መዝሙረ ዳዊት 104

104:1-9 የምናየው እያንዳንዱ ነገር ታላቅ የሆነውን ጌታ እንድንባርክና እንድናመሰግን ይገፋፋናል። ዘላለማዊ ኃይሉና መለኮትነቱ በፈጠራው ሁሉ በግልጽ ይገለጣሉ። እግዚአብሔር ብርሃን ነው፤ በእርሱም ከቶ ጨለማ የለም። ጌታ ኢየሱስ፣ የፍቅሩ ልጅ፣ የዓለም ብርሃን ነው።

መዝሙር 104 ይህ መዝሙር ከቀደመው መዝሙር ጋር በተመሳሳይ እጅና በተመሳሳይ ጊዜ የተጻፈ ሊሆን ይችላል፤ ምክንያቱም ያኛው እንደ ተጠናቀቀ ይህኛው “ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ” በሚለው ይጀምራል፤ እንዲሁም በእርሱም ይደመደማል። የአጻጻፍ ስልቱ ግን የተለየ ነው፤ ምክንያቱም ጉዳዩ የተለየ ነው። የቀደመው መዝሙር ዓላማ የእግዚአብሔርን መልካምነት፣ ርኅራኄውንና ምሕረቱን ማክበር ነበር፤ ለዚህም ለስላሳና ጣፋጭ የአጻጻፍ ስልት ተስማሚ ነበር። የዚህኛው ዓላማ ደግሞ ታላቅነቱን፣ ግርማ ሞገሱንና ሉዓላዊ አገዛዙን ማክበር ነው፤ ይህም በከፍተኛና በክብር በተሞላ የግጥም ስልት መደረግ አለበት። ዳዊት በቀደመው መዝሙር የእግዚአብሔርን የቃል ኪዳን ምሕረትና ለሕዝቡ ያለውን ፍቅር አከበረ፤ በዚህኛው ደግሞ የፍጥረቱንና የአቅርቦቱን ሥራዎች፣ በሁሉም ፍጥረታት ላይ ያለውን አገዛዝ፣ እና ለሁሉም ፍጥረታት ያለውን ልግስና ያከብራል። እዚያ እግዚአብሔር እንደ ጸጋ አምላክ ሲመሰገን፣ እዚህ ደግሞ እንደ ተፈጥሮ አምላክ ይመሰገናል። ይህ መዝሙር ሙሉ በሙሉ ለዚህ ርዕስ የተሰጠ ነው፤ እንደ መዝ. 19 አይደለም፤ ያኛው በዚህ ይጀምራል እንጂ ወደ መለኮታዊው ሕግ ግምት ያልፋል፤ እንደ መዝ. 8ም አይደለም፤ ያኛው ስለዚሁ በትንቢትና ክርስቶስን በማሰብ ይናገራል። ይህ ታላቅ ግጥም በብቃት ባላቸው ዳኞች ዘንድ በሃይማኖታዊነቱና በአምልኮታዊነቱ ብቻ ሳይሆን (ይህ አከራካሪ አይደለም)፣ በምናባዊ በረራው፣ በሐሳቦች ብሩህነት፣ በሚያስደንቁ ለውጦችና በሁሉም የአገላለጽ ውበቶችና ጌጦች ከግሪክና ከላቲን ገጣሚዎች የላቀ እንደሆነ ይታሰባል። መዝሙረኛው እዚህ ላይ እግዚአብሔርን የሚያከብርባቸው ብዙ ታላላቅ ነገሮች አሉ።

I. በላይኛው ዓለም ውስጥ ያለው የግርማ ሞገሱ ብርሃን (ቁ. 1-4)።

II. የባሕርና የየብስ ፍጥረት (ቁ. 5-9)።

III. ለሁሉም ፍጥረታት እንደ ተፈጥሮአቸው የሚያደርገው አቅርቦት (ቁ. 10–18, 27, 28)።

IV. የፀሐይና የጨረቃ መደበኛ እንቅስቃሴ (ቁ. 19–24)።

V. የባሕር ዕቃዎች (ቁ. 25, 26)።

IV. እግዚአብሔር በሁሉም ፍጥረታት ላይ ያለው ሉዓላዊ ሥልጣን (ቁ. 29–32)። በመጨረሻም፣ እግዚአብሔርን ማመስገን ለመቀጠል በደስታና በጽኑ ውሳኔ ይደመድማል (ቁ. 33–35)፤ ይህን መዝሙር ስንዘምር ከእርሱ ጋር ከልብ ልንቀላቀል ይገባል።

ቁጥር 1-9 ማንኛውንም ሃይማኖታዊ አገልግሎት ስንጀምር፣ በእርሱ ውስጥ እግዚአብሔርን ለመያዝ ራሳችንን ማነቃቃት አለብን (ኢሳ. 64:7)፤ ዳዊትም እዚህ ላይ እንዲሁ ያደርጋል። “ነፍሴ ሆይ፥ ወዴት ነሽ? ምን እያሰብሽ ነው? እዚህ የሚሠራ ሥራ አለ፣ መልካም ሥራ፣ የመላእክት ሥራ፤ በቁም ነገር ተያያዥው፤ ሁሉም ኃይሎችና ችሎታዎች በእርሱ ውስጥ ይሳተፉና ይሠሩበት፦ ነፍሴ ሆይ፥ እግዚአብሔርን ባርኪ!”

I. መዝሙረኛው በላይኛው ዓለም ውስጥ በሚያንጸባርቀው መለኮታዊ ክብር ላይ ይመለከታል፤ ይህ ክብር ምንም እንኳን ከማይታዩት ነገሮች አንዱ ቢሆንም፣ እምነት ግን ማስረጃው ነው። በምን ያህል አክብሮትና ቅዱስ ፍርሃት ነው ማሰላሰሉን የሚጀምረው፦ አቤቱ አምላኬ ሆይ! አንተ እጅግ ታላቅ ነህ! አምላካቸው ታላቅ አምላክ መሆኑ ለቅዱሳን ደስታ ነው። የንጉሥ ግርማ ሞገስ ለሁሉም መልካም ተገዢዎቹ ኩራትና ደስታ ነው። የእግዚአብሔር ግርማ ሞገስ እዚህ ላይ በተለያዩ ምሳሌዎች ተገልጿል፤ ይህም ታላላቅ ነገሥታት በሕዝብ ፊት በሚታዩበት ጊዜ ሊያሳዩት ከሚፈልጉት ገጽታ ጋር ይመሳሰላል። የእነርሱ አጃቢዎች፣ ከእርሱ ጋር ሲነጻጸሩ (ምንም እንኳ የምሥራቅ ነገሥታት የቅንጦት አኗኗርን ቢወዱም)፣ ፀሐይ በኃይሏ ስትወጣ ከምትሰጠው ብርሃን ጋር ሲነጻጸር እንደ ትል ብርሃን ነው። ነገሥታት ታላቅ ሆነው ይታያሉ፣

1. በልብሳቸው፤ የእግዚአብሔር ልብስስ ምንድን ነው? አንተ በክብርና በግርማ ሞገስ ተጐናጽበሃል (ቁ. 1)። እግዚአብሔር በሥራዎቹ ይታያል፤ እነዚህም እርሱ ወሰን የሌለው ጥበበኛና መልካም፣ እንዲሁም ታላቅ መሆኑን ያውጃሉ። ራስህን እንደ ልብስ በብርሃን ትሸፍናለህ (ቁ. 2)። እግዚአብሔር ብርሃን ነው (1 ዮሐ. 1:5)፣ የብርሃናት አባት ነው (ያዕ. 1:17)፤ በብርሃን ይኖራል (1 ጢሞ. 6:16)፤ ራሱን በእርሱ ይለብሳል። የክብሩ መኖሪያ በከፍተኛው ሰማይ ነው፤ ይህም በመጀመሪያው ቀን የተፈጠረው ብርሃን ነው (ዘፍ. 1:3)። ከሚታዩ ፍጥረታት ሁሉ ብርሃን ከመንፈስ ባሕርይ ጋር እጅግ ይቀራረባል፤ ስለዚህም እግዚአብሔር ራሱን በእርሱ መሸፈን ይወዳል፤ ማለትም፣ ሰዎች ራሳቸውን በሚሸፍኑበት ልብስ እንደሚታዩ ሁሉ፣ እርሱም ራሱን በዚያ ምሳሌነት ይገልጣል፤ እናም በዚህ መንገድ ብቻ ነው፤ ምክንያቱም ፊቱ ሊታይ አይችልም።

2. በቤተ መንግሥቶቻቸው ወይም በድንኳኖቻቸው፣ ወደ ውጊያ ሲወጡ፤ የእግዚአብሔር ቤተ መንግሥትና ድንኳንስ ምንድን ነው? ሰማያትን እንደ መጋረጃ ይዘረጋል (ቁ. 2)። በመጀመሪያም እንዲሁ አደረገ፤ ሰማይንም በሠራ ጊዜ፥ በዕብራይስጥ ስሙ የተዘረጋ ወይም የተስፋፋ መሆኑን ያመለክታል (ዘፍ. 1:7)። ውኃዎችን እንደ መጋረጃ በሁለት ክፍሎች እንዲከፍል አደረገው። አሁንም እንዲሁ ያደርጋል፦ አሁን ሰማያትን እንደ መጋረጃ ይዘረጋል፣ ዘርግቶም ያቆያቸዋል፣ እናም እስከ ዛሬ ድረስ እንደ ትእዛዙ ይኖራሉ። የአየር ክልሎች በምድር ዙሪያ እንደ አልጋ መጋረጃ ተዘርግተዋል፤ ለማሞቅ፣ እና በእኛና በላይኛው ዓለም መካከል ተዘርግተው የሚያብረቀርቀውን ብርሃን ለመቀነስ፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር ራሱን በብርሃን ቢሸፍንም፣ ለእኛ ባለው ርኅራኄ ግን ጨለማን ድንኳኑ ያደርጋል። ጥቅጥቅ ያሉ ደመናዎች ለእርሱ መሸፈኛ ናቸው። የዚህ ድንኳን ስፋት ሰማይንና ምድርን የሚሞላው እርሱ ምን ያህል ታላቅ፣ እጅግ ታላቅ እንደሆነ እንድናስብ ሊመራን ይችላል። እርሱ ክፍሎቹ አሉት፣ የላይኛው ክፍሎቹ (ቃሉ የሚያመለክተው ይህን ነው)፣ ምሰሶዎቹን በውኃ ላይ ያኖራል፤ እነዚህም ከሰማይ በላይ ያሉት ውኃዎች ናቸው (ቁ. 3)፤ ምድርንም በባሕሮችና በጎርፎች ላይ እንደ መሠረተ ሁሉ፣ ከሰማይ በታች ባሉት ውኃዎች ላይም እንዲሁ። ምንም እንኳን አየርና ውኃ ፈሳሽ አካላት ቢሆኑም፣ በመለኮታዊ ኃይል ግን እንደ ክፍል በምሰሶዎችና በጣራዎች እንደሚጠበቅ ሁሉ፣ በተመደቡበት ስፍራ በጥብቅና በጽናት ተጠብቀዋል። የክብሩ ማደሪያው በዚህ መንገድ የተገነባ፣ በዚህ መንገድ የተስተካከለ አምላክ ምን ያህል ታላቅ ነው!

3. በክብር ሰረገሎቻቸው፣ በግርማ ሞገስ በተሞሉ ፈረሶቻቸው፣ ይህም ለመግቢያቸው ታላቅነትን ይጨምራል፤ እግዚአብሔር ግን ደመናዎችን ሰረገሎቹ ያደርጋል፤ በእነርሱም በኃይል፣ በፍጥነት፣ እና ከማንኛውም ተቃውሞ በላይ ይጋልባል፤ በማንኛውም ጊዜ በዚህ ዓለም አገዛዝ ውስጥ ባልተለመዱ አቅርቦቶች ሲሠራ። በደመና ውስጥ፣ እንደ ሰረገላ፣ ወደ ሲና ተራራ ወረደ ሕግን ለመስጠት፣ እና ወደ ታቦር ተራራ ወንጌልን ለማወጅ (ማቴ. 17:5)፤ እናም በነፋስ ክንፎች ላይ ይሄዳል (በእርግጥም ለስላሳ እርምጃ ነው፣ ግን ግርማ ሞገስ ያለው)። መዝ. 18:10, 11ን ተመልከት። ነፋሶችን ያዛል፣ እንደ ፈቃዱ ይመራቸዋል፣ እናም በእነርሱ አማካኝነት የራሱን ዓላማዎች ያከናውናል።

4. በአጃቢዎቻቸው ወይም በአገልጋዮቻቸው ረድፍ፤ እዚህም እግዚአብሔር እጅግ ታላቅ ነው፤ ምክንያቱም (ቁ. 4) መላእክቱን መንፈሶች ያደርጋል። ይህ ሐዋርያው (ዕብ. 1:7) ክርስቶስ ከመላእክት በላይ ያለውን የበላይነት ለማረጋገጥ የጠቀሰው ነው። መላእክት እዚህ ላይ የእርሱ መላእክትና አገልጋዮቹ እንደሆኑ ተነግሯል፤ ምክንያቱም በእርሱ አገዛዝ ሥርና በእርሱ ፈቃድ ሥር ናቸው፤ እነርሱ ነፋሳትና የእሳት ነበልባል ናቸው፤ ማለትም፣ በነፋስና በእሳት ታዩ (አንዳንዶች እንደሚሉት)፣ ወይም እንደ ነፋስ ፈጣኖች፣ እንደ ነበልባልም ንጹሐን ናቸው፤ ወይም እርሱ መንፈሶች ያደርጋቸዋል፣ ሐዋርያው እንደጠቀሰው። እነርሱ መንፈሳዊ ፍጥረታት ናቸው፤ እናም ለባሕሪያቸው ተስማሚ የሆኑ ማናቸውም ተሽከርካሪዎች ቢኖራቸውም፣ እንደ እኛ አካል እንደሌላቸው እርግጠኛ ነው። መንፈሶች በመሆናቸው፣ ከሰው ተፈጥሮ እንቅፋቶች እጅግ የራቁ ናቸው፣ እናም ከመለኮታዊ ተፈጥሮ ክብር ጋር እጅግ የቀረቡ ናቸው። እናም እንደ እሳት፣ እንደ እሳት ነበልባል ብሩህ፣ ፈጣንና ወደ ላይ የሚወጡ ናቸው። በሕዝቅኤል ራእይ ውስጥ እንደ መብረቅ ብልጭታ ሮጡና ተመለሱ (ሕዝ. 1:14)። ከዚያም ሱራፌል—አቃጣዮች ተብለው ይጠራሉ። ምንም ቢሆኑም፣ እግዚአብሔር የፈጠራቸው ናቸው፣ አሁንም የሚፈጥራቸው ናቸው፤ ሕልውናቸውን ከእርሱ ያገኛሉ፣ እርሱ የሰጣቸውን ሕልውና አላቸው፣ በእርሱም ሕልውና ውስጥ ተጠብቀዋል፣ እናም እርሱ እንደ ፈቃዱ ይጠቀምባቸዋል።

II. ወደ ታች ይመለከታል፣ እናም በዚህ የታችኛው ዓለም ውስጥ በሚያንጸባርቀው የእግዚአብሔር ኃይል ዙሪያውን ይመለከታል። እርሱ በቤተ መንግሥቱ ክብር ተጠምዶ የሩቅ ግዛቶቹን እንኳን ችላ አይልም፤ አይ፣ ባሕርንና የብስንም ጭምር።

1. ምድርን መሠረተ (ቁ. 5)። ምንም እንኳ በምንም ላይ ባይሰቅላትም (ኢዮብ 26:2)፣ ponderibus librata suis—በራሷ ክብደት ሚዛኗን ጠብቃ ብትቆምም፣ እጅግ አስተማማኝ በሆኑ መሠረቶች ላይ እንደተቀመጠች ሁሉ የማትንቀሳቀስ ናት። ምድርን በመሠረቷ ላይ ሠራ፤ ስለዚህም በሰው ኃጢአትና በሲኦል ክፋት አደገኛ ድንጋጤ ቢደርስባትም፣ ለዘላለም አትናወጥም፤ ማለትም፣ ለአዲሲቱ ምድር መንገድ እስከምትሰጥበት የጊዜ ፍጻሜ ድረስ። የዶክተር ሃሞንድ የዚህ ትርጓሜ ሊታወቅ የሚገባው ነው፦ “እግዚአብሔር ለምድር እጅግ እንግዳ የሆነ ቦታን አዘጋጀ፤ ከባድ አካል በመሆኗ በየደቂቃው ትወድቃለች ብሎ ማሰብ ይቻላል፤ ሆኖም ግን፣ ወደ የትኛውም አቅጣጫ እንድትንቀሳቀስ ብናስብ፣ የዚያን አካል ተፈጥሮ በመቃወም ወደ ላይ መውደቅ አለባት፣ ስለዚህም ወደ ሰማይ ከመውደቅ በቀር ሌላ ጥፋት ሊደርስባት አይችልም።”

2. ለባሕር ወሰን አበጀ፤ ያም የእርሱ ነውና። (1.) በፍጥረት ጊዜ በወሰን ውስጥ አስቀመጠው። በመጀመሪያ ምድር፣ ይበልጥ ከባድ አካል በመሆኗ፣ በተፈጥሮዋ ወደ ታች የምትሰምጥ፣ በጥልቁ ተሸፍና ነበር (ቁ. 6)፦ ውኃው በተራሮች ላይ ነበር፤ ስለዚህም ለሰው መኖሪያነት እንደ ታሰበው ሊሆን አልቻለም፤ ስለዚህም በሦስተኛው ቀን እግዚአብሔር እንዲህ አለ፦ ከሰማይ በታች ያለው ውኃ በአንድ ስፍራ ይሰብሰብ፥ የብሱም ይገለጥ (ዘፍ. 1:9)። ይህ የእግዚአብሔር ትእዛዝ እዚህ ላይ እንደ ተግሣጹ ተጠርቷል፤ ምድር በዚህ መንገድ በውኃ ተሸፍና ለሰው መኖሪያነት ስላልተመቸች እርሱ ደስ ስላልተሰኘበት እንደሰጠው ያህል ነው።