ፈርዖን

ይህ ፈርዖን በዘፀአት ጊዜ (ዘፀአት 3-14) የግብፅ ገዥ ነበር። ሙሴና አሮን እስራኤላውያንን እንዲለቅላቸው እየጠየቁ ወደ ፈርዖን በቀረቡ ጊዜ፣ ፈርዖን እምቢ አለና ሥራቸውን አከበደባቸው። ከዚያም እግዚአብሔር በግብፅ ላይ አሥር መቅሰፍቶችን ላከ፤ በእያንዳንዱ ጊዜም ፈርዖን እስራኤላውያንን እንዲለቅ ዕድል ሰጠው። ሆኖም ፈርዖን ልቡን ደጋግሞ አደነደነ፤ አስረኛውና የመጨረሻው መቅሰፍት፣ የበኩር ልጆች ሞት፣ እስኪመጣ ድረስም ሊለቃቸው አልፈቀደም። የራሱ የበኩር ልጅ ከሞተ በኋላ፣ ፈርዖን በመጨረሻ ተስማማና እስራኤላውያን ግብፅን ለቀው እንዲወጡ ፈቀደ። ሆኖም ብዙም ሳይቆይ ሐሳቡን ቀየረና በሠራዊቱ ተከትሏቸው ሄደ። እግዚአብሔርም እስራኤላውያን በደረቅ እንዲሻገሩ ቀይ ባሕርን ከፈለላቸው፤ የግብፅ ሠራዊት ሊከተላቸው በሞከረ ጊዜ ግን ባሕሩ ተመልሶ ፈርዖንንና ሠራዊቱን አሰጠማቸው (ዘጸ 14:28፤ መዝሙርዘጸ 136:15)። ይህ ፈርዖን የእስራኤልን አምላክ ኃይልና ሥልጣን ለመቀበል እምቢተኛ የሆነ ግትርና ትዕቢተኛ ገዥ ተደርጎ ተገልጿል። ታሪኩ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነትና ሕዝቡን ከጭቆና የማዳን ችሎታውን የሚያስታውስ ነው (ሮሜ 9:17)። መጽሐፍ ቅዱስ የዚህን ፈርዖን የተወሰነ ስም ወይም ታሪካዊ ማንነት አይሰጥም፤ ነገር ግን አንዳንድ ምሁራን በታሪካዊና በአርኪኦሎጂያዊ ማስረጃዎች ላይ ተመርኩዘው እርሱ አሜንሆቴፕ ዳግማዊ፣ ቱትሞስ ሣልሳዊ ወይም ራምሴስ ዳግማዊ ሊሆን እንደሚችል ይጠቁማሉ።