1ኛ ቆሮንቶስ 3

3:1-4 የወንጌል እጅግ ቀላል እውነቶች፣ ማለትም የሰው ኃጢአተኝነትና የእግዚአብሔር ምሕረት፣ ወደ እግዚአብሔር ንስሐ መግባት፣ እንዲሁም በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ማመን፣ ግልጽ በሆነ ቋንቋ ሲገለጹ፣ ከጥልቅ ምስጢራት ይልቅ ለሕዝቡ የተሻለ ይስማማሉ። ሰዎች ብዙ የትምህርት እውቀት ቢኖራቸውም፣ አሁንም በእምነትና በልምምድ ሕይወት ውስጥ ገና ጀማሪዎች ሊሆኑ ይችላሉ። ስለ ሃይማኖት የሚደረጉ ክርክሮችና ጠብ የሥጋዊነት አሳዛኝ ማስረጃዎች ናቸው። እውነተኛ ሃይማኖት ሰዎችን ሰላማዊ ያደርጋል እንጂ ተከራካሪ አያደርግም። ነገር ግን፣ እንደ ክርስቲያኖች መመላለስ የሚገባቸው ብዙ ሰዎች፣ እንደ ሌሎች ሰዎች አብዝተው መኖራቸውና መሥራታቸው የሚያሳዝን ነገር ነው። ብዙ የክርስትና ተከታዮችና ሰባኪዎችም እንኳ፣ በከንቱ ኩራትና ንትርክ፣ ክርክር ወዳድነት፣ እንዲሁም ሌሎችን ለመናቅና ክፉ ለመናገር ባላቸው ዝግጁነት አሁንም ሥጋዊ መሆናቸውን ያሳያሉ።

3:5-9 ቆሮንቶሳውያን የተከራከሩባቸው አገልጋዮች በእግዚአብሔር የተገለገሉ መሣሪያዎች እንጂ ሌላ አልነበሩም። አገልጋዮችን በእግዚአብሔር ቦታ ማስቀመጥ የለብንም። የሚተክለውና የሚያጠጣው አንድ ናቸው፤ በአንድ ጌታ የተቀጠሩ፣ በአንድ መገለጥ የታመኑባቸው፣ በአንድ ሥራ የተጠመዱና በአንድ ዓላማ የተሰማሩ ናቸው። የተለያየ ስጦታዎቻቸው ከአንድና ከተመሳሳይ መንፈስ የተሰጡ ናቸው፤ ለአንድ ዓይነት ዓላማም ነው። ያንኑ ዓላማ በሙሉ ልባቸው ሊያከናውኑ ይገባል። በታታሪነት የሚሰሩት በተሻለ ሁኔታ ይገኛሉ። እጅግ ታማኝ የሆኑት ደግሞ ታላቁን ሽልማት ያገኛሉ። የክብሩን ዓላማዎች በማራመድና የከበሩ ነፍሳትን መዳን በማስገኘት ከእግዚአብሔር ጋር አብረው ይሰራሉ፤ ሥራቸውን የሚያውቅ እርሱም በከንቱ እንዳይደክሙ ይንከባከባቸዋል። በእርሻውና በህንጻው ሥራ ተሰማርተዋል፤ እርሱም በጥንቃቄ ይንከባከባቸዋል።

3:10-15 ሐዋርያው ብልህ ዋና ገንቢ ነበር፤ ነገር ግን የእግዚአብሔር ጸጋ እንዲህ አደረገው። መንፈሳዊ ኩራት አስጸያፊ ነው፤ ይህም የእግዚአብሔርን ታላላቅ ቸርነቶች የራሳችንን ከንቱነት ለመመገብና ራሳችንን ጣዖት ለማድረግ መጠቀም ነው። ነገር ግን እያንዳንዱ ሰው ይጠንቀቅ፤ በመልካም መሠረት ላይ መጥፎ ግንባታ ሊኖር ይችላልና። መሠረቱ ሊሸከመው ከሚችለውና ከእርሱ ጋር ከሚመሳሰል በቀር በእርሱ ላይ ምንም ሊቀመጥ አይገባም። ሰብዓዊ ወይም ሥጋዊ የሆነን ሕይወት ከመለኮታዊ እምነት ጋር፣ የኃጢአትን ብልሹነትም ከክርስትና እምነት መመስከር ጋር ለመቀላቀል አንፍራ። ክርስቶስ ጽኑ፣ ጸንቶ የሚኖርና የማይናወጥ የዘመናት ዓለት ነው፤ እግዚአብሔር ራሱ ወይም ኃጢአተኛው በእርሱ ላይ ሊጭኑት የሚችሉትን ሙሉ ክብደት በማንኛውም መንገድ ሊሸከም የሚችል ነው። በእርሱም በቀር በሌላ ማንም መዳን የለም።