1በቃሌ ወደ እግዚአብሔር ጮኽሁ፤ በቃሌ ወደ እግዚአብሔር ለመንሁ።
2ልመናዬን በፊቱ አፈስሳለሁ፤ መከራዬንም በፊቴ እናገራለሁ።
3ነፍሴ በውስጤ ባለቀች ጊዜ መንገዴን አወቅሁ፤ በምሄድባት በዚያች መንገድ ወጥመድን ሰወሩብኝ።
4ወደ ቀኝ ተመለከትሁ አየሁም፥ የሚያውቀኝም አጣሁ፤ መሸሸጊያም የለኝም፥ ስለ ነፍሴም የሚመራመር የለም።
5አቤቱ፥ ወደ አንተ ጮኽሁ፦ “አንተ ተስፋዬ ነህ፥ በሕያዋንም ምድር አንተ እድል ፈንታዬ ነህ፡” አልሁ።
6እጅግ ተቸግሬአለሁና ወደ ልመናዬ አድምጥ፤ በርትተውብኛልና ከሚያሳድዱኝ አድነኝ።
7አቤቱ፥ ስምህን አመሰግን ዘንድ፤ ነፍሴን ከወህኒ አውጣት፤ ዋጋዬን እስክትሰጠኝ ድረስ፡ ጻድቃን እኔን ይጠብቃሉ።
መዝሙር ፻፵፪፥፩-፯ ዳዊት በጸሎት ያገኘው መጽናናት።
በጣም አስጨናቂ ወይም አደገኛ ቢሆንም እንኳ፣ እምነት በጸሎት ከእግዚአብሔር ዘንድ መጽናናትን የማያገኝበት ምንም ዓይነት ሁኔታ ሊኖር አይችልም። ችግሮቻችንን ለራሳችን ከመጠን በላይ የማሳየትና በእነርሱ ላይ እያተኮርን መመልከት ዝንባሌ አለን፤ ይህ ደግሞ ምንም አይጠቅመንም። በምትኩ ግን፣ ለእግዚአብሔር በማሳየት፣ ስለ እኛ በሚያስበው ላይ ሸክማችንን መጣልና በዚህም እራሳችንን ማረጋጋት እንችላለን። ለእግዚአብሔር ልናቀርበው የማንችለውን ቅሬታ ለራሳችንም ሆነ ለሌሎች ማቅረብ የለብንም።
መንፈሳችን በጭንቀት በተዋጠ ጊዜና ተስፋ በመቁረጥ በሞላ ጊዜ፤ እንዲሁም በእርሱ መንገድ እየተጓዝን ሳለ በየጎኑ ወጥመድ ተዘጋጅቶልን ስናይ፣ ጌታ መንገዳችንን እንደሚያውቅ በመጽናናት ማሰብ እንችላለን። ጌታን በቅንነት አምላካቸው አድርገው የሚቀበሉ ሁሉን የሚበቃ መጠጊያና ድርሻ ሆኖ ያገኙታል። ሌላው ሁሉ የሐሰት መጠጊያና ከንቱ ድርሻ ነው። በዚህ ሁኔታ ውስጥ ዳዊት ወደ እግዚአብሔር አጥብቆ ጸለየ። ይህንን በመንፈሳዊ መንገድ ማስተዋል እንችላለን፤ የምእመናን ነፍሳት ብዙ ጊዜ በጥርጣሬና በፍርሃት ይጨናነቃሉ። በዚያን ጊዜም እግዚአብሔር ነጻ እንዲያወጣቸው እንዲለምኑት፤ በዚህም የእርሱን ትእዛዛት መንገድ እንዲሮጡ ተግባራቸውና ፍላጎታቸው ይሆናል።
በዚህ መንገድ ጌታ ዳዊትን ከኀያላን አሳዳጆቹ አዳነው፤ በልግስናም አደረገለት። በዚህ መንገድ የተሰቀለውን ቤዛ ወደ ክብር ዙፋን ከፍ አደረገው፤ ለቤተ ክርስቲያኑም በሁሉም ነገር ላይ ራስ አደረገው። በዚህ መንገድ ንስሓ የገባው ኃጢአተኛ እርዳታን ይጮኻል፤ በተቤዠው ሕዝቡም መካከል ጌታን እንዲያመሰግን ይመጣል። እንዲሁም መጨረሻ ላይ ሁሉም ምእመናን ከዚህ ክፉ ዓለም፣ ከኃጢአትና ከሞት ይድናሉ፤ አዳኛቸውንም ለዘላለም ያመሰግናሉ።
መዝሙር 142 ይህ መዝሙር ዳዊት በሳኦል ተገዶ ዋሻ ውስጥ መጠጊያ ባገኘ ጊዜ ወደ እግዚአብሔር ያቀረበው ጸሎት ሲሆን፣ በኋላም በዚህ መልክ የጻፈው ነው። እዚህ ላይ የሚከተሉት ይገኛሉ፦
I. ወደ እግዚአብሔር ያቀረበው ቅሬታ (ቁ. 1, 2) ስለ ጠላቶቹ ተንኮል፣ ኃይልና ክፋት (ቁ. 3, 6) እንዲሁም ስለ ወዳጆቹ ቅዝቃዜና ግድየለሽነት (ቁ. 4)።
II. እግዚአብሔር ሁኔታውን እንደሚያውቅ (ቁ. 3) እና መጠጊያው እንደሆነ (ቁ. 5) በእግዚአብሔር ያገኘው መጽናናት።
III. እግዚአብሔር እንደሚሰማውና እንደሚያድነው (ቁ. 6, 7) ከእግዚአብሔር የነበረው ተስፋ።
IV. ጻድቃን ከእርሱ ጋር በምስጋና እንደሚተባበሩ (ቁ. 7) የነበረው ተስፋ። በአእምሮ፣ በሰውነት ወይም በንብረት የተቸገሩ ሰዎች ይህን መዝሙር ሲዘምሩ (በዳዊት መንፈስ ከዘመሩት) ቅሬታዎቹን ማጽደቅና መጽናናቶቹን ማግኘት ይችላሉ።
የዳዊት መዝሙር። በዋሻ ውስጥ ሳለ የጸለየው ጸሎት።
ቁጥር 1-3 ዳዊት ይህን ጸሎት የጸለየው በአዱላም ዋሻ ውስጥ ይሁን ወይም በኤንጌዲ ዋሻ ውስጥ፣ ያን ያህል አስፈላጊ አይደለም፤ እርሱ በጭንቀት ውስጥ እንደነበረ ግልጽ ነው። እንደ እርሱ ላለ ታላቅ ወታደር፣ ታላቅ ባለሟል፣ ለራሱ ደህንነት እንዲህ ያለ ችግር ውስጥ መውደቅ ትልቅ ውርደት ነበር፤ እንዲሁም በብርቱ መታደድና በየጊዜው ሞትን መጠበቅ ታላቅ ፍርሃት ነበር፤ ሆኖም ግን፣ ያኔ ይህን ጸሎት ለመጸለይ የሚያስችል የአእምሮ መረጋጋት ነበረው፤ የትም ቦታ ቢሆን ሃይማኖቱ ከእርሱ ጋር ነበር። ጸሎትና እንባ የጦር መሳሪያዎቹ ነበሩ፤ በንጉሡ ላይ እጁን ለመዘርጋት ባልደፈረ ጊዜ፣ ወደ አምላኩ ከፍ አደረጋቸው። ምንም ያህል ጥልቅና ጨለማ ዋሻ ቢኖርም፣ ከውስጡ ጸሎታችንንና ነፍሳችንን በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ማቅረብ እንችላለን። ይህን ጸሎት መዝሙረ መምህር (ማስኪል) ብሎ ይጠራዋል—በዋሻ ውስጥ በጉልበቱ ተንበርክኮ የተማራቸውን መልካም ትምህርቶች ለሌሎች ለማስተማር ስለፈለገ። በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ የሚከተሉትን ልብ ይበሉ፦
I. ዳዊት ወደ እግዚአብሔር እንዴት እንዳማረረ፣ ቁ. 1, 2። አደጋው ካለፈ በኋላ፣ (ታላላቅ ሰዎች አንዳንድ ጊዜ እንደሚያደርጉት) የደረሰበትን ፍርሃትና ወደ እግዚአብሔር ያቀረበውን ልመና ለመናገር አላፈረም። ማንም ታላቅ ሰው በችግር ውስጥ ሲሆን ወደ እግዚአብሔር መጮህ፣ ወይም አንድ ነገር ሲያስፈራቸው እንደ ሕፃናት ወደ ወላጆቻቸው መጮህ፣ ለእነርሱ ውርደት ወይም ክብር ማጣት እንደሆነ አድርጎ ሊያስብ አይገባም። ዳዊት ቅሬታውን አፈሰሰ፤ ይህም ነፃና ሙሉ ቅሬታን ያመለክታል፤ በዝርዝርና በሰፊው ገልጾታል። ልቡ በችግሮቹ እንደሞላ ነበር፣ ነገር ግን በጌታ ፊት በማፍሰስ ራሱን አረጋጋ፤ ይህንንም በታላቅ ቅንዓት አደረገ፦ በድምፁ ወደ እግዚአብሔር ጮኸ፣ በአእምሮው ድምፅ (አንዳንዶች እንደሚያስቡት)፣ ምክንያቱም በዋሻ ውስጥ ተደብቆ ስለነበር፣ እንዳይጋለጥ በሚሰማ ድምፅ ለመናገር አልደፈረም ነበር፤ ነገር ግን የአእምሮ ጸሎት ለእግዚአብሔር ድምፅ ነው፣ እርሱም ሊነገሩ የማይችሉትን ወይም ለመነገር የማይደፈሩትን ጩኸቶች ይሰማል፣ ሮሜ 8:26። ዳዊት በዚህ ቅሬታው ውስጥ ሁለት ነገሮችን ለእግዚአብሔር ገለጠ፦
1. ጭንቀቱ። የሁኔታውን ቅሬታ ወይም ማስታወሻ አቀረበ፦ ጭንቀቴንና ሁሉንም ሁኔታዎቹን በፊቱ ገለጥኩ።