መዝሙር ዳዊት 69

ብተደጋጋሚ ነቲ ኣብዚ ተዘርጊሑ ዘሎ ናይቲ ተሰቃያይ ሰብነት ክንሓስብ ይግባኣና፣ ስለምንታይ ከምኡ’ውን እንታይ ከም ዝተሰቕለ ክንሓትት ድማ ይግባእ፤ ብኡኡ ብምስትንታን ከኣ፣ ብሓጢኣትና ዝያዳ ክንግዓት፣ ሓደጋና ድማ ዝያዳ ክንእምን፣ ስለዚ ድማ ዝያዳ ምስጋናን ፍቕርን ክስመዓና፣ ነቲ ንድሕነትና ዝሞተ ንኽብሩ ክንነብር ድማ ተባዕተወና። ስለዚ ድማ ኣብ ሽግር እንከለና፣ ነፍስና ንኣምላኽ ብምውካል ክንሕብሓባ ንመሃር፣ ብብስጭት ዘይምርዶት ከይንሕምቕ ወይ ናብ ተስፋ ምቑራጽ ከይንወርድ። ዳዊት ብዘይግቡእ ጸላእቲ ነይርዎ፣ እዘን ቃላት እዚአን ግና ንክርስቶስ ዝያዳ ብምልእ ዝሰርሓ እየን። ኣብ ከምዚኣቶም ግፍዒ ዝስፋሕፋሓሉ ዓለም፣ ብዘይግቡእ ጸላእትና ዝኾኑ እንተረኺብና ኣይንገረም። ሓጢኣት ከይንገብር ክንጥንቀቕ ይግባእ፤ ሽዑ ግፍዒ እንተተገብረልና፣ ብዝሓሸ ክንጻወሮ ንኽእል ኢና። ክርስቶስ ብደምኡ ንሓጢኣትና ንኣምላኽ ዝገበሮ ቤዛዊ ካሕሳ ብምዃኑ፣ ዘይወሰዶ መሊሱ፣ ዕዳና ከፊሉ፣ ንበደልና ተሰቒሉ። ከምኡ’ውን ንዘይፍትሓዊ ክሲ ሰባት 'ኣይገበርኩን' ክብል እንተኽኢልና እኳ፣ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ግና፣ እቲ ዝመጸና ኩሉ ብቑዓት ምዃንና ክንኣምን ይግባእ። ኩሉ ሓጢኣትና ኻብ ዕሽነትና ዝብገስ እዩ። ኩሉ ኣብ ቅድሚ ኣዒንቲ ኣምላኽ ዝተገብረ እዩ። ዳዊት ብዛዕባ ዘይሕጉስ ተግባር ኣዕሩኽን ኣዝማድን የማርር። እዚ ድማ ኣብ ክርስቶስ ተፈጺሙ እዩ፣ እቶም ኣሕዋቱ ዘይኣመንሉ፣ ብደቀ-መዛሙርቱ ድማ ዝተረፈ። ክርስቶስ ንኣባና ዝገበሮ ቤዛዊ ካሕሳ፣ ነቲ ንኣምላኽ ዝግባእ ክብሪ ብምብኻል ጥራይ ዘይኮነስ፣ ንዝኾነ ሰብ ክግበር ዝኽእል ዝኸፍአ ውርደት ብምቕባል እዩ። ብዛዕባ ሓቅታት፣ ስርዓታትን ኣምልኾን ኣምላኽ ዝርኣየና ተባዕተወ ቅንኣት ንገሊኣት ሰባት እንተኣበሳጨዎም፣ ወይ ድማ ገሊኣቶም ንኣምላኻዊ ጓህን ንሞትና ንዓለምን እንተዘበዘብዎ፣ ተስፋ ክንቆርጽ ኣየድልየናን እዩ።

መዝሙር 69

ዳዊት እዚ መዝሙር እዚ ኣብ ጸበባ ኸሎ እዩ ዝደረሶ። ኣብኡ ድማ፡

I. ኣብ ዝነበሮ ዓቢ ጭንቀትን ጸበባን የማርር እሞ፡ ኣምላኽ ኬድሕኖን ኪሕግዞን ብትሪ ይልምን (ቁ. 1–21)።

II. ኣብ ልዕሊ መሳቕዩኡ ፍርዲ ኣምላኽ ይምነ (ቁ. 22–29)።

III. ኣምላኽ ኪሕግዞን ኪድሕኖን፡ ንቤተ ክርስቲያን ድማ ጽቡቕ ኪገብረላን ምዃኑ ብምርግጋጽ፡ ብድምጺ ሓጐስን ምስጋናን ይዛዝም (ቁ. 30–36)።

ሕጂ ድማ፡ ዳዊት ኣብዚ ንክርስቶስ ምሳሌኡ ነበረ፡ ብዙሓት ክፍሊ እዚ መዝሙር እዚ ድማ ኣብ ሓድሽ ኪዳን ንክርስቶስ ተዋሂቡ፡ ኣብኡ ከም እተፈጸመ ተነጊሩሉ ኣሎ (ቁ. 4, 9, 21)፡ ቁ. 22 ድማ ንጸላእቲ ክርስቶስ የረክብ። ስለዚ (ከም መዝሙር ዕስራን ክልተን) ብትሕትና ክርስቶስ ይጅምር እሞ፡ ብዕብየት ክርስቶስ ይዛዝም፡ ሓደ ኻብኡ ድማ ንእኡ ብምስቓዮም ጥፍኣት ህዝቢ እስራኤል ነበረ፡ እቲ ኣብዚ ዘሎ ምምናይ ድማ ትንቢት እዩ። ነዚ መዝሙር እዚ ክንዝምር ከለና፡ ናብ ስቓይ ክርስቶስን ናብቲ ዝሰዓበ ክብሪን ክንጥምት ኣሎና፡ ስቓይ ክርስትያናትን እቲ ዚስዕቦ ክብሪን ድማ ከይንርስዕ። ከመይሲ፡ ናብቲ ንመሳቕዩ እተዳለወ ጥፍኣትን ናብቲ ንስቑያት እተዳለወ ዕረፍትን ከም እንሓስብ ኪመርሓና ይኽእል እዩ።

ንሓለቓ መዘምራን ብሽሽና። መዝሙር ዳዊት።

ቁጽሪ 1-12

ኣብዚ ፍቕድታት እዚ ዳዊት ብዛዕባ ጸበባኡ የማርር፡ ምስቲ ምምራሩ ድማ ገለ ምሕጽንታ ንምድሓን የቐምጥ።

I. ምምራሩ ኣዝዩ ሓዘንተኛ እዩ፡ ከምቲ ኸቢድ ጾር ካብኡ ኼቃልል ዝተስፈወ ድማ ኣብ ቅድሚ እግዚኣብሄር የፍስሶ።

1. እቲ ጸበባኡ ኣብ መንፈሱ ዝገበሮ ዓሚቕ ጽልዋ የማርር (ቁ. 1, 2)፡ “ማያት ጸበባ፡ እቲ መሪር ማያት፡ ናብ ነፍሰይ በጺሑ እዩ፡ ህይወተይ ጥራይ ኣይኮነን ዜስግእ፡ ንሓሳበይ እውን የረብሾ። ርእሰይ ብዘረብሽ ሓሳባት፡ ልበይ ድማ ብጭንቂ ሓዘን ይመልኦ፡ ስለዚ ኸምቲ ልሙድ ንኣምላኽን ንርእሰይን ክሕጐሰለን ኣይክእልን እየ።” ጸበባና ኻብ ልብና ኽንርሕቖ እንተ ኽኢልና፡ ክንጻወሮ ኢና። ግናኸ፡ ካብ ነፍስና ኸውጽኣና ኸሎ፡ ኵነታትና ሕማቕ እዩ። መንፈስ ሰብ ንድኻሙ ኺጻወር እዩ፡ ግናኸ መንፈስ ምስ ቈሰለ እንታይ ክንገብር ኢና፧ እዚ ኣብዚ ኵነታት ዳዊት ነበረ። ሓሳባቱ ዚውከሎን ተስፋኡ ዚድግፎን ነገር ይደሊ ነበረ፡ ግናኸ ምንም ኣይረኸበን፡ ኣብ ጥልቂ ጸበቕ ሰንጢቑ፡ ኣብኡ ደው ዚብሃለሉ፡ ጽኑዕ መርገጺ ኸኣ ኣይነበረን። እቲ ዚድግፎን ዜተባብዖን ዝነበረ ሓሳባት ሕጂ ሓዲግዎ ወይ ኣይነበረን፡ ንርእሱ ድማ ከም ዝጠፍአ ኺገብር ተዳልዩ ነበረ። ንርእሱ ዜጸናንዓሉ ነገር ይደሊ ነበረ፡ ግናኸ ኣብ ጥልቂ ማያት ረኸበ፡ እቲ ማያት ድማ ኣዕለቖ፡ ኣጥሓሎ። ከም ዚሰጥም ሰብ፡ ብኸምዚ ዝበለ ምብልብልን ድንጋጽን ነበረ። እዚ ናብ ስቓይ ክርስቶስ ኣብ ነፍሱ፡ ከምኡውን ናብቲ “ሕጂ ነፍሰይ ተረብሻ”፡ ከምኡውን “ነፍሰይ ክሳብ ሞት ኣዝያ ሓዚና ኣላ” ኺብል ከሎ ዝነበሮ ውሽጣዊ ስቓይ የመልክት። ከመይሲ፡ ንሓጢኣት መስዋእቲ ዝገበራ ነፍሱ ነበረት። ኣብ ጸበባ ኸለና፡ ነፍስና ንኣምላኽ ክንውክል ይምህረና፡ ከምኡ ኸኣ ብዘይምርዋጽ ከይንመሪር ወይ ናብ ተስፋ ምቝራጽ ከይንወድቕ።

2. ነቲ ንነዊሕ ዝቐጸለ ጸበባኡ የማርር (ቁ. 3)፡ “ብምጽዋዕ ደኺመ።” ርእሱ ኻብ ማይ ልዕል ኬብል እኳ እንተ ዘይከኣለ፡ ናብ ኣምላኹ ግና ጸዊዑ፡ ሞት ክሳብ ዝረኣዮ፡ ጸሎቱ እናበዝሐ ከደ። ግናኸ፡ ብኡብኡ መልሲ ሰላም ኣይተዋህቦን፡ ኣይፋሉን፡ እቲ ህዝቢ ኣምላኽ ኪረኽቦ ዝለመደ ደገፍን ምጽንናዕን ኣብ ጸሎት እኳ ኣይረኸበን። ስለዚ፡ ብምጽዋዕ ደኺሙ ነበረ፡ ድምጹ ሓሪቑ፡ ጐሮሮኡ ድማ ክሳብ ዘይክእል ደሪቑ። ኣብ ምእማንን ምጽባይን ምትስፋውን ድማ ልሙድ ዕግበቱ ኣይነበሮን፡ “ንኣምላኸይ ክጽበ ኸለኹ፡ ኣዒንተይ ሓሊፈን”፡ ምድሓን እናተጸበየ ኣዒንቱ ኽሳብ ዚሓልፋ ርእዩ ነበረ። ይኹን እምበር፡ ነዚ ኣብ ቅድሚ ኣምላኽ ምምልካቱ፡ ምእማንን ምጽላይን ከይሓድግ ምውሳኑ የርኢ። ጐሮሮኡ ደሪቑ፡ ግናኸ ልቡ ኣይደረቐን። ኣዒንቱ ሓሊፈን፡ ግናኸ እምነቱ ኣይሓለፈትን። ከምኡ ድማ ጐይታና የሱስ ኣብ መስቀል፡ “ኣምላኸይ፡ ኣምላኸይ፡ ስለምንታይ ሓደግካኒ፧” ኢሉ ጨደረ፡ ይኹን እምበር፡ ኣብቲ ግዜ እቲ ምስኡ ዝነበሮ ርክብ ሒዙ ነበረ፡ “ኣምላኸይ፡ ኣምላኸይ።”

3. ብዛዕባ እከይን ብዝሒ ጸላእቱ፡ ዓመጽን ጭካኔኦምን፡ ከምኡውን ኣብ ልዕሊኡ ዘውረድዎ ጸበባ የማርር፡ ቁ. 4። ጸሊኦምዎ፡ ኬጥፍእዎ ድማ ደልዮም፡ ከመይሲ ጽልኢ ንጥፍኣት እቲ ዚጽላእ ሰብ እዩ ዚዓለመ። ግናኸ፡ በደሉ እንታይ ነበረ፡ ሓጢኣቱ እንታይ ነበረ፡ እንታይ ምኽንያትከ ሂብዎም እዩ ኸምኡ ኺጸልእዎ፧ ምንም ኣይነበረን፡ “ብዘይ ምኽንያት ጸሊኦምኒ፡ ንኣኦም እኳ ንእሽቶ በደል ኣይገበርኩሎምን፡ ከምኡ ኺጸልኡኒ።” መድሓኒና ነዚ ንርእሱ ይጥቀመሉ (ዮሃ. 15:25)፡ “ብዘይ ምኽንያት ጸሊኦምኒ።” ነቶም ዚጸልኡና፡ ምኽንያት ከም ዘይሃብናዮም ብምባል፡ ንቝጥዓና ንምጽድቕ ንጥቀመሉ ኢና። ግናኸ፡ ብትዕግስቲ ኽንጻወሮ ምኽንያት እዩ፡ ከመይሲ ሽዑ ኸም ክርስቶስ ንሰቕይ፡ ኣምላኽ ድማ ኺድግፈና ኽንጽበ ንኽእል ኢና። “ብዘይ ምኽንያት ጸላእተይ እዮም፡ ከመይሲ ንኣኦም ጸላኢ ኣይነበርኩን።” ኣብዛ ዓመጽ ዝበዝሓላ ዓለም፡ ብዘይ ምኽንያት ጸላእትና ንረክብ እንተ ዄንና ኽንገርም የብልናን። ንሕና ኸም ዘይበደልና ንግበር፡ ሽዑ ድማ በደል እንተ በጺሑና ብዝያዳ ኽንጻወሮ ንኽእል ኢና። እዞም ጸላእቲ እዚኦም ዚንዓቑ ኣይነበሩን፡ ግናኸ ብብዝሖም ኣዝዮም ዜፍርሁ ነበሩ፡ “ካብ ጸጕሪ ርእሰይ ይበዝሑ” (ጸላእቲ ክርስቶስ ብዙሓት ነበሩ፡ እቶም ኪሕዝዎ ዝመጹ ዓቢ ህዝቢ ነበሩ፡ እቶም ዜጨንቕዎ ኸመይ ገይሮም በዝሑ!) ከምኡውን ብሓይሎም፡ “ብሓይሊን ስልጣንን ሓያላት እዮም።” ንሕና ድኹማት ኢና፡ ጸላእትና ግና ሓያላት እዮም፡ ከመይሲ ምስ መሳፍንትን ስልጣናትን ኢና እንቃለስ። “ሽዑ ዘይወሰድክዎ መለስኩ።” ነዚ ንዳዊት እንተ ኣተግብርናዮ፡ ጸላእቱ ዘገድድዎ እዩ ነይሩ (ንሱ ዘይበደሎ በደል ኪቕበል ገበርዎ)፡ ንሱ ድማ ዝሰማምዓሉ ነበረ፡ እንተ ኸኣለ ኸኣ ኬህድኦምን ምስኡ ሰላም ኪገብሩን። ንሕጊ ፍትሕን ክብርን ኪምርኰስ ይኽእል ነበረ፡ እቲ ቐዳማይ ዘይጠልብ፡ እቲ ኻልኣይ ድማ ዘይወሰድናዮ ምምላስ ዚኽልክል እዩ ዚመስል፡ ከመይሲ ንርእስና ብሃብትናን ብኽብርናን ምጕዳእ እዩ። ይኹን እምበር፡ እቲ ኵነታት ከምኡ ኪኸውን ይኽእል እዩ፡ ሽዑ ግዴታና ኪኸውን ይኽእል እዩ። ብጹእ ጳውሎስ፡ ካብ ኵሉ ሰብ ናጻ እኳ እንተ ነበረ፡ ንኽብሪ ክርስቶስን ንምህናጽ ቤተ ክርስቲያንን ኢሉ ግና ንርእሱ ባርያ ኵሉ ገበረ። ግናኸ፡ ንክርስቶስ እንተ ኣተግብርናዮ፡ ንሓጢኣትና ብደሙ ንኣምላኽ ዝገበሮ ምትካእ ዜርኢ መግለጺ እዩ፡ “ሽዑ ዘይወሰድክዎ መለስኩ”፡ ንኣና ዝግብኣና መቕጻዕቲ ተቐበለ፡ ዕዳና ከፈለን፡ ንበደልና ተሰቕየ። ክብሪ ኣምላኽ፡ ኣብ ገለ ኵነታት፡ ብሓጢኣት ሰብ ተወስደ፡ ክብሪ ሰብ፡ ሰላምን ሓጐስን ተወስደ፡ ንሱ ኣይወሰዶን፡ ይኹን እምበር ብጥቕሚ ሞቱ መለሶም።

4. ብዛዕባ ዘይምሕረት ኣዕሩኽቱን ኣዝማዱን የማርር፡ እዚ ድማ ንሓሳብ ሰብ ከም ዝኾነ ይቘርጾ (ቁ. 8)፡ “ንኣሕዋተይ ጓና ዀንኩ፡ ንኣይ ጓና ይገብሩኒ፡ ከም ጓና ይጥቀሙኒ፡ ምሳኺ ምዝራብ ይፈርሑ፡ ኪፈልጡኒ ድማ ይሓፍሩ።” እዚ ኣብ ክርስቶስ ተፈጺሙ፡ ኣሕዋቱ ኣይኣምኑሉን ነበሩ (ዮሃ. 7:5)፡ ናብ ናቱ መጸ፡ እቶም ናቱ ግና ኣይተቐበልዎን (ዮሃ. 1:11)፡ ብደቀ መዛሙርቱ ድማ ተሓዲጉ፡ ንሳቶም ድማ ከም ኣሕዋቱ ነበሩ።

5. ብዛዕባ እቲ ኣብ ልዕሊኡ ዝወረደ ንዕቀትን እቲ ብቐጻሊ ዚወርዶ ዝነበረ ጸርፍን የማርር። ኣብዚ ድማ ምምራሩ ንክርስቶስ የመልክት፡ ንሱ ምእንታና ንዓቢ ውርደት ዝተገዝአ፡ ንርእሱ ድማ ምንም ክብሪ ዘይብሉ ዝገበረ። ንሕና ብሓጢኣት ንኣምላኽ ብኽብሩ ስለ ዝጐዳእናዮ፡ ክርስቶስ ንእኡ ምትካእ ገበረ፡ ንርእሱ ኻብቲ ንስጋ ዝለበሰ ኣምላኽ ዚግብኦ ክብሪ ብምውጻእ ጥራይ ዘይኮነስ፡ ንዓበይቲ ውርደታት ኪቕበል ብምግባር እውን። ዳዊት ኣብዚ ኽልተ ነገራት ከም ምብዛሕ እቲ ዝተገብረሉ ውርደት ይጥቀስ፡—

(1.) ምኽንያትን ትሕዝቶን እቲ ጸርፊ፡ ቁ. 10, 11። ንርእሱ ብዝተዋረደሉን ንኣምላኽ ብዘኽበረሉን ነገር ይላገጹሉ ነበሩ። ሰባት ብትዕቢትን ከንቱ ክብሪን ንርእሶም ኬልዕሉ ኸለዉ፡ ብዕሽነቶም ብሓቂ ይስሓቑ። ዳዊት ግና ነፍሱ ገስጸ፡ ብማቕ ሓዊሱ፡ ካብቲ ንርእሱ ምውራዱ ድማ ኪረግጽዎ ምኽንያት ወሰዱ። ሰባት ንኣምላኽ ኬዋርዱ ኸለዉ፡ እቲ ምግባሮም ንውርደቶም ኪኸውን ቅኑዕ እዩ። ዳዊት ግና፡ ንኣምላኽ ብምምልላኽን ንእኡ ዘለዎ ኣኽብሮት ንምርኣይን ጥራይ፡ ምስ በኸየን ነፍሱ ብጾምን ገስዐን፡ ማቕ ድማ ከም ልሙድ ንትሑታት ንስሓ ዝገብሩዎ ክዳኑ ምስ ገበረ፡ ንኣምልኾኡ ከም ጽቡቕ ኣብነት እምነት ምምስጋንን ምምልካት ምትራፍን፡ ንእኡ ኻብኡ ንምምካት፡ ንኻልኦት ድማ ንጽቡቕ ኣብነቱ ኸይስዕቡ ኵሉ ዝከኣሎም ገበሩ፡ ከመይሲ እዚ ንጸርፉ ነበረ።