መዝሙረ ዳዊት 36

መዝሙር 36:1-4 ከዚህ መዝሙር ልባችን በኃጢአት ላይ ተገቢ የሆነ ጥላቻ ሊያድርበት ይገባል፤ እንዲሁም በእግዚአብሔር ፍቅራዊ ቸርነት እርካታን ሊሻ ይገባል። የክፉዎች ሁሉ ክፋት የሚመነጭበት የመራርነት ሥር እዚህ ነው። የሚነሳውም እግዚአብሔርን ከመናቅና ለእርሱ ተገቢውን ክብር ከማጣት ነው። እንዲሁም በራሳቸው ነፍስ ላይ ከሚያደርጉት ማታለል ነው። በየዕለቱ ከራስ ማሞካሸት እንዲጠብቀን እግዚአብሔርን እንለምነው። ኃጢአት ለራሱ ለኃጢአተኛው እጅግ ጎጂ ነው፤ ስለሆነም ሊጠላ ይገባል፤ ነገር ግን እንዲህ አይደለም። ራሳቸውን የሚያታልሉ ሰዎች የሰውን ዘር ሁሉ ለማታለል ቢሹ አይገርምም፤ በራሳቸው ነፍስ ላይ ታማኝ ያልሆኑ ለማንስ ታማኝ ይሆናሉ? ክፋትን መሥራት መጥፎ ነው፤ ነገር ግን እሱን በሴራና በብልሃት ማቀድና መፈጸም የባሰ ነው። በብቸኝነት ሰዓታችን ቅዱሳን ማሰላሰሎችን በፈቃደኝነት ካራቅን፣ ሰይጣን አእምሯችንን በቶሎ በኃጢአት ምናቦች ይሞላዋል። የደነደኑ ኃጢአተኞችም የሠሩትን ነገር በእግዚአብሔር ፊት ሊያጸድቁት እንደሚችሉ አድርገው ይሟገታሉ።

መዝሙር 36 ይህ መዝሙር ዳዊት የጻፈው መቼና በምን አጋጣሚ እንደሆነ ግልጽ አይደለም፤ ምናልባት በሳኦል ወይም በአቤሴሎም ሲጠቃ ሊሆን ይችላል። ምክንያቱም በዚህ መዝሙር ውስጥ የጠላቶቹን ክፋት ሲያማርር፣ በእግዚአብሔር መልካምነት ግን ይደሰታል። እዚህ ላይ እንድናስብ ተጋብዘናል፣ እናም በቁም ነገር ማሰባችን መልካም ያደርግልናል፤

I. የኃጢአት ኃጢአተኝነት እና ምን ያህል ጎጂ እንደሆነ (ቁ. 1-4)።

II. የእግዚአብሔር መልካምነት እና ምን ያህል ቸር እንደሆነ፣

1. በአጠቃላይ ለፍጥረቱ ሁሉ (ቁ. 5, 6)።

2. በተለየ መንገድ ለሕዝቡ (ቁ. 7-9)። በዚህም መዝሙረኛው ለቅዱሳን ሁሉ እንዲጸልይ (ቁ. 10)፣ በተለይም ለራሱና ለመጠበቁ (ቁ. 11)፣ እንዲሁም የጠላቶቹ ውድቀት እርግጠኛ መሆኑን እንዲደሰት ተበረታቷል። ይህን መዝሙር ስንዘምር ልባችን በኃጢአት ጥላቻና በእግዚአብሔር ፍቅር እርካታ በትክክል ከተነካ፣ በጸጋና በማስተዋል እንዘምራለን።

ለዋና መዘምራን። የጌታ ባሪያ የዳዊት መዝሙር።

ቁጥር 1-4 ዳዊት በዚህ መዝሙር ርዕስ ላይ የጌታ ባሪያ ተብሎ ተጠርቷል፤ ለምን በዚህ ብቻ፣ ከመዝሙር 18 (ርዕስ) በስተቀር በሌላ በማንኛውም ላይ እንዳልተጠቀሰ ምክንያት ሊሰጥ አይችልም፤ ነገር ግን እሱ እንደዚያ ነበር፣ እያንዳንዱ መልካም ሰው የእግዚአብሔር አገልጋይ እንደሆነ ብቻ ሳይሆን፣ እንደ ንጉሥ፣ እንደ ነቢይ፣ በዘመኑ ከሌሎች ይልቅ የእግዚአብሔርን መንግሥት ፍላጎት በሰዎች መካከል ለማገልገል በቅርብና በልዩ ሁኔታ የተሰማራ ነበር። በዚህም ይመካል (መዝ. 116:16)። ለታላላቅ ሰዎች የታላቁ አምላክ አገልጋዮች መሆን ውርደት ሳይሆን ክብር ነው፤ በዚህ ዓለም አንድ ሰው ሊያገኘው የሚችለው ከፍተኛው ማዕረግ ነው።

ዳዊት በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ የክፉዎችን ክፋት ይገልጻል፤ በተለይ አሳዳጆቹን ማለቱ ይሁን ወይም በአጠቃላይ ሁሉንም ታዋቂ ኃጢአተኞች ማለቱ እርግጠኛ አይደለም። ነገር ግን እዚህ ላይ ኃጢአትን በመንስኤዎቹና በቀለሞቹ፣ በሥሩና በቅርንጫፎቹ እናገኛለን።

I. የክፋት ሥር እዚህ አለ፣ ከየትኛውም የክፉዎች ክፋት የሚመጣው። የሚመነጨው፣

1. እግዚአብሔርን ከመናቃቸውና ለእርሱ ተገቢውን ክብር ከመስጠት እጦት ነው (ቁ. 1)፦ “የኃጢአተኛው መተላለፍ (በኋላ በቁ. 3, 4 እንደተገለጸው) በልቤ ውስጥ ይላል (በራሴ ውስጥ እንድደመድም ያደርገኛል) በዓይኖቹ ፊት የእግዚአብሔር ፍርሃት የለም፤ ምክንያቱም ቢኖር ኖሮ እንደሚያደርገው በዚያን ያህል አሳፋሪ ሁኔታ አይናገርም ወይም አይሠራም ነበር፤ የግርማ ሞገሱን ፍርሃት ወይም የቁጣውን ፍርሃት ቢኖረው ኖሮ የእግዚአብሔርን ሕግ አይጥስም ነበር፣ ከእርሱ ጋር የገባውን ቃል ኪዳን አይጥስም ነበር።” ስለዚህም በሕጋችን ወንጀለኛው የእግዚአብሔር ፍርሃት በዓይኖቹ ፊት ሳይኖር እንዲህና እንዲያ አደረገ ተብሎ በክስ መልክ መቅረቡ ተገቢ ነው። ክፉዎች የእግዚአብሔርን ፍርሃት በግልጽ አልካዱም፣ ነገር ግን መተላለፋቸው የቅድስናንና የኃጢአተኝነትን ምንነት ለሚያውቁ ሁሉ በድብቅ በልባቸው ውስጥ ሹክ ብሎ ተናገረ። ዳዊት በነጻነት ስለሚኖሩ ሰዎች በዚህ ዓለም ያለ እግዚአብሔር እንደሚኖሩ ደመደመ።

2. ራሳቸውን ከማሞገሳቸውና በገዛ ነፍሳቸው ላይ ሆን ብለው ከሚያደርጉት ማታለል ነው (ቁ. 2)፦ በገዛ ዓይኖቹ ራሱን ያሞግሳል፤ ማለትም፣ በኃጢአት ሲቀጥል፣ ለራሱ በጥበብና በመልካም እየሠራ እንደሆነ ያስባል፣ እናም የክፉ ድርጊቶቹን ክፋትና አደጋ አያይም ወይም አምኖ ለመቀበል አይፈልግም፤ ክፉን መልካም፣ መልካምን ደግሞ ክፉ ይላል፤ የሥነ ምግባር ብልግናውን የራሱ ትክክለኛ ነጻነት እንደሆነ ያስመስላል፣ ማጭበርበሩን ጥበብና ብልሃት አድርጎ ይቆጥራል፣ የእግዚአብሔርን ሕዝብ ማሳደዱን ደግሞ አስፈላጊ ፍትሕ እንደሆነ ለራሱ ያሳምነዋል። የራሱ ሕሊና ስለሚያደርገው ነገር ቢያስፈራራው፣ እግዚአብሔር አይጠይቀኝም፤ ብቀጥልም ሰላም ይኖረኛል ይላል። ማስታወሻ፦ ኃጢአተኞች ራሳቸውን በማሞገስ ራሳቸውን የሚያጠፉ ናቸው። ሰይጣን ራሳቸውን ባያታልሉ ኖሮ ሊያታልላቸው አይችልም ነበር። ግን ማታለሉ ሁልጊዜ ይቆያልን? አይቆይም፤ ኃጢአተኛው የሚታለልበት ቀን ይመጣል፣ በዚያን ጊዜም ክፋቱ የተጠላ ሆኖ ይገኛል። ክፋት የተጠላ ነገር ነው፤ ጌታ የሚጠላው፣ ንጹሕና ቀናተኛ ዓይኑ ሊመለከተው የማይችለው አስጸያፊ ነገር ነው። ለኃጢአተኛው ራሱ ጎጂ ነው፣ ስለዚህም ለእርሱ የተጠላ መሆን አለበት፤ ግን እንደዚያ አይደለም፤ ከእርሱ ጋር ሊመጣ በሚችለው ዓለማዊ ጥቅም እና ሥጋዊ ደስታ የተነሳ እንደ ጣፋጭ ቁራጭ ከምላሱ በታች ያሽከረክረዋል። ሆኖም ግን በሆዱ ውስጥ ያለው ምግብ ይለወጣል፣ የእባብ መርዝ ይሆናል (ኢዮብ 20:13, 14)። ሕሊናቸው ሲታመን፣ እና ኃጢአት በእውነተኛ ቀለሞቹ ሲገለጥና ለራሳቸው አስፈሪ ሲያደርጋቸው—የመናወጥ ጽዋ በእጃቸው ሲሰጥና ደለሉን እንዲጠጡ ሲደረጉ—በዚያን ጊዜ ክፋታቸው የተጠላ ሆኖ ይገኛል፣ የራሳቸው ማሞገስም ሊነገር የማይችል ሞኝነት፣ የፍርዳቸውም ክብደት ይሆናል።

II. ከዚህ የክፋት ሥር የሚመነጩት የተረገሙ ቅርንጫፎች እዚህ አሉ። ኃጢአተኛው እግዚአብሔርን ይገዳደራል፣ ራሱንም ያመልካል፣ ከዚያም ሁሉም ነገር ወደ ከንቱነት ከመሄድ በቀር ምን ይጠበቃል? እነዚህ ሁለቱ የኃጢአት የመጀመሪያ መግቢያዎች ነበሩ። ሰዎች እግዚአብሔርን አይፈሩም፣ ስለዚህም ራሳቸውን ያሞግሳሉ፣ ከዚያም፣

1. የሚናገሩትን ነገር፣ እውነትም ይሁን ሐሰት፣ ትክክልም ይሁን ስህተት፣ ሕሊና አይሰሩበትም (ቁ. 3)፦ የአፉ ቃል ክፋትና ተንኮል ነው፣ ስህተት ለመሥራት የታሰበ ነው፣ ሆኖም ግን በሚያምሩና በሚያሳምኑ ሰበቦች ለመሸፈን ይሞክራል። ራሳቸውን የሚያታልሉ ሰዎች የሰው ዘርን ሁሉ ለማታለል ቢያሴሩ ምንም አያስደንቅም፤ ምክንያቱም ለገዛ ነፍሳቸው ታማኝ ያልሆኑት ለማን ታማኝ ይሆናሉ?።

2. በእነርሱ ውስጥ የነበረው ትንሽ መልካም ነገር ጠፍቷል፤ የበጎነት ብልጭታዎች ጠፍተዋል፣ እምነታቸው ተበላሽቷል፣ መልካም ጅምሮቻቸው ከንቱ ሆነዋል፦ ጥበበኞች መሆንንና መልካም ማድረግን ትተዋል። በጥበብ መሪነትና በሃይማኖት አስተዳደር ሥር የነበሩ ይመስሉ ነበር፣ ነገር ግን እነዚህን ትስስሮች ሰብረዋል፤ ሃይማኖታቸውንና ከእርሱ ጋር ጥበባቸውን አራግፈዋል። ማስታወሻ፦ መልካም ማድረግን የሚተዉ ጥበበኞች መሆንን ይተዋሉ።

3. መልካም ማድረግን ትተው፣ በዙሪያቸው ላሉ መልካም ለሚያደርጉ ሰዎች ክፋት ለመሥራትና ለማበሳጨት ያሴራሉ (ቁ. 4)፦ በአልጋው ላይ ክፋትን ያሴራል። ማስታወሻ፦ (1.) መተው ለጥፋት መንገድ ይከፍታል። ሰዎች መልካም ማድረግን ሲተዉ፣ መጸለይን ሲተዉ፣ በእግዚአብሔር ሥርዓቶች ላይ መገኘትንና ለእርሱ ያላቸውን ግዴታ ሲተዉ፣ ዲያብሎስ በቀላሉ ወኪላቸው፣ ወደ ኃጢአት ሊሳቡ የሚችሉትን ለመሳብ፣ እና የማይሳቡትን ደግሞ ወደ ችግር ለመሳብ መሣሪያው ያደርጋቸዋል። መልካም ማድረግን የሚተዉ ክፉ ማድረግ ይጀምራሉ፤ ዲያብሎስ ከንጽሕናው የወደቀ በመሆኑ፣ ብዙም ሳይቆይ የሔዋን ፈታኝና የጻድቁ አቤል አሳዳጅ ሆነ። (2.) ክፋት መሥራት መጥፎ ነው፣ ነገር ግን ማሴር የከፋ ነው፣ ሆን ብሎና በቆራጥነት መሥራት፣ በተሻለ መንገድ ለመሥራት ብልሃትን መጠቀም፣ በሴራና በአስተዳደር፣ እንደ አሮጌው እባብ ተንኮልና ክፋት፣ በአልጋ ላይ ማሴር፣ እዚያም በእግዚአብሔርና በቃሉ ላይ ማሰላሰል ሲገባን (ሚክ. 2:1)። ይህ የሚያሳየው የኃጢአተኛው ልብ ክፉ ለማድረግ ሙሉ በሙሉ መወሰኑን ነው።

4. በኃጢአት መንገድ ከገቡ በኋላ፣ መልካም የሌለበት፣ መጨረሻውም መልካም ያልሆነው መንገድ፣ በዚያ መንገድ ለመቀጠልና ለመጽናት ይወስናሉ። ያሰበውን ክፋት ለመፈጸም ይነሳል፣ እናም ግዴታውንም ሆነ እውነተኛ ፍላጎቱን የሚጻረር ቢሆንም እንኳ ሊያደርገው ከወሰነው ነገር ምንም አይከለከልም። ኃጢአተኞች ልባቸውን ባያደነድኑና ፊታቸውን በግትርነትና በድፍረት ባያደነድኑ ኖሮ፣ መልካም ለሆነውና ለፍትሕ ሁሉ ቀጥተኛ ተቃውሞ በሆነው በክፉ መንገዳቸው መቀጠል አይችሉም ነበር።

5. ራሳቸው ክፉ ሲያደርጉ፣ በሌሎች ላይ ምንም ዓይነት ጥላቻ የላቸውም፦ ክፋትን አይጠላም፣ በተቃራኒው ግን በእርሱ ይደሰታል፣ ሌሎችም እንደ እርሱ ክፉ ሲሆኑ በማየቱ ይደሰታል። ወይም ይህ በኃጢአት ውስጥ ያለውን ንስሐ አለመግባቱን ሊያመለክት ይችላል። ክፉ የሠሩ ሰዎች፣ እግዚአብሔር ንስሐ ከሰጣቸው፣ የሠሩትን ክፋትና ራሳቸውን በእርሱ ምክንያት ይጠላሉ፤ ሲፈጸም ጣፋጭ ቢሆንም፣ ሲታሰብ ግን መራራ ነው። ነገር ግን እነዚህ የደነደኑ ኃጢአተኞች እንደዚህ የደነዘዘ ሕሊና ስላላቸው፣ በኋላ ላይ በኃጢአታቸው ላይ ምንም ዓይነት ጸጸት ወይም ንስሐ አይሰማቸውም፣ ነገር ግን ያደረጉትን ነገር በእግዚአብሔር ፊት ሊያጸድቁት እንደሚችሉ አድርገው ይቆማሉ።

አንዳንዶች ዳዊት በዚህ ሁሉ በተለይ ሳኦልን ማለቱ ነው ብለው ያስባሉ፤ ሳኦል የእግዚአብሔርን ፍርሃት የጣለና መልካምነትን ሁሉ የተወ ነበር፣ ሴት ልጁን ሚስት አድርጎ ሲሰጠው ደግነትን አስመስሎ ነበር፣ ነገር ግን በዚያው ጊዜ በእርሱ ላይ ክፋትን ያሴር ነበር። ነገር ግን በመተርጎም ረገድ ራሳችንን በዚህ ብቻ መወሰን አያስፈልገንም፤ ይህ መግለጫ የሚስማማባቸው ብዙ ሰዎች በእኛ ዘመን አሉ፣ ይህም በጣም የሚያሳዝን ነው።