1አቤቱ፥ አንተን ከጥልቅ ጠራሁህ።
2አቤቱ፥ ድምፄን ስማ፤ ጆሮህ የልመናዬን ቃል የሚያደምጥ ይሁን።
3አቤቱ፥ ኃጢአትንስ ብትጠባበቅ፥ አቤቱ፥ ማን ይቆማል?
4ይቅርታ ከአንተ ዘንድ ነውና።
5አቤቱ፥ ስለ ስምህ ተስፋ አደረግሁህ፤ ነፍሴ በሕግህ ታገሠች።
6ከማለዳው ሰዓት ጀምሮ እስከ ሌሊት፡ ነፍሴ በእግዚአብሔር ታመነች።
7ከእግዚአብሔር ዘንድ ምሕረት፥ በእርሱም ዘንድ ብዙ ማዳን ነውና፡ እስራኤል በእግዚአብሔር ይታመን።
8እርሱም እስራኤልን ከኃጢአቱ ሁሉ ያድነዋል።
130:1-4 በኃጢአት ለተያዘች ነፍስ ብቸኛው የመዳኛ መንገድ ወደ እግዚአብሔር ብቻ መቅረብ ነው። ብዙ ነገሮች እንደ ትኩረት መሻገርያ፣ ብዙ ነገሮችም እንደ መፍትሔ ራሳቸውን ያቀርባሉ፤ ነገር ግን ነፍስ ጌታ ብቻ ሊፈውስ እንደሚችል ታገኛለች። ሰዎች የኃጢአትን ጥፋት እስኪረዱ ድረስ፣ ሁሉንም ትተው በአንድ ጊዜ ወደ እግዚአብሔር እስኪመጡ ድረስ፣ ምንም ዓይነት እፎይታ እንዲያገኙ መጠበቃቸው ከንቱ ነው። መንፈስ ቅዱስ ለእንደነዚህ ላሉ ድሆች ነፍሳት የጥልቅ ፍላጎታቸውን አዲስ ግንዛቤ ይሰጣቸዋል፤ በእምነት ጸሎት፣ ወደ እግዚአብሔር በመጮኽ በቁም ነገር እንዲተገብሩ ያነሳሳቸዋል። ነፍሳቸውን እንደሚወዱት ሁሉ፣ የጌታን ክብርም እንደሚጨነቁለት ከሆነ፣ በዚህ ኃላፊነት ሊያጥሩ አይገባም። እነዚህ ጉዳዮች ከእነሱ ዘንድ ለምን ያህል ጊዜ ግልፅ ያልሆኑት? ተራና ልማዳዊ በሆኑ ወደ እግዚአብሔር አቀራረቦች የሚረኩት በስንፍናና በተስፋ መቁረጥ የተነሳ አይደለምን? እንግዲህ እንነሳና እንሥራ፤ መደረግ አለበት፣ ደህንነትንም ያስገኛል። በእርሱ ፊት እንደ ጥፋተኞች በመሆን በእግዚአብሔር ፊት ራሳችንን ማዋረድ አለብን። ኃጢአተኝነታችንን እንናዘዝ፤ ራሳችንን ማጽደቅም ሆነ ጥፋት የለብንም ብለን መከራከር አንችልም። ከእርሱ ጋር ይቅርታ እንዳለ ሊነገር የማይችል ማጽናኛችን ነው፤ ያ እኛ የምንፈልገው ነገር ነውና። ኢየሱስ ክርስቶስ ታላቁ ቤዛ ነው፤ እርሱ ሁልጊዜ ለእኛ አማላጅ ነው፣ በእርሱም በኩል ይቅርታን ለማግኘት ተስፋ እናደርጋለን። ከአንተ ጋር ይቅርታ አለ፤ በአንተ ታምኖ እንዲዘነጋ ሳይሆን፣ አንተ እንድትፈራ ነው። የእግዚአብሔር ፍርሃት ብዙውን ጊዜ የእግዚአብሔርን ሙሉ አምልኮ ይወክላል። ለኃጢአተኞች ብቸኛው መነሳሳና ማበረታቻ ከጌታ ጋር ይቅርታ መኖሩ ነው።
ይህ መዝሙር የግልም ሆነ የሕዝብ ጊዜያዊ ጉዳዮችን አይመለከትም፤ ነገር ግን ሙሉ በሙሉ የነፍስ ጉዳዮችን ይመለከታል። ከሰባቱ የንስሐ መዝሙሮች አንዱ ተደርጎ ይቆጠራል፤ እነዚህም አንዳንድ ጊዜ ንስሐ የገቡ ሰዎች ወደ ቤተ ክርስቲያን ሲገቡ ይጠቀሙባቸው ነበር። ይህን መዝሙር ስንዘምር ሁላችንም ለራሳችን ልናውለው ይገባል። መዝሙረኛው እዚህ ላይ የሚከተሉትን ይገልጻል፦
I. ወደ እግዚአብሔር ያለው ምኞት (ቁ. 1, 2)።
II. በእግዚአብሔር ፊት ንስሐ መግባቱ (ቁ. 3, 4)።
III. በእግዚአብሔር ላይ መታመኑ (ቁ. 5, 6)።
IV. ከእግዚአብሔር ያለው ተስፋ (ቁ. 7, 8)። በውኃ ውስጥ ፊት ፊትን እንደሚመስል፣ እንዲሁ የአንድ ትሑት ንስሐ የገባ ሰው ልብ የሌላውን ይመስላል። የመውጫ መዝሙር።
ቁጥር 1-4 በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ የምንማረው፣
I. ምንም ያህል አሳዛኝ በሆነ ሁኔታ ውስጥ ብንሆንም፣ እግዚአብሔርን መጥራታችንን መቀጠል እንዳለብን (ቁ. 1)። ምርጥ የሆኑ ሰዎችም እንኳ አንዳንድ ጊዜ በጥልቅ ችግርና መከራ ውስጥ ሊሆኑ ይችላሉ፤ ምን ማድረግ እንዳለባቸውም ሙሉ በሙሉ ግራ ሊጋቡ ይችላሉ፤ በጭንቀት ጥልቀትና በተስፋ መቁረጥ አፋፍ ላይ፣ መንፈሳቸው ዝቅ ብሎና ጨልሞ፣ እየሰመጠ እና እየደከመ፣ ወድቆና ተጨንቆ ሊሆን ይችላል። ነገር ግን በታላቅ ጥልቀት ውስጥም ቢሆን፣ ወደ እግዚአብሔር መጮህ እና መሰማት መቻላችን መብታችን ነው። ጸሎት ከሲኦል ጥልቀት ባይሆንም፣ በዚህ ዓለም ውስጥ ልንሆን ከምንችለው ታላቅ ችግር ጥልቀት፣ ወደ ሰማይ ከፍታ ሊደርስ ይችላል፤ የኤርምያስ ከጕድጓድ፣ የዳንኤል ከአንበሶች ጕድጓድ፣ የዮናስም ከዓሣ ነባሪ ሆድ። ወደ እግዚአብሔር መጮህ ግዴታችንና ጥቅማችን ነው፤ ምክንያቱም ይህ ከዚህ በላይ እንዳንሰምጥ ለመከላከልም ሆነ ከሚያስፈራው ጕድጓድና ከጭቃው ረግረጋማ ቦታ ለማውጣት እጅግ በጣም የተሻለው መንገድ ነው (መዝ. 40:1, 2)።
II. እግዚአብሔርን መጥራታችንን ስንቀጥል፣ ከእርሱ የሰላም መልስ እንደምናገኝ እርግጠኞች መሆን አለብን፤ ዳዊት በእምነት የጸለየው ይህንኑ ነውና (ቁ. 2)፦ “አቤቱ፥ ቃሌን ስማ፤ ልመናዬንና ጸሎቴንም ስማ፤ ጆሮህም ለጭንቀቴና ለልመናዬ ድምፅ ትኩረት ይስጥ።”
III. በእግዚአብሔር ፊት ጥፋተኞች እንደሆንንና ከሺህ በደሎቻችን ለአንዱም እንኳ መልስ መስጠት እንደማንችል በማሰብ በእግዚአብሔር ፍትሕ ፊት ራሳችንን ዝቅ ማድረግን እንማራለን (ቁ. 3)፦ “አቤቱ፥ ኃጢአትን ብትቈጥር፥ አቤቱ፥ ማን ይቆማል?” እግዚአብሔርን በትንሽ ቃላት ውስጥ ሁለት ጊዜ “አቤቱ” ብሎ መጥራቱ (ያህ እና አዶናይ) በጣም ትርጉም ያለው ሲሆን፣ የእግዚአብሔርን ክቡር ግርማና ቁጣውን መፍራት የሚያሳይ ነው። እዚህ ላይ የምንማረው፣
1. ኃጢአታችንን አምነን መቀበልን ነው፤ በእግዚአብሔር ፊት ራሳችንን ማጽደቅ ወይም “ጥፋተኛ አይደለሁም” ብለን መከራከር አንችልም። በኃጢአታችን ውስጥ ትኩረት የሚሻና ሊታሰብበት የሚገባ ነገር አለ።
2. የእግዚአብሔርን ኃይልና ፍትሕ አምነን መቀበልን ነው፤ እርሱ ስህተቶቻችንን በጥብቅ ቢመረምር፣ የመዳን ተስፋ አይኖረንም ነበር። ዓይኖቹ በምርጥ ሰው ውስጥም እንኳ የጥፋተኝነት ፍርድን ለመመስረት የሚያስችል በቂ ነገር ሊያገኙ ይችላሉ፤ እርሱም በእኛ ላይ እርምጃ ከወሰደ፣ ራሳችንን የምንረዳበት መንገድ የለንም፣ መቆም አንችልም፣ ነገር ግን በእርግጥ እንወድቃለን።