1እስራኤል፦ “ከትንሽነቴ ጀምሮ ብዙ ጊዜ ተሰለፉብኝ፡” ይበል፤
2ከትንሽነቴ ጀምሮ ብዙ ጊዜ ተሰለፉብኝ፤ ነገር ግን አላሸነፉኝም።
3ኃጢአተኞች በጀርባዬ ላይ መቱኝ፥ ኃጢአታቸውንም አስረዘሙአት።
4እግዚአብሔር ጻድቅ ነው፤ የኃጢአተኞችን አንገታቸውን ቈረጠ።
5ጽዮንን የሚጠሉ ሁሉ ይፈሩ፥ ወደ ኋላቸውም ይመለሱ።
6በሰገነት ላይ እንደ በቀለ ሣር፥ ሳይነቀል እንደሚደርቅ፥
7ለሚያጭደው እጁን፥ ነዶዎቹን ለሚሰበስብ እቅፉን እንደማይሞላ ይሁኑ።
8በመንገዱም የሚያልፉ፦ “የእግዚአብሔር በረከት በእናንተ ላይ ይሁን፤ በእግዚአብሔር ስም እንመርቃችኋለን፡” አይሉም።
መዝሙር ፻፳፱፥፩-፬ የእግዚአብሔር ሕዝብ ጠላቶች የልዑሉን ቅዱሳን በጣም በጭካኔ ለማጥፋት ሞክረዋል። ነገር ግን ቤተ ክርስቲያን ሁልጊዜም በጸጋ ትድናለች። ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያኑን በአለት ላይ አንጿል። ጌታም ክፉ ሰዎች በቤተ ክርስቲያኑ ላይ ሊሠሩ ያሰቡትን ክፋት እንዳይፈጽሙ ለማድረግ ብዙ መንገዶች አሉት። ጌታ እስራኤል እንዳትጠፋ ባለመፍቀድ ጻድቅ ነው፤ ለራሱ ሕዝብ ለመጠበቅ ቃል ገብቷልና።
መዝሙር 129
ይህ መዝሙር የእግዚአብሔርን የእስራኤልን ሕዝብ የሕዝባዊ ጉዳዮች ይመለከታል። መቼ እንደተጻፈ በእርግጠኝነት አይታወቅም፤ ምናልባት በባቢሎን ምርኮ እያሉ ወይም ከተመለሱ በኋላ በነበረው ጊዜ ሊሆን ይችላል።
I. እግዚአብሔር ከጊዜ ወደ ጊዜ ከደረሰባቸው ብዙ መከራዎች ለእነርሱና ለአባቶቻቸው ስላደረገው የቀድሞ መዳን በአመስጋኝነት ወደ ኋላ ይመለከታሉ (ቁ. 1-4)።
II. የጽዮንን ጠላቶች ሁሉ ጥፋት በእምነት ጸሎትና በተስፋ ወደፊት ይመለከታሉ (ቁ. 5-8)። ይህን መዝሙር ስንዘምር፣ እንደ ብሉይ ኪዳን እስራኤል ብዙ ማዕበሎችን ተቋቁሞ አሁንም በብዙ ጠላቶች እየተፈተነ ላለው ለወንጌል እስራኤል በሁለቱም መንገድ ልንተገብረው እንችላለን።
የመውጫ መዝሙር።
ቁጥር 1-4
የእግዚአብሔር ቤተ ክርስቲያን በተለያዩ ዘመናት እዚህ ላይ እንደ አንድ ነጠላ ሰው፣ አሁን አርጅቶና ፀጉሩ ሽበት ሆኖ፣ የቀድሞውን ዘመን እያስታወሰ እና የጥንት ጊዜያትን እያሰበ ይናገራል። በመገምገምም የሚከተለው ተገኝቷል፤
1. ቤተ ክርስቲያን በምድር ላይ ባሉ ጠላቶቿ ብዙ ጊዜ ታላቅ መከራ ደርሶባታል። እስራኤል አሁን እንዲህ ሊል ይችላል፤ «እኔ ከማንኛውም ሕዝብ ይልቅ የተጨቆንኩ ሕዝብ ነኝ፤ በዙሪያው ባሉ ወፎች ሁሉ እንደተነካች ባለ ብዙ ቀለም ወፍ ሆኛለሁ» ኤር. 12:9። እውነት ነው፣ ችግራቸውን በኃጢአታቸው በራሳቸው ላይ አመጡ፤ እግዚአብሔርም የቀጣቸው በእነርሱ ምክንያት ነበር፤ ነገር ግን ጎረቤቶቻቸው የጠሏቸውና ያሳደዷቸው የቃል ኪዳናቸው ልዩነትና የሃይማኖታቸው ልዩ ባሕርያት የተነሳ ነበር። «በእነዚህ ምክንያት ከልጅነቴ ጀምሮ ብዙ ጊዜ አስጨንቀውኛል።» ማስታወሻ፡ የእግዚአብሔር ሕዝብ ሁልጊዜ ብዙ ጠላቶች ነበሩት፤ የቤተ ክርስቲያን ሁኔታም ከሕፃንነቷ ጀምሮ ብዙ ጊዜ የመከራ ሁኔታ ነበር። የእስራኤል ወጣትነት በግብፅ ወይም በፈራጆች ዘመን ነበር፤ በዚያን ጊዜ ተጨቁነው ነበር፣ ከዚያም ወዲህ ብዙም ይሁን ትንሽ። የወንጌል ቤተ ክርስቲያን ከተመሠረተችበት ጊዜ ጀምሮ አንዳንድ ጊዜ መከራ ደርሶባታል፤ ይህን ቀንበር ደግሞ በወጣትነቷ ጊዜ በብዛት ተሸክማለች፤ የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን የተሰቃየችባቸው አሥሩ ስደቶች ምስክር ናቸው። «አራሾች በጀርባዬ ላይ አረሱ» ቁ. 3። በመዝ. 125:3 ላይ የኃጢአተኞች በትር በጻድቃን ዕጣ ላይ እንደነበረ እናነባለን፤ እዚያም ለእነርሱ ምልክት ለማድረግ ማረሻውን እንጠብቅ ነበር፤ እዚህ ደግሞ የኃጢአተኞች ማረሻ በጻድቃን ጀርባ ላይ እንደነበረ እናነባለን፤ እዚያም በትርን እንጠብቅ ነበር። ነገር ግን በእነዚህ ቦታዎች ያሉት ምሳሌዎች የተለዋወጡ ናቸው ሊባል ይችላል፤ የሁለቱም ትርጉም ግን አንድ ነው፣ እናም የእግዚአብሔር ሕዝብ ጠላቶች ሁልጊዜም በጣም በጭካኔ እንደተጠቀሙባቸው ግልጽ ነው። እንደ ገበሬው መሬቱን በማረሻው እንደሚቀድዱት፣ ሊበጣጥሷቸውና ያላቸውን ሁሉ ሊወስዱባቸው፣ በዚህም የልዑልን ቅዱሳን ሊያደክሟቸው ሞከሩ፤ ልክ ለረጅም ጊዜ የታረሰ መሬት እንደሚደክም፣ (እኛ እንደምንለው) ሙሉ በሙሉ እንደደከመ። እግዚአብሔር በዚህ መንገድ እንዲያርሱ ሲፈቅድላቸው፣ ለሕዝቡ መልካም እንዲሆን አስቦ ነበር፤ በዚህም ያልታረሰ መሬታቸው ሲታረስ፣ የጸጋውን ዘር በእነርሱ ላይ ሊዘራና መልካም ፍሬ ሊያጭድባቸው ነበር፤ ነገር ግን ጠላቶች እንዲህ አላሰቡም፣ ልባቸውም እንዲህ አላሰበም (ኢሳ. 10:7)፤ ረጅም ቦዮችን ሠሩ፣ መቼ ማቆም እንዳለባቸው አያውቁም ነበር፣ የቤተ ክርስቲያንን ጥፋት እንጂ ሌላ ምንም አላሰቡም።