1አቤቱ፥ እስከ መቼ ፈጽመህ ትረሳኛለህ? እስከ መቼስ ፊትህን ከእኔ ትሰውራለህ?
2እስከ መቼ በነፍሴ እመካከራለሁ? ትካዜስ እስከ መቼ ሁልጊዜ ይሆናል? እስከ መቼ ጠላቴ በላዬ ይጓደዳል?
3አቤቱ አምላኬ፥ እየኝ ስማኝም፤ ጠላቴ፦ “አሸነፍሁት፡” እንዳይል፥
4የሚያስጨንቁኝም እኔ ብናወጥ ደስ እንዳይላቸው፥ ለሞትም እንዳልተኛ ዓይኖቼን አብራ።
5እኔ ግን በቸርነትህ ታመንሁ፥ ልቤም በመድኃኒትህ ደስ ይለዋል።
6የረዳኝን እግዚአብሔርን አመሰግናለሁ፥ ለልዑል እግዚአብሔር ስምም እዘምራለሁ።
መዝሙር 13:1-6 መዝሙረኛው እግዚአብሔር ከእርሱ ርቆ እንደቆየ ያማርራል። ለመጽናናት በብርቱ ይጸልያል። የሰላም መልስ እንደሚያገኝ ለራሱ ያረጋግጣል።
እግዚአብሔር አንዳንድ ጊዜ ፊቱን ይሰውራል፤ የራሱ የሆኑ ልጆቹን በእርሱ ስላላቸው ድርሻ በጨለማ ውስጥ ይተዋቸዋል፤ ይህንም ከማንኛውም ውጫዊ ችግር ይልቅ በልባቸው ያኖሩታል። ነገር ግን የጭንቀት ስጋቶች ከባድ ሸክሞች ናቸው፤ እነዚህንም አማኞች ከሚያስፈልጋቸው በላይ ራሳቸውን የሚጭኑባቸው ናቸው። የሀዘን እንጀራ አንዳንድ ጊዜ የቅዱሳን የዕለት እንጀራ ይሆናል፤ ጌታችን ራሱ የሀዘን ሰው ነበርና። ችግር ሲቆይ፣ ሁልጊዜም ይዘልቃል ብሎ ማሰብ ዘወትር የሚመጣ ፈተና ነው። ለረጅም ጊዜ ደስታ የራቃቸው ተስፋ መቁረጥ ይጀምራሉ። ከጉልበታችን የሚያሰግደን ካልሆነ በቀር በፍጹም ቅሬታ ማሰማት የለብንም። ለነፍስ ከእግዚአብሔር ሞገስ ማጣት የበለጠ ገዳይ ነገር የለም፤ ሞገሱን መመለስ ደግሞ ከሚያድስ ነገር ሁሉ የላቀ ነው።
በመዝሙረ ዳዊት መጽሐፍ ውስጥ ያሉት ድንገተኛና ደስ የሚያሰኙ ለውጦች ብዙ ጊዜ እጅግ አስደናቂ ናቸው። ከጥልቅ ተስፋ መቁረጥ ወደ ሃይማኖታዊ እምነትና ደስታ ከፍታ እንሸጋገራለን። እንዲህም ነው፣ ቁ. 5። በቁ. 4 ላይ ሁሉም ነገር የጨለመ ተስፋ መቁረጥ ነበር፤ ነገር ግን እዚህ ላይ የተስፋ የቆረጠው አምላኪ አእምሮ የሚያስጨንቁትን ፍርሃቶች ሁሉ ተሻግሮ ራሱን ያለምንም ገደብ በመለኮታዊ ቤዛው ምሕረትና እንክብካቤ ላይ ይጥላል። የእምነትን ኃይል እዩ፤ ወደ እግዚአብሔር መቅረብ ምን ያህል መልካም እንደሆነም እዩ። ጭንቀቶቻችንንና ሀዘኖቻችንን ወደ ጸጋው ዙፋን አምጥተን በዚያ ብንተዋቸው፣ እንደ ሐና መሄድ እንችላለን፤ ፊታችንም ከእንግዲህ ሀዘን አይኖርበትም (1ሳሙኤል 1:18)። የእግዚአብሔር ምሕረት የመዝሙረኛው እምነት መሠረት ነው። በዚያ እንደምታመን በማወቄ፣ የራሴ መልካም ሥራ ባይኖረኝም እጽናናለሁ። በእግዚአብሔር ምሕረት የነበረው እምነት በድነቱ በደስታ ልቡን ሞላው፤ ደስታና ሰላም በእምነት ይመጣሉና። እርሱ በልግስና አድርጎልኛል ብሏል። በእምነት የድነት ነገር እንደተፈጸመ እርግጠኛ ነበር፤ ቀድሞውኑ እንደተጠናቀቀ ያህል ነበር። በዚህ መንገድ አማኞች ጸሎታቸውን ያፈሳሉ፤ በአዳኙ ደም በኩል ከሚገኘው የእግዚአብሔር ምሕረት በቀር ሁሉንም ተስፋዎች ይጥላሉ። አንዳንድ ጊዜም በድንገት፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ ቀስ በቀስ ሸክሞቻቸው እንደተነሱላቸውና መጽናናታቸው እንደተመለሰላቸው ያገኛሉ። በዚያን ጊዜ ፍርሃቶቻቸውና ቅሬታዎቻቸው አላስፈላጊ እንደነበሩ ይቀበላሉ፤ ጌታም በልግስና እንደያዛቸው ያምናሉ።
መዝሙር 13 ይህ መዝሙር የተተወች ነፍስ ሁኔታና ፈውስ ነው። የተጻፈው በየትኛው ልዩ አጋጣሚ እንደሆነ ግልጽ አይደለም፤ ነገር ግን በአጠቃላይ፣ I. ዳዊት እግዚአብሔር ከእርሱ ለረጅም ጊዜ እንደራቀውና እሱን ለመርዳት እንደዘገየ በኀዘን ያማርራል። (ቁ. 1, 2) II. እግዚአብሔር ጉዳዩን እንዲመለከትና እንዲያጽናናው በብርቱ ይጸልያል። (ቁ. 3, 4) III. የሰላም መልስ እንደሚያገኝ እርግጠኛ ነው፤ ስለዚህም መዝሙሩን በደስታና በድል ይደመድማል፤ ምክንያቱም መዳኑ እንደተፈጸመ አድርጎ ስለሚቆጥር ነው። (ቁ. 5, 6) ለመዘምራን አለቃ። የዳዊት መዝሙር።
ቁጥር 1-6 ዳዊት በመከራ ውስጥ እያለ ነፍሱን በእግዚአብሔር ፊት ያፈሳል፤ ንግግሩ አጭር ቢሆንም፣ ዘዴው ግን በጣም የሚስተዋልና ለመመሪያና ለማበረታቻ የሚጠቅም ነው።
I. ችግሮቹ ቅሬታዎችን እንዲያሰማ አስገድደውታል (ቁ. 1, 2)፤ የተጨነቁም ሰዎች ቅሬታቸውን በእግዚአብሔር ፊት የማፍሰስ ነጻነት አላቸው (መዝ. 102 ርዕስ)። ለተጨነቀ መንፈስ ኀዘኑን መግለጽ የተወሰነ እፎይታ ይሰጠዋል፤ በተለይም በጸጋው ዙፋን ላይ መግለጽ፣ በዚያም የሕዝቡን መከራ የሚካፈልና የድካማቸውን ስሜት የሚሰማ አንድ አካል እንደምናገኝ እርግጠኞች ነን፤ በዚያም በእምነት የመቅረብ ድፍረት አለን፤ በዚያም ፓሬሲያ—የመናገር ነጻነት አለን። እዚህ ላይ ልብ ይበሉ፣
1. ዳዊት የሚያማርረው ስለ ምንድን ነው? (1.) የእግዚአብሔር ደግነት የጎደለው ድርጊት፤ እርሱ እንዲህ ብሎ ተረጎመው፣ ይህ ደግሞ ድካሙ ነበር። እግዚአብሔር እንደረሳው፣ ለእርሱ የገባውን ቃል ኪዳን፣ ከእርሱ ጋር የገባውን ቃል ኪዳን፣ ቀደም ሲል ያሳየውን ፍቅራዊ ደግነትና ለተጨማሪ ምሕረት ዋስትና አድርጎ የወሰደውን እንደረሳው አሰበ፤ በዓለም ውስጥ ከእርሱ እርዳታና ድጋፍ የሚያስፈልገውና የሚጠብቅ እንዲህ ያለ ሰው እንዳለ እንደረሳው አሰበ። እንዲሁ ጽዮን፣ “አምላኬ ረሳኝ” (ኢሳ. 49:14) አለች፤ እስራኤልም፣ “መንገዴ ከእግዚአብሔር ተሰውሯል” (ኢሳ. 40:27) አለ። ማንኛውም መልካም ሰው የእግዚአብሔርን ሁሉን አዋቂነት፣ መልካምነትና ታማኝነት ሊጠራጠር አይችልም ማለት አይደለም፤ ነገር ግን ይህ የሰፈነ ፍርሃት የሚያሳየው ግትር አገላለጽ ነው፤ ሆኖም የእግዚአብሔርን ሞገስ ከፍ ካለ ግምትና ከብርቱ ፍላጎት የመነጨ ከሆነ፣ ምንም እንኳን ተገቢ ያልሆነና ተጠያቂነት ያለው ቢሆንም፣ ይቅር ይባላል፤ ምክንያቱም ሁለተኛው ሐሳብ ያንን አገላለጽ ይሽረዋልና ንስሐም ይገባበታል።