መዝሙረ ዳዊት 14

የሰው ልጅ ተፈጥሮአዊ እኩይነትና የብዙ የሰው ዘር አሳዛኝ ብልሹነት መግለጫ። ሰነፉ በልቡ፣ “አምላክ የለም” አለ። እዚህ የተገለጸው ኃጢአተኛ አምላክ የለም የሚል (አምላክ የለሽ) ነው። ዓለምን የሚፈርድ ወይም የሚገዛ ዳኛና ገዢ እንደሌለ፣ የሰዎችን ጉዳይ የሚመራ መለኮታዊ አደራ (ፕሮቪደንስ) እንደሌለ የሚናገር ነው። እርሱ ይህንን በልቡ ይናገራል። የለም ብሎ በራሱ ሊረጋገጥ አይችልም፣ ነገር ግን ባይኖር ይመኛል፤ ላይኖርም ይችላል ብሎ በራሱ ይደሰታል፤ አምላክ የለም ብሎ ለማሰብም ፈቃደኛ ነው።

ይህ ኃጢአተኛ ሰነፍ ነው፤ እርሱ የዋህና ጥበብ የለሽ ነው፣ ይህ ደግሞ የእርሱ ማረጋገጫ ነው፤ እርሱ ክፉና ርኩስ ነው፣ ይህም የእርሱ ሰነፍነት መንስኤ ነው። የእግዚአብሔር ቃል እነዚህን አሳቦች የሚመረምር ነው። ማንም ሰው በኃጢአት እስኪደነድን ድረስ፣ ማንም የሚጠይቀው (ተጠያቂ የሚያደርገው) እንዳይኖር የእርሱ ጥቅም እስኪሆን ድረስ፣ “አምላክ የለም” አይልም።

የኃጢአት በሽታ መላውን የሰው ዘር በክሏል። ሁሉም ጠመዋል፤ መልካም የሚያደርግ የለም፣ አንድም እንኳ። በየትኛውም የሰው ልጆች ውስጥ ያለ መልካም ነገር ሁሉ፣ ወይም በእነርሱ የሚደረግ መልካም ነገር ሁሉ፣ ከራሳቸው የመጣ አይደለም፤ በእነርሱ ውስጥ የእግዚአብሔር ሥራ ነው። ከትክክለኛው የኃላፊነታቸው መንገድ፣ ማለትም ወደ ደስታ ከሚያደርሰው መንገድ ወጥተዋል፤ ወደ አጥፊው መንገዶችም ዞረዋል።

የተፈጥሮአችንን ብልሹነት እናልቅስ፤ የእግዚአብሔርም ጸጋ ምን ያህል እንደሚያስፈልገን እንመልከት። እንደገና መወለድ አለብን ተብሎ ስለተነገረን ልንገረም አይገባም። ከክርስቶስ ጋር ከመዋሃድ፣ እና በመንፈሱ ወደ ቅድስና ከሚሆነው አዲስ ፍጥረት ያነሰ ነገር ላይ ልንደላደል አይገባም።

መዝሙረኛው ኃጢአተኞችን፣ እጅግ ጥበበኞች፣ መልካሞችና ደህንነታቸው የተጠበቀ አድርገው ራሳቸውን በሚያስቡበት ጊዜም እንኳ፣ የመንገዳቸውን ክፋትና አደገኛነት ለማሳመን ይጥራል። የእነርሱም ክፋት ተገልጿል። የእግዚአብሔርን ሕዝብና የእግዚአብሔርን ድሆች ግድ የሌላቸው ለእግዚአብሔር ራሱም ግድ የላቸውም።

ሰዎች በሁሉም ዓይነት ክፋት ውስጥ ይገባሉ፤ ምክንያቱም ለእግዚአብሔር ጸጋ አይጠሩምና። ከጸሎት ውጭ ከሚኖሩ ሰዎች ምን መልካም ነገር ሊጠበቅ ይችላል? ነገር ግን እግዚአብሔርን የማይፈሩት ቅጠል ሲርገፈገፍ እንኳ እንዲፈሩ ሊደረጉ ይችላሉ። የሰው ልጅ ተፈጥሮአዊ እኩይነትን በተመለከተ ያለን እውቀት ሁሉ ከጽዮን የሚገኘውን መዳን ለእኛ ሊያወዳጅልን ይገባል።

ነገር ግን በሰማይ ብቻ የቤዛነትን ያገኙት ሁሉ ሙሉ በሙሉ፣ ለዘላለምም ይደሰታሉ። ዓለሙ ክፉ ነው፤ ምነው መሲሑ መጥቶ ጠባዩን ቢለውጥ! አለም አቀፋዊ ብልሹነት አለ፤ ወይ ምነው የተሐድሶ ጊዜ ቢመጣ! የጽዮን ንጉሥ ድሎች የጽዮን ልጆች ደስታ ይሆናሉ። የክርስቶስ ሁለተኛ ምጽአት፣ በመጨረሻም የኃጢአትንና የሰይጣንን አገዛዝ ለማስወገድ፣ የዚህን መዳን መፈጸም ይሆናል፤ ይህም በእውነት የእያንዳንዱ የእስራኤላዊ ተስፋና ደስታ ይሆናል። በዚህ እርግጠኝነት የኃጢአተኞችን ኃጢአትና የቅዱሳንን መከራ እያየን እርስ በእርሳችን መጽናናት ይገባናል።

መዝሙር 14

ይህ መዝሙር የተጻፈው በምን አጋጣሚ እንደሆነ ወይም በተለየ አጋጣሚ እንደሆነ ግልጽ አይደለም። አንዳንዶች ዳዊት ሳኦል ሲያሳድደው እንደጻፈው ይናገራሉ፤ ሌሎች ደግሞ አቤሴሎም ባመፀበት ጊዜ እንደሆነ ይገልጻሉ። ነገር ግን እነዚህ ግምቶች ብቻ ናቸው፤ መዝሙሩን በእነሱ ላይ ተመሥርተን እንድንተረጉም የሚያስችል በቂ እርግጠኝነት የላቸውም። ሐዋርያው የዚህን መዝሙር ክፍል (ሮሜ 3:10, ወዘተ.) በመጥቀስ አይሁድም ሆኑ አሕዛብ ሁሉ ከኃጢአት በታች እንደሆኑ (ቁ. 9) እና ዓለም ሁሉ በእግዚአብሔር ፊት ጥፋተኛ እንደሆነ (ቁ. 19) ለማረጋገጥ ሲጠቀምበት፣ በአጠቃላይ የሰውን ተፈጥሮ መበላሸት፣ የተፀነስንበትና የተወለድንበት የኃጢአት ኃጢአተኝነት፣ እና አብዛኛው የሰው ዘር፣ እንዲያውም በክፋት ውስጥ ያለው ዓለም (1 ዮሐንስ 5:19) የሚያሳዝን ብልሹነት መግለጫ አድርገን እንድንረዳው ይመራናል። ነገር ግን በክርስቶስ ያለንን መድኃኒት ለመግለጥ በተዘጋጁት መዝሙሮች ውስጥ ብዙውን ጊዜ ወደ ዳዊት ራሱ ፍንጭ እንደሚሰጥ፣ አዎን፣ እና አንዳንድ ክፍሎችም በዋነኝነት ስለ እርሱ የሚነገሩ እንደሆኑ (እንደ መዝሙር 2፣ 16፣ 22 እና ሌሎችም) ሁሉ፣ በዚህም መዝሙር ውስጥ፣ በኃጢአት የደረሰብንን ቁስል ለመግለጥ በተዘጋጀው፣ በዚያን ጊዜ የነበሩ የዳዊት ጠላቶችና አሳዳጆች፣ እንዲሁም የጻድቃን ሰዎች ጨቋኞች ፍንጭ ተሰጥቷል፤ ለእነሱም አንዳንድ ክፍሎች ቀጥተኛ ማጣቀሻ አላቸው። ከ3ኛው መዝሙር ጀምሮ እስከዚህኛው (ከ8ኛው በስተቀር) ባሉት መዝሙሮች ሁሉ ዳዊት ይጠሉትና ያሳድዱት፣ ይሰድቡትና ያንገላቱት ስለነበሩት ሰዎች ሲያማርር ቆይቷል፤ አሁን ግን እዚህ ላይ እነዚያን መራራ ወንዞች ሁሉ ወደ ምንጫቸው፣ ማለትም ወደ ተፈጥሮ አጠቃላይ ብልሹነት ይመልሳል፣ እናም ጠላቶቹ ብቻ ሳይሆኑ የሰው ልጆች ሁሉ በዚህ መንገድ እንደተበላሹ ይገነዘባል። እዚህ ላይ የሚከተሉት ይገኛሉ፦

I. በክፉው ዓለም ላይ የቀረበ ክስ (ቁ. 1)።

II. የክሱ ማረጋገጫ (ቁ. 2, 3)።

III. ከኃጢአተኞች፣ በተለይም ከአሳዳጆች ጋር፣ በዚህ ጉዳይ ላይ ከባድ ውይይት (ቁ. 4-6)።

IV. ለእስራኤል መዳን በእምነት የቀረበ ጸሎት እና የደስታ ተስፋ (ቁ. 7)።

ለመዘምራን አለቃ። የዳዊት መዝሙር።

ቁጥር 1-3

እንደ ሰሎሞን (መክ. 7:25) የሰነፎችን ክፋት፣ የሞኝነትንና የእብደትን ክፋት ለመመርመር ልባችንን ብናዘነብል፣ እነዚህ ቁጥሮች ፍለጋችንን ይረዱናል እናም ኃጢአት እጅግ ኃጢአተኛ እንደሆነ ያሳዩናል። ኃጢአት የሰው ዘር በሽታ ነው፣ እናም እዚህ ላይ አደገኛና በሰፊው የተሰራጨ እንደሆነ ይታያል።

1. ምን ያህል አደገኛ እንደሆነ (ቁ. 1) በሁለት ነገሮች እንመልከት፦

(1.) በእግዚአብሔር ክብር ላይ የሚያሳድረው ንቀት፦ ምክንያቱም ከሁሉም ኃጢአት በስተጀርባ ተግባራዊ የሆነ የአምላክ የለሽነት አስተሳሰብ አለ። ሰነፍ በልቡ፦ «አምላክ የለም» ብሏል። አንዳንድ ጊዜ፦ «በእርግጥም እንደ ዛሬው ያህል የአምላክ የለሽነትና የርኩሰት ዘመን አልነበረም» ብለን ለማሰብ እንፈተናለን፤ ነገር ግን የቀድሞ ዘመናት የተሻሉ እንዳልነበሩ እናያለን፤ በዳዊት ዘመን እንኳ የአምላክን መኖር እና የሃይማኖትን የመጀመሪያና ግልጽ መርሆዎች እስከመካድ የደረሱ እጅግ በጣም ክፉ ሰዎች ነበሩ። ልብ ይበሉ፣ [1.] እዚህ ላይ የተገለጸው ኃጢአተኛ። እርሱ በልቡ፦ «አምላክ የለም» የሚል ነው፤ እርሱ አምላክ የለሽ ነው። «ኤሎሂም የለም፣ የዓለም ዳኛ ወይም ገዥ የለም፣ የሰዎችን ጉዳይ የሚመራ አምላካዊ አሳቢነት የለም።