ኦሪት ዘኍልቍ 5

5:1-10 ሰፈሩ እንዲነጻ ታዘዘ። የቤተ ክርስቲያን ንጽሕና እንደ ሰላሟና ሥርዓቷ በጥንቃቄ ሊጠበቅ ይገባል። እያንዳንዱ የረከሰ እስራኤላዊ ሊለይ ይገባዋል። ከላይ የሆነው ጥበብ በመጀመሪያ ንጹሕ ነው፣ ከዚያም ሰላማዊ ነው። ማንኛውም ቤት ወይም ቤተሰብ የሚያሳየው የሃይማኖት ኑዛዜ በጨመረ ቁጥር፣ ኃጢአትን ከእነርሱ ይበልጥ የማራቅ ግዴታ አለባቸው። አንድ ሰው ወንድሙን በማንኛውም ጉዳይ ላይ ቢያጭበረብር ወይም ቢበድል፣ ይህ በትክክል እንድንሠራ በጥብቅ የሚያዝዘንን ጌታ የሚያስከፋ በደል ነው። የአንድ ሰው የነቃ ሕሊና እንደዚህ ያለ ጥፋት እንደፈጸመ ሲወቅሰው፣ ምንም እንኳን ከብዙ ጊዜ በፊት የተደረገ ቢሆንም፣ ምን መደረግ አለበት? ኃጢአቱን መናዘዝ አለበት፤ ለእግዚአብሔር፣ ለባልንጀራውም መናዘዝ አለበት፤ በውሸት ውስጥ መሆኑን ለመቀበል የሚከብደው ቢሆንም እንኳ፣ ራሱንም ማሳፈር አለበት፤ ነገር ግን ሊያደርገው ይገባል። ለእግዚአብሔር ስለተሰራው በደል፣ እንዲሁም በባልንጀራው ለደረሰው ጉዳት ማስተሰረያ መደረግ አለበት፤ በዚያ ሁኔታ ውስጥ ካለ እምነትና ንስሐ ካሳ ብቻውን በቂ አይደለም። በግፍ የተገኘው ነገር በዕውቀት ሲያዝ፣ በሕሊና ላይ ያለው ጥፋት ይቀራል፤ በምሥዋዕትም ሆነ በቁርባን፣ በጸሎትም ሆነ በእንባ አይወገድም፤ ምክንያቱም ያው የኃጢአት ድርጊት እንደጸና ነውና። ይህ የትክክለኛ ልቡና (ምክንያታዊነት) ትምህርት ነው፤ የእግዚአብሔርም ቃል ነው። ግብዞችን ያጋልጣል፣ ለርኅሩኅ ሕሊናም ትክክለኛውን ምግባር ይመራል፤ ይህም በክርስቶስ ካለው እምነት የሚመነጭ በመሆኑ፣ ለውስጣዊ ሰላም መንገድ ይከፍታል።

ምዕራፍ 5 በዚህ ምዕራፍ ውስጥ የሚከተሉትን እናገኛለን። I. አስቀድሞ በተሰጡት ሕጎች መሠረት ንጹሕ ያልሆኑትን ከሰፈር የማስወጣት ትእዛዝ (ቁ. 1-4)። II. ለጎረቤት ስለተደረገ በደል ካሳ ስለመክፈል (ቁ. 5-8) እና የተቀደሱ ነገሮችን ለካህናት ስለማስረከብ (ቁ. 9, 10) የሕጎች ድግግሞሽ። III. በቅናት ውኃ አማካኝነት በዝሙት የተጠረጠረች ሚስትን ስለመመርመር አዲስ ሕግ (ቁ. 11, ወዘተ)።

ቁጥር 1-10 እዚህ ላይ፣

I. በሥርዓት ንጹሕ ያልሆኑትን፣ ማለትም ፈሳሽ ያለባቸውን፣ ለምጻሞችን ወይም የሞተ ሰው የነኩትን ሁሉ ከሰፈሩ ወሰን በማስወጣት ሰፈሩን ስለማንጻት የተሰጠ ትእዛዝ አለ። እነዚህም እንደ ሕጉ እስኪነጹ ድረስ ይወገዳሉ (ቁ. 2, 3)።

1. እነዚህ ትእዛዛት ወዲያውኑ ተፈጽመዋል (ቁ. 4)። (1.) ሰፈሩ አሁን አዲስ መልክ ተሰጥቶት በሥርዓት ተደራጅቷል፤ ስለዚህም ማሻሻያውን ለማጠናቀቅ ቀጥሎ መጽዳት አለበት። ማስታወሻ፡ የቤተ ክርስቲያን ንጽሕና እንደ ሰላሟና ሥርዓቷ ሁሉ በጥንቃቄ ሊታሰብበትና ሊጠበቅለት ይገባል። እያንዳንዱ እስራኤላዊ በራሱ ሰንደቅ ዓላማ ሥር እንዲሆን ብቻ ሳይሆን፣ እያንዳንዱ የረከሰ እስራኤላዊም ከእርሱ እንዲለይ ያስፈልጋል። ከላይ የሆነችው ጥበብ በመጀመሪያ ንጽሕት ናት፣ ከዚያም ሰላማዊት። (2.) የእግዚአብሔር ማደሪያ ድንኳን አሁን በሰፈራቸው መካከል ተተክሎ ነበር፤ ስለዚህም ንጹሕ አድርገው እንዲጠብቁት መጠንቀቅ አለባቸው። ማስታወሻ፡ ማንኛውም ቤት ወይም ቤተሰብ የሚያደርገው የሃይማኖት መግለጫ በጨመረ ቁጥር፣ በደልን ከድንኳናቸው ለማራቅ የበለጠ ግዴታ አለባቸው (ኢዮብ 22:23)። እግዚአብሔር የሚኖርበት ሰው ወይም ቦታ መረከስ የለበትም፤ ምክንያቱም ከረከሰ፣ እርሱ ይናደዳል፣ ይበሳጫል፣ እናም እንዲርቅ ይገፋፋል (1 ቆሮ. 3:16, 17)።

2. ንጹሕ ያልሆኑትን ከሰፈር ማስወጣት የሚከተሉትን ለማመልከት ነበር። (1.) የቤተ ክርስቲያን መሪዎች ምን ማድረግ እንዳለባቸው፡ ውድ የሆነውን ከርካሽ መለየት አለባቸው፣ እና አሳፋሪ ሰዎችን እንደ አሮጌ እርሾ ማጽዳት አለባቸው (1 ቆሮ. 5:8, 13)፣ ሌሎች እንዳይበከሉና እንዳይረክሱ (ዕብ. 12:15)። በግልጽና በማይመለስ ሁኔታ ዓመፀኛና ክፉ የሆኑ ሰዎች ንስሐ እስኪገቡ ድረስ ከክርስቲያናዊ ኅብረት እንዲወጡና እንዲርቁ ማድረግ ለክርስቶስ ክብርና ለቤተ ክርስቲያኑ ዕድገት ነው። (2.) እግዚአብሔር ራሱ በታላቁ ቀን ምን እንደሚያደርግ፡ እርሱ አውድማውን ፈጽሞ ያነጻል፣ ከመንግሥቱም የሚያሰናክሉትን ሁሉ ይሰበስባል። እዚህ ላይ ንጹሕ ያልሆኑት ከሰፈር እንደተባረሩ ሁሉ፣ ወደ አዲሲቱ ኢየሩሳሌምም የረከሰ ነገር አይገባም (ራእይ 21:27)።

II. ለጎረቤት ስለተደረገ በደል ካሳ ስለመክፈል ሕግ። ይህ ሰዎች የሚሠሩት ኃጢአት ተብሎ ይጠራል (ቁ. 6)፣ ምክንያቱም በሰዎች ዘንድ የተለመደ ስለሆነ፤ የሰው ኃጢአት ማለትም በሰው ላይ የሚደረግ ኃጢአት ተብሎ ሊተረጎም እና ሊገባው ይገባል ተብሎ ይታሰባል። አንድ ሰው ወንድሙን በማንኛውም ጉዳይ ቢያታልል ወይም ቢያጭበረብር፣ ይህ የጽድቅ ጠባቂ፣ የክፋት ቀጪ፣ እና በጽድቅ እንድንሠራ በጥብቅ የሚያዝዘንና የሚያዝዘን በጌታ ላይ እንደተፈጸመ በደል ሊታይ ይገባል። አሁን የአንድ ሰው የነቃ ሕሊና በዚህ ዓይነት ጥፋት ሲከሰው እና ከረጅም ጊዜ በፊት የተፈጸመ ቢሆንም እንኳ ወደ ትዝታው ሲያመጣው ምን መደረግ አለበት?

1. ኃጢአቱን መናዘዝ አለበት፤ ለእግዚአብሔር መናዘዝ፣ ለጎረቤቱም መናዘዝ፣ በዚህም ራሱን ማሳፈር አለበት። ከዚህ በፊት ካደ ከሆነ፣ ራሱን ውሸታም ብሎ ለመቀበል አስቸጋሪ ቢሆንም እንኳ ማድረግ አለበት፤ ምክንያቱም ልቡ ደንድኖ ስለነበር ካደው፣ ስለዚህም ልቡ አሁን እንደለዘበ ለማሳየት ከዚህ ውጭ ሌላ መንገድ የለውም፣ እርሱም በመናዘዝ ነው።

2. መሥዋዕት ማቅረብ አለበት፤ የኃጢአት ማስተስሪያ በግ (ቁ. 8)። ሕጉ ለተጣሰበት ለእግዚአብሔር የተፈጸመውን በደል፣ እንዲሁም በጎረቤታችን ለደረሰው ኪሳራ ካሳ መከፈል አለበት፤ በዚህ ሁኔታ ካሳ መክፈል ያለ እምነትና ንስሐ በቂ አይደለም።

3. ሆኖም ግን፣ ለተበደለው ወገን ሙሉ ካሳ እስካልተከፈለ ድረስ መሥዋዕቶቹ ተቀባይነት አያገኙም ነበር፤ ዋናው ገንዘብ ብቻ ሳይሆን፣ አንድ አምስተኛ ተጨማሪም ይጨመርበታል (ቁ. 7)። በግፍ የተገኘ ነገር በእጅ ላይ እያለ፣ የግፉ ጥፋት በሕሊና ላይ እንደሚቀር፣ እና በመሥዋዕትም ሆነ በቁርባን፣ በጸሎትም ሆነ በእንባ እንደማይነጻ እርግጠኛ ነው፤ ምክንያቱም ይህ አንድ ዓይነት ቀጣይነት ያለው ኃጢአት ነው። ይህን ሕግ ከዚህ በፊት አይተናል (ዘሌ. 6:4)፣ እናም እዚህ ላይ የተጨመረው ነገር ቢኖር፣ የተበደለው ወገን ከሞተ፣ እና ለዕዳው መብት ያለው የቅርብ ዘመድ ከሌለው፣ ወይም ካሳው ለማን መከፈል እንዳለበት በማንኛውም መንገድ እርግጠኛ ካልሆነ፣ ይህ በግፍ የተገኘውን ነገር ለማስቀረት ሰበብ መሆን የለበትም፤ የማንም ቢሆን፣ በኃጢአት ላገኘው ሰው ፈጽሞ የእርሱ አይደለም፣ ስለዚህም ለካህን መሰጠት አለበት (ቁ. 8)። ለእርሱ መብት ማረጋገጥ የሚችል ሰው ካለ፣ ለካህን መሰጠት የለበትም (እግዚአብሔር ለሚቃጠል መሥዋዕት ስርቆትን ይጠላል)፤ ነገር ግን ከሌለ፣ ያኔ ወደ ታላቁ ጌታ (በዘር እጦት ምክንያት) ይተላለፋል፣ እና ካህናቱ ተቀባዮቹ ይሆናሉ። ማስታወሻ፡ በደል እንደሠሩ በሕሊናቸው የሚያውቁ ነገር ግን ካሳ እንዴት እንደሚከፍሉ የማያውቁ ሰዎች ሊያደርጉት የሚገባው አንዳንድ የሃይማኖት ወይም የበጎ አድራጎት ሥራ አስፈላጊ የፍትሕ አካል ነው፤ የእኛ ያልሆነው ንብረት ፈጽሞ ትርፋችን አይሆንም።

III. በዚህ አጋጣሚ የተቀደሱ ነገሮችን በተመለከተ አጠቃላይ ሕግ ተሰጥቷል፤ ይህም ለካህን የተሰጠው ነገር ሁሉ የእርሱ ይሆናል (ቁ. 9, 10)።

1. የሰጠው ሰው በምንም ዓይነት ሰበብ ስጦታውን መልሶ መቀበል የለበትም። ይህ ሕግ ለሃይማኖታዊ አገልግሎት የሚውሉትን ስጦታዎች ሁሉ ያጸናልና ያረጋግጣል፣ ሰዎች በቅንዓት ተነሳስተው ለካህናት ነገሮችን ሰጥተው በኋላ በብስጭት እንዳይመልሱ።

2. ሌሎች ካህናት በዚያን ጊዜ አገልግሎት ከሚሰጠው እና የተቀደሰው ነገር የተሰጠው ካህን ጋር ተካፋይ መሆን የለባቸውም። በአገልግሎት ላይ በጣም ዝግጁና ትጉ የነበረው ሰው የተሻለ ጥቅም ያግኝ፡ ሥራውን ከሠራ፣ ደመወዙን ያግኝ፣ እናም መልካም ይሁንለት።

5:11-31 ይህ ሕግ የእስራኤል ሴቶች ለጥርጣሬ ምክንያት እንዳይሆኑ ያስጠነቅቅ ነበር። በሌላ በኩል ደግሞ እንዲህ ያለ ጥርጣሬ ሊያስከትለው የሚችለውን ጨካኝ አያያዝ ይገታ ነበር። እንዲሁም ጥፋተኞች ከማምለጥ፣ ንጹሓንም ያልተገባ ጥርጣሬ ሥር ከመውደቅ ይከለክል ነበር። ማስረጃ ማቅረብ ባልተቻለ ጊዜ ደግሞ ሚስት ልብን ለሚመረምር እግዚአብሔር ይህን ከባድ መሐላ እንድታቀርብ ትጠራ ነበር። ማንም ሴት ጥፋተኛ ከሆነች የእግዚአብሔርን እውነት ካልካደች ወይም ፍትሑን ካልተገዳደረች በቀር ለመሐላው አሜን ማለትና ከዚያም ውኃውን መጠጣት አትችልም ነበር። ይህ ውኃ መርገምን ስለሚያስከትል መራራ ውኃ ተብሎ ተጠርቷል። እንዲሁም ኃጢአት ክፉና መራራ ነገር ተብላ ተጠርታለች። የተከለከሉ ደስታዎችን የሚሻሙ ሁሉ በመጨረሻው መራራነት እንደሚሆኑ ይወቁ።

ከዚህ ሁሉ የሚከተሉትን እንማራለን፤ 1. የተሰወሩ ኃጢአቶች በእግዚአብሔር ዘንድ የታወቁ ናቸው፣ አንዳንድ ጊዜም በዚህ ሕይወት በሚደንቅ ሁኔታ ወደ ብርሃን ይመጣሉ፤ እንዲሁም እግዚአብሔር በክርስቶስ አማካይነት የሰዎችን የተሰወሩትን ነገሮች በወንጌል መሠረት የሚፈርድበት ቀን ይመጣል (ሮሜ 2:16)። 2. በተለይም ዝሙተኞችና አመንዝራዎችን እግዚአብሔር በእርግጥ ይፈርዳቸዋል። አሁን የቅናት ውኃ ባይኖረንም፣ የእግዚአብሔር ቃል ግን አለን፤ እርሱም እንደዚያው ታላቅ ማስፈራሪያ ሊሆን ይገባል። ሥጋዊ ምኞቶች በመራራነት ያበቃሉ። 3.