መዝሙረ ዳዊት 71

71:1-13 ዳዊት በእግዚአብሔር ላይ በመታመን ፈጽሞ እንዳያፍር ጸለየ። በዚህ ልመና እያንዳንዱ እውነተኛ አማኝ በድፍረት ወደ ጸጋው ዙፋን ሊቀርብ ይችላል። በልደታችንና በሕፃንነታችን የታየው የመለኮታዊ አቅርቦት ቸር እንክብካቤ፣ ገና በለጋ ዕድሜአችን እግዚአብሔርን እንድናመልከው ሊያነሳሳን ይገባል። ከልደታችን ጀምሮ ረዳታችን የነበረው እርሱ፣ ከወጣትነታችንም ጀምሮ ተስፋችን ሊሆን ይገባል። ከዓለም ማንም ዕረፍት ወይም ምቾት ሊጠብቅ አይገባም። ጌታን የሚወዱ ብዙውን ጊዜ ይጠላሉና ይሰደዳሉ፤ ሰዎች በመርሖቻቸውና በምግባራቸው ምክንያት ይደነቃሉ፤ ነገር ግን ጌታ የጸና መጠጊያቸው ሆኗል። የእግዚአብሔር ታማኝ አገልጋዮች በእርጅና ዘመናቸው እንደማይጥላቸው፣ ወይም ብርታታቸው በሚደክምበት ጊዜ እንደማይተዋቸው እርግጠኛ መሆን ይችላሉ።

መዝሙር 71 ዳዊት ይህን መዝሙር የጻፈው በእርጅናው ጊዜ ነው፤ ይህም በመዝሙሩ ውስጥ ባሉ በርካታ ክፍሎች ይታያል፤ ይህም ብዙዎች መዝሙሩ የተጻፈው የአቤሴሎም ዓመፅ በነበረበት ጊዜ እንደሆነ እንዲያስቡ ያደርጋቸዋል፤ ምክንያቱም ያ የኋለኛው ዘመኑ ታላቅ ችግር ነበር። ይህም በሴባ ዓመፅ ወይም በሕይወቱ በዚያ ክፍል ውስጥ በደረሰበት ችግር ምክንያት ሊሆን ይችላል፤ በዚህም ሰይፍ ከቤቱ እንደማይርቅ ተነግሮ ነበር። ነገር ግን ጉዳዩን ሲያቀርብ ከመጠን በላይ ዝርዝር ውስጥ አልገባም፤ ምክንያቱም መዝሙሩን የእግዚአብሔር ሕዝቦች በመከራቸው በተለይም በእርጅና ዘመናቸው ለሚያጋጥሟቸው ችግሮች ሁሉ እንዲጠቀሙበት አስቦ ነበር፤ ምክንያቱም ይህ መዝሙር ከሌሎች ይልቅ ለኢየሱስ ክርስቶስ አሮጌ ደቀ መዛሙርት አገልግሎት ተስማሚ ነው።

I. መዝሙሩን በእምነት ጸሎቶች ይጀምራል፤ እግዚአብሔር እንዲያድነውና እንዲጠብቀው (ቁ. 2, 4)፣ እንዳይጥለው (ቁ. 9) ወይም ከእርሱ እንዳይርቅ (ቁ. 12)፣ ጠላቶቹም እንዲያፍሩ (ቁ. 13) ይጸልያል። በእግዚአብሔር ላይ ያለውን እምነት (ቁ. 1, 3, 5, 7)፣ ከእግዚአብሔር ያገኘውን እርዳታ ልምድ (ቁ. 6)፣ እና የጠላቶቹን ክፋት በእርሱ ላይ (ቁ. 10, 11) ይጠቅሳል።

II. መዝሙሩን በእምነት ምስጋናዎች ይደመድማል (ቁ. 14, ወዘተ.)። ተስፋው ከዚህ በፊት እንደዚህ የጸናበት ጊዜ አልነበረም (ቁ. 16, 18, 20, 21)። ደስታውና ምስጋናውም ከዚህ በፊት እንደዚህ የተስፋፋበት ጊዜ አልነበረም (ቁ. 15, 19, 22–24)። በደስታ ምስጋና ውስጥ በታላቅ ስሜት ውስጥ ነው፤ እኛም ስንዘምረው በእግዚአብሔር ላይ ያለን እምነት ሊበረታታና ቅዱስ ስሙን በመባረክ ልባችን ሊነሳ ይገባል።

ቁጥር 1-13 ዳዊት እዚህ ላይ በአጠቃላይ ለሁለት ነገሮች ይጸልያል—እርሱ እንዳያፍር እና ጠላቶቹና አሳዳጆቹ እንዲያፍሩ።

I. በእግዚአብሔር ላይ ባለው ጥገኝነት እንዳያፍር ወይም በእርሱ ላይ ባለው የእምነት ተስፋ እንዳይከፋ ይጸልያል። በዚህ ልመና እያንዳንዱ እውነተኛ አማኝ በድፍረት ወደ ጸጋው ዙፋን ሊቀርብ ይችላል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር እርሱ ራሱ ያነሳውን ተስፋ ፈጽሞ አያሳፍርም። አሁን እዚህ ላይ ልብ ይበሉ፥

1. ዳዊት በእግዚአብሔር ላይ ያለውን እምነት እንዴት እንደሚገልጽ፣ እና ያንን እምነት መግለጹን በምን ያህል ደስታና በተለያዩ የምስጋና አገላለጾች እንደሚደግም፣ አሁንም ቢሆን ይህን እምነቱን ለእግዚአብሔር እያቀረበና ከእርሱ ጋር እየተማጸነ። እግዚአብሔርን የምናመሰግነውና የምናስደስተው (እውነት ከሆነ) በእርሱ ላይ ምን ያህል ሙሉ እምነት እንዳለን በመንገር ነው (ቁ. 1)፦ «አቤቱ፥ በአንተ ብቻ ታምኛለሁ። ሌሎች ምንም ቢያደርጉ፣ እኔ የያዕቆብን አምላክ ለረዳቴ እመርጣለሁ።» በእግዚአብሔር ሁሉን ቻይነትና በቃሉ እውነት ሙሉ በሙሉ የሚረኩ፣ እናም በእርሱ ላይ በመደገፍ፣ ካሳ ለመክፈል በቂ እንደሆነ በማመን፣ ለእርሱ ለመስራትና ለመሰቃየት፣ ለመጥፋትና ለመጋፈጥ በነጻነት ፈቃደኞች የሆኑ፣ በእውነትም፦ «አቤቱ፥ በአንተ ታምኛለሁ» ሊሉ ይችላሉ። ከእግዚአብሔር ጋር የሚገናኙ በእምነት መገናኘት አለባቸው፤ ከእርሱ ጋር ለመገናኘት የምናፍር ከሆነ፣ እርሱን እንደማናምን ምልክት ነው። «አንተ ዓለቴና መጠጊያዬ ነህ» (ቁ. 3)፤ ደግሞም፦ «አንተ መጠጊያዬ፣ ጽኑ መጠጊያዬ ነህ» (ቁ. 7)፤ ማለትም፦ «ወደ አንተ እሸሻለሁ፣ በአንተ ውስጥና ከጥበቃህ በታች ደህና እንደምሆን እርግጠኛ ነኝ። አንተ ከጠበቅኸኝ፣ ማንም ሊጎዳኝ አይችልም። አንተ ተስፋዬና እምነቴ ነህ» (ቁ. 5)፤ ማለትም፦ «በቃልህ ውስጥ ራስህን ለተስፋዬና ለእምነቴ ትክክለኛ ዓላማ አድርገህ አቅርበህልኛል፤ በአንተ ተስፋ አድርጌአለሁ፣ እናም እንዲህ ማድረጌ ከንቱ ሆኖ አያውቅም።»

2. በእግዚአብሔር ላይ ያለው እምነት በልምዶቹ እንዴት እንደሚደገፍና እንደሚበረታታ (ቁ. 5, 6)፦ «ከወጣትነቴ ጀምሮ አንተ ተስፋዬ ነበርክ፤ ቀኜንና ግራዬን መለየት ከቻልኩበት ጊዜ ጀምሮ በአንተ ላይ ተደግፌአለሁ፣ እናም እንዲህ ለማድረግ ብዙ ምክንያት አይቻለሁ፤ ምክንያቱም ከማኅፀን ጀምሮ በአንተ ተደግፌአለሁ።» ምክንያታዊ አስተሳሰብ ከጀመረበት ጊዜ ጀምሮ በእግዚአብሔር ቸርነት ላይ ጥገኛ ነበር፤ ምክንያቱም ሕልውና ካገኘበት ጊዜ ጀምሮ የዚያ ምልክት ነበር። ማስታወሻ፥ መለኮታዊው አቅርቦት በተወለድንበትና በሕፃንነታችን ያሳየውን ቸር እንክብካቤ ማሰብ ቀደምት እግዚአብሔርን መምሰልንና ለክብሩ የማያቋርጥ መሰጠትን ሊያበረታታን ይገባል። ከተወለድንበት ጊዜ ጀምሮ ረዳታችን የነበረው ከወጣትነታችን ጀምሮ ተስፋችን ሊሆን ይገባል። ለእግዚአብሔር ምንም ዓይነት አገልግሎት ከመስጠታችን በፊት ብዙ ምሕረትን ከተቀበልን፣ አገልግሎት መስጠት ስንችል ጊዜ ማባከን የለብንም። ይህም አሁን ባለው ጭንቀት ውስጥ ለመዝሙረኛው ድጋፍ ሆኖ ይመጣል፤ እግዚአብሔር ሕይወቱንና ሕልውናውን የሰጠው፣ ከእናቱ ማኅፀን ወደ ዓለም ያወጣው፣ እና ከማኅፀን እንዳይሞት ወይም ከሆድ ሲወጣ ነፍሱን እንዳይሰጥ ያደረገው ብቻ ሳይሆን፣ በጊዜውም ከቤተሰቡ አባላት አንዱ አድርጎታል፦ «አንተ ከእናቴ ማኅፀን ወደ ጸጋህ እቅፍ፣ በክንፎችህ ጥላ ሥር፣ ወደ ቃል ኪዳንህ ማሰሪያ ያወጣኸኝ ነህ፤ እንደ ባሪያህ ልጅ፣ በቤትህ የተወለድኩኝ፣ ወደ ቤተ ክርስቲያንህ አስገባኸኝ።» (መዝሙር 116:16)። «ስለዚህም» (1.) «አንተ እንደምትጠብቀኝ ተስፋ የማደርግበት ምክንያት አለኝ፤ እስከ አሁን ድረስ ደግፈኸኝ የነበርከው አሁን እንድወድቅ አትፈቅድም፤ የፈጠርከኝ የራስህን የእጅ ሥራ አትተውም፤ ራሴን መርዳት በማልችልበት ጊዜ የረዳኸኝ አሁን እንደዚያው አቅመ ቢስ በሆንኩበት ጊዜ አትተወኝም።» (2.) «ስለዚህም ራሴን ለአንተ ለመስጠት ምክንያት አለኝ፦ ምስጋናዬም ሁልጊዜ ከአንተ ይሆናል»፤ ማለትም፦ «በየቀኑ አንተን ማመስገን ሥራዬ አደርጋለሁ እናም ይህን ለማድረግ ሁሉንም አጋጣሚዎች እጠቀማለሁ።»

3. በዚህ እምነት ውስጥ ለእግዚአብሔር የሚያቀርባቸው ልመናዎች።

(1.) እንዳያፍር (ቁ. 1)፣ የጠበቀውን ምሕረት እንዳያጣና በተስፋው እንዳያፍር። በዚህ መንገድ ሁላችንም በእግዚአብሔር ላይ ያለን እምነት እንዳያሳፍረን በእምነት መጸለይ እንችላለን። የእግዚአብሔር ክብር ተስፋ የማያሳፍር ተስፋ ነው።

(2.) ከጠላቶቹ እጅ እንዲድን (ቁ. 2)፦ «በጽድቅህ አድነኝ። አንተ የዓለም ጻድቅ ዳኛ እንደመሆንህ መጠን፣ የተጎዱትን ጉዳይ የምትከራከርና በደለኞችን የምትቀጣ እንደመሆንህ መጠን፣ በሆነ መንገድ እንድሸሽ አድርገኝ» (እግዚአብሔር ከፈተናው ጋር መውጫውን ያደርጋል፣ 1 ቆሮንቶስ 10:13)፦ «ጆሮህን ወደ ጸሎቴ አዘንብል፣ እናም ለጸሎቶቼ ምላሽ በመስጠት፣ ከችግሮቼ አድነኝ» (ቁ. 4)። «አምላኬ ሆይ! ሊበጣጥሱኝ ከተዘጋጁት እጅ አድነኝ።» ለማዳን ሦስት ነገሮችን ይጠቅሳል፦ [1.] እግዚአብሔር እንዲጠብቀው የሰጠው ማበረታቻ፦ «እንድታድነኝ አዝዘሃል» (ቁ. 3)፤ ማለትም፣ ይህን ለማድረግ ቃል ገብተሃል፣ እናም በእግዚአብሔር ተስፋዎች ውስጥ እንደዚህ ያለ ኃይል አለና ብዙውን ጊዜ እንደ ትእዛዛት ይነገራሉ፣ ለምሳሌ፦ «ብርሃን ይሁን» ሲል ብርሃን ሆነ። እርሱ ይናገራል፣ እናም ይሆናል። [2.] የጠላቶቹ ባሕርይ፤ እነርሱ ክፉዎች፣ ዓመፀኞች፣ ጨካኞች ናቸው፣ እናም እግዚአብሔር በእነርሱ ላይ መገለጡ ለክብሩ ይሆናል (ቁ. 4)፣ ምክንያቱም እርሱ ቅዱስ፣ ጻድቅና መልካም አምላክ ነው። [3.] በእርሱ ላይ የነበሩት ብዙ ዓይኖች (ቁ. 7)፦ «ለብዙዎች እንደ ተአምር ነኝ፤ ሁሉም እኔ በወደቅኩባቸው እንደዚህ ባሉ ያልተለመዱ ችግሮች እና በእግዚአብሔር ላይ አለኝ ብዬ በምመሰክረው እንደዚህ ባለው ያልተለመደ እምነት ምን እንደሚሆን ለማየት ይጠብቃሉ።» ወይም፦ «እንደ ጭራቅ እታያለሁ፣ ሁሉም ሰው የሚርቀኝ ነኝ፣ ስለዚህም እግዚአብሔር መጠጊያዬ ካልሆነ እጠፋለሁ። ሰዎች ይተዉኛል፣ ግን እግዚአብሔር አይተወኝም።»

(3.) ሁልጊዜ በእግዚአብሔር ውስጥ ዕረፍትና ደህንነት እንዲያገኝ (ቁ. 3)፦ «ጽኑ መኖሪያዬ ሁን፤ ሁልጊዜ የምመጣበት የእረፍት ዓለት ሁነኝ።» በእግዚአብሔር ውስጥ የሚኖሩ፣ ከእርሱ ጋር ህብረትና በእርሱ ላይ እምነት ያላቸው፣ ሁልጊዜም በእምነትና በጸሎት ወደ እርሱ የሚመጡ፣ ዓይኖቻቸውም ሁልጊዜ ወደ እርሱ የሆኑ፣ በእርሱ ውስጥ ጽኑ መኖሪያ እንደሚኖራቸው ቃል ሊገቡ ይችላሉ፤ እንዲህ ያለው መኖሪያ በራሱ ፈጽሞ የማይወድቅ ወይም በማንኛውም ወራሪ ኃይል ሊሰበር የማይችል ነው። እናም በሁሉም አጋጣሚዎች ሁልጊዜ ወደ እርሱ ለመምጣት እንኳን ደህና መጣችሁ ይባላሉ፣ እናም ብዙ ጊዜ በመምጣታቸው አይነቀፉም።

(4.) ለእግዚአብሔር የማያቋርጥ የምስጋና ምክንያት እንዲኖረው፣ እናም በዚያ አስደሳች ሥራ ሁልጊዜ እንዲጠመድ (ቁ. 8)፦ «አፌ በምስጋናህ ይሞላ፣ አሁን በቅሬታዎቼ እንደሞላው፣ ያን ጊዜም በተስፋዬ አላፍርም፣ ጠላቶቼ ግን በድፍረታቸው ያፍራሉ።» እግዚአብሔርን የሚወዱ እርሱን ማመስገን ይወዳሉ፣ እናም ቀኑን ሙሉ ይህን ለማድረግ ይፈልጋሉ፤ በማለዳና በማታ ጸሎታቸው ብቻ ሳይሆን፣ በቀን ሰባት ጊዜ ብቻ ሳይሆን (መዝሙር 119:164)፣ ነገር ግን ቀኑን ሙሉ፣ በሚናገሩት ሁሉ ውስጥ ለእግዚአብሔር ክብርና ምስጋና የሚሆን ነገር ለመቀላቀል። በሕይወት እያሉ ይህን ለማድረግ ይወስናሉ፤ በሌላ ዓለም ለዘላለም ይህን ለማድረግ ተስፋ ያደርጋሉ።

(5.) በእርጅና ዘመኑ አሁን እንዳይረሳ (ቁ. 9)፦ «በእርጅናዬ ጊዜ አትጣለኝ፤ ኃይሌ ሲደክም አትተወኝ።» እዚህ ላይ ልብ ይበሉ፥ [1.] የእርጅናን ድካም በተመለከተ የነበረው ተፈጥሯዊ ስሜት፦ «ኃይሌ ይደክማል።» የሰውነት ጥንካሬና የአእምሮ ብርታት፣ ጠንካራ እይታ፣ ጠንካራ ድምፅ፣ ጠንካራ እግሮች በነበሩበት ቦታ፣ ወዮ! በእርጅና ጊዜ ይደክማሉ፤ ሕይወት ይቀጥላል፣ ግን ኃይሉ ይጠፋል፣ ወይም ያ የድካሙና የሐዘኑ ምንጭ ይሆናል (መዝሙር 90:10)። [2.] በእነዚህ ድካሞች ውስጥ የእግዚአብሔር መገኘት ከእርሱ ጋር እንዲቀጥል የነበረው ጸጋ የተሞላበት ምኞት፦ «ጌታ ሆይ፣ አትጣለኝ፤ ያን ጊዜ አትተወኝ።