና ያልተጠቀሱ ሌሎች አጋጣሚዎችም እንዲሁ። በሁሉም በደል እግዚአብሔርን አስቆጡት፣ ከዚያም በሁሉም መከራ አሰቃያቸው፤ ሆኖም ግን ወደ እግዚአብሔር ሲመለሱ፣ እርሱ ምህረትን አደረገላቸው። ይሁዳ ይህንን ልብ ይበል፤ የጎረቤቶቻቸው ጉዳት ማስጠንቀቂያ ይሁንላቸው።