መዝሙረ ዳዊት 6

6:1-7 እነዚህ ጥቅሶች፣ ሕሊናን ለማንቃትና የኃጢአት ፍላጎትን ለመግደል በተላኩ ታላላቅ መከራዎች ሥር፣ የእውነት የተዋረደ ልብንና የተሰበረ፣ የተጸጸተ መንፈስን ቋንቋ ይናገራሉ። ሕመም ኃጢአቱን አስታወሰው፣ እርሱም እንደ እግዚአብሔር ቁጣ ምልክት ተመለከተው። በነፍሱ መጽናናት ካለው፣ የሰውነቱ መከራ የሚታገሥ ይሆናል። ክርስቶስ በመከራው ውስጥ የከፋው ቅሬታው የነፍሱ ጭንቀትና የአባቱ ፊት አለመኖር ነበር። የቅዱስ ጽሑፉ እያንዳንዱ ገጽ መዳን ከጌታ ብቻ መሆኑን ያውጃል። ሰው ኃጢአተኛ ነውና፣ ጉዳዩም ሊፈታ የሚችለው በምሕረት ብቻ ነው፤ ምሕረትም ከሃድያንን ከመመለስ የበለጠ የሚገለጥበት ጊዜ የለም። በመልካም ምክንያት ልንጸልይ እንችላለን፤ የእግዚአብሔር ፈቃድ ከሆነና እርሱም ለእኛ ወይም ለወዳጆቻችን በዚህ ዓለም የሚሠራው ሌላ ሥራ ካለው፣ እርሱም እኛን ወይም እነርሱን እርሱን ለማገልገል እንዲያተርፈን። ለመውጣትና ከክርስቶስ ጋር ለመሆን ለቅዱሳን እጅግ ታላቅ ደስታ ነው፤ ነገር ግን በሥጋ መኖራቸው ለቤተ ክርስቲያን የበለጠ ጠቃሚ ነው።

መዝሙር 6

ዳዊት እንደ ኤርምያስ የሚያለቅስ ነቢይ ነበር፣ ይህ መዝሙርም ከልቅሶዎቹ አንዱ ነው። ይህ መዝሙር የተጻፈው በታላቅ የውጭም ሆነ የውስጥ ጭንቀት ጊዜ ነው፣ ወይም ቢያንስ ለእንደዚህ አይነቱ ጊዜ ተብሎ የተዘጋጀ ነው። ማንም የተጨነቀ አለ? የታመመ አለ? ይህን መዝሙር ይዘምር። የዚህ መዝሙር አቀራረብ በጣም የሚስተዋል ሲሆን፣ ብዙ ጊዜ የምናገኘውም ነው። በሐዘን ቅሬታዎች ይጀምራል፣ በደስታ ምስጋናዎች ግን ይጨርሳል፤ ልክ እንደ ሐና፣ በኀዘን መንፈስ ወደ ጸሎት እንደሄደች፣ ነገር ግን ከጸለየች በኋላ ሄደች፣ ፊቷም ከእንግዲህ ወዲህ አላዘነም። መዝሙረኛው እዚህ ላይ ስለ ሦስት ነገሮች ያማርራል፡— 1. የሰውነት ሕመም። 2. ከኃጢአት ስሜት የሚመጣ የአእምሮ ጭንቀት፣ ይህም የሕመም እና የበሽታ መንስኤ ነው። 3. በሁለቱም ምክንያት የጠላቶቹ ስድብ።

አሁን እዚህ ላይ፣ I. ቅሬታዎቹን በእግዚአብሔር ፊት ያፈሳል፣ ቁጣውን እንዲያርቅለት ይለምናል፣ እናም ሞገሱን እንዲመልስለት በብርቱ ይማልዳል (ቁ. 1-7)።

II. በቅርቡ ለሙሉ እርካታው የሰላም መልስ እንደሚያገኝ እርግጠኛ ነው። (ቁ. 8-10)።

ይህ መዝሙር እንደ ኢዮብ መጽሐፍ ነው። ለመዘምራን አለቃ በነጊኖት በስምንተኛው ላይ። የዳዊት መዝሙር።

ቁጥር 1-7

እነዚህ ቁጥሮች በትህትና አቅርቦቶች ስር በእውነት የተዋረደ ልብ፣ ህሊናን ለማንቃት እና ብልሹነትን ለማጥፋት ታስቦ በተላኩ ታላላቅ መከራዎች ስር የተሰበረ እና የተጸጸተ መንፈስ ቋንቋን ይናገራሉ። እግዚአብሔር ሲያስራቸው የማያለቅሱ ቁጣን ያከማቻሉ፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ተግሣጽ ስር በእንባ የሚዘሩ፣ ልክ ዳዊት እዚህ ላይ እንደሚያደርገው፣ ለምሕረት እየተዘጋጁ ናቸው። እዚህ ላይ የሚከተሉትን እንመልከት።

I. ስለ ችግሮቹ ለእግዚአብሔር የሚያቀርበው አቤቱታ። ቅሬታውን በፊቱ ያፈሳል። አንድ ልጅ ቅሬታውን ይዞ ወደ አባቱ ካልሆነ ወዴት ይሄዳል? 1. ስለ ሰውነት ሕመም እና በሽታ ያማርራል (ቁ. 2)፡ አጥንቶቼ ታውከዋል። አጥንቶቹና ሥጋው እንደ ኢዮብ ተነክተዋል። ዳዊት ንጉሥ ቢሆንም ታሞ ነበር፤ የንጉሣዊ ዘውዱ ራሱን ከሕመም ሊጠብቀው አልቻለም። ታላላቅ ሰዎችም ሰው ናቸው፣ ለሰው ልጅ የተለመዱ መከራዎችም ተገዢ ናቸው። ዳዊት ኃይለኛ ሰው፣ ከወጣትነቱ ጀምሮ የጦር ሰው ቢሆንም፣ ይህ ከበሽታዎች ሊጠብቀው አልቻለም፤ በሽታዎችም ጠንካራ ሰዎችን እንኳ በፍጥነት እንዲታጠፉ ያደርጋሉ። ዳዊት መልካም ሰው ቢሆንም፣ መልካምነቱም ጤናውን ሊጠብቅለት አልቻለም። ጌታ ሆይ፣ እነሆ የምትወደው ታሟል። ይህ ህመም እና በሽታን እንድንቀበል ይረዳናል፣ ምክንያቱም ከምርጥ ቅዱሳን መካከል የአንዳንዶቹ ዕጣ ፈንታ ሆኖአልና፣ እናም በእነርሱ ምሳሌነት ችግራችንን በእግዚአብሔር ፊት እንድናሳይ ተመርተናልና ተበረታተናልና፤ እርሱም ለሰውነት የሚጨነቅ እና ሕመሞቹን የሚያውቅ ነው።

2. ስለ ውስጣዊ ጭንቀት ያማርራል፡ ነፍሴም እጅግ ታውካለች፤ ይህም ከአጥንት መታወክ የበለጠ ከባድ ነው። የሰው መንፈስ ደህና ከሆነ ድካሙን ይሸከማል፤ ነገር ግን ከተጎዳ፣ ጭንቀቱ ሊቋቋመው የማይችል ነው። የዳዊት ሕመም ኃጢአቱን አስታወሰው፣ እናም የእግዚአብሔር ቁጣ ምልክት አድርጎ ተመለከተው፤ ያም የነፍሱ መታወክ ነበር፤ ያም እንዲህ ብሎ እንዲጮህ አደረገው፡ ደካማ ነኝ፣ ፈውሰኝ። አንድ ሰው አጥንቶቹና ነፍሱ በተመሳሳይ ጊዜ መታወክ አሳዛኝ ነገር ነው፤ ነገር ግን ይህ አንዳንድ ጊዜ የእግዚአብሔር ሕዝቦች ዕጣ ፈንታ ሆኖአል፤ እንዲያውም፣ ይህ የተወሳሰበ ችግሩን ያጠናቀቀው ለረጅም ጊዜ በእርሱ ላይ መቀጠሉ ነው፣ ይህም እዚህ ላይ በዚያ ጥያቄ (ቁ. 3) ተጠቁሟል፡ አቤቱ ጌታ ሆይ! እስከ መቼ? በዚያን ጊዜ ወደ ሕያው አምላክ መቅረብ አለብን፣ እርሱም የሰውነትና የመንፈስ ብቸኛ ሐኪም ነው፣ ወደ አሦራውያን ወይም ወደ ኤቅሮን አምላክ አይደለም።

II. ችግሮቹ በእርሱ ላይ ያሳደሩት ተጽዕኖ። በጣም ከብደው ነበር፤ እስኪደክመው ድረስ አቃተተ፣ አልጋውን እስኪያጠልቅ ድረስ አለቀሰ፣ አልጋውንም አረጠበ (ቁ. 6)፣ ዓይኖቹ እስኪጠፉ ድረስ አለቀሰ (ቁ. 7)፡ ዓይኔ ከኀዘን የተነሳ ደከመች። ዳዊት ለማንኛውም ውጫዊ መከራ በዚህ መልኩ ከማዘን የበለጠ ድፍረትና ማስተዋል ነበረው፤ ነገር ግን ኃጢአት በህሊናው ላይ ሲከብድበትና በደሎቹን እንዲሸከም ሲደረግ፣ ነፍሱም በእግዚአብሔር ቁጣና ከእርሱ መራቅ ስሜት ስትቆስል፣ ያን ጊዜ በድብቅ በዚህ መልኩ ያዝናልና ያለቅሳል፣ ነፍሱም እንኳ መጽናናትን ትከለክላለች። ይህ ዓይኖቹን ነቅተው እንዲቆዩ ብቻ ሳይሆን፣ እንዲያለቅሱም አደረጋቸው። ማስታወሻ፡ 1. ከምርጥ ሰዎች መካከል የኀዘን ሰዎች መሆን ብዙ ጊዜ ዕጣ ፈንታቸው ሆኖአል፤ ጌታችን ኢየሱስ ራሱም እንዲሁ ነበር። መንገዳችን በእንባ ሸለቆ ውስጥ ያልፋል፣ እናም የአየር ንብረቱን ባህሪ መላመድ አለብን።

2. ታላላቅ መንፈሶች በእግዚአብሔር ቁጣ ምልክቶች ስር ርኅሩኅ መሆን እና መለስለስ ይገባቸዋል። ጎልያድን ራሱንና ሌሎች ብዙ አስጊ ጠላቶችን በድፍረት መጋፈጥ የሚችል ዳዊት፣ የኃጢአትን መታሰቢያና የመለኮታዊ ቁጣን ፍርሃት ሲያስታውስ ግን በእንባ ይቀልጣል፤ ይህን ማድረጉም ለባህሪው ምንም ዓይነት ቅነሳ አልነበረም።

3. እውነተኛ ንስሐ የገቡ ሰዎች በብቸኝነት ያነባሉ። ፈሪሳውያን ለሰዎች የሚያዝኑ መስለው እንዲታዩ ፊታቸውን ይለውጡ ነበር፤ ዳዊት ግን በሌሊት በተኛበት አልጋ ላይ ከልቡ ጋር ሲነጋገር ያዝን ነበር፣ እናም ለኀዘኑ ምስክር የሆነ ዓይን አልነበረም፣ ሁሉን የሚያይ የእርሱ ዓይን ካልሆነ በስተቀር። ጴጥሮስ ወጥቶ ፊቱን ሸፍኖ አለቀሰ።

4. ስለ ኃጢአት የሚደረግ ኀዘን ታላቅ ኀዘን መሆን አለበት፤ የዳዊትም እንደዚያ ነበር፤ አልጋውን እስኪያጠልቅ ድረስ እጅግ መራራና ብዙ አለቀሰ።

5. የክፉዎች በቅዱሳን ኀዘን መደሰት ኀዘናቸውን እጅግ ይጨምራል። የዳዊት ዓይን በጠላቶቹ ምክንያት ደከመች፣ እነርሱም በመከራው ተደስተው በእንባው ላይ መጥፎ ትርጓሜ ሰጡ። በዚህ ታላቅ ኀዘን ዳዊት የክርስቶስ ምሳሌ ነበር፣ እርሱም ብዙ ጊዜ አለቀሰ፣ እናም ነፍሴ እጅግ አዘነች ብሎ ጮኸ (ዕብ. 5:7)።

III. በዚህ ኀዘንና ጭንቀት ውስጥ ለእግዚአብሔር የሚያቀርባቸው ልመናዎች። 1. እንደ ትልቁ ክፋት የሚፈራው የእግዚአብሔር ቁጣ ነው። ይህ በመከራውና በችግሩ ውስጥ ያለው መራራነትና ሐሞት ነበር፤ ይህን የከፋ ጽዋ ያደረገውም የዚህ መፍሰስ ነበር፤ ስለዚህም ይጸልያል (ቁ. 1)፡ አቤቱ ጌታ ሆይ! ምንም እንኳ ብገባውም በቁጣህ አትገሥጸኝ፣ በብርቱ ቁጣህም አትቅጣኝ። "ጌታ ሆይ፣ አትገሥጸኝ፤ ጌታ ሆይ፣ አትቅጣኝ" ብሎ አይጸልይም፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር የሚወዳቸውን ሁሉ ይገሥጻልና ይቀጣልና፣ አባት ደስ የሚሰኝበትን ልጁን እንደሚቀጣ። እግዚአብሔር በተመሳሳይ ጊዜ የፊቱን ብርሃን በእርሱ ላይ ቢያበራለትና በመንፈሱም የፍቅሩን ደስታና ሐሴት እንዲሰማው ቢያደርገው፣ ተግሣጹንና ቅጣቱን በበቂ ሁኔታ ሊሸከም ይችላል፤ በነፍሱ ውስጥ መጽናናት ካለው የሰውነቱ መከራ ሊታገስ የሚችል ይሆናል።