የያዕቆብ መልእክት 4

4:1-10 ጦርነቶችና ጠብ ሁሉ ከራሳችን የልብ ክፋትና ምኞት የሚመጡ እንደመሆናቸው፣ በአካላችን ውስጥ የሚዋጉትን እነዚያን ምኞቶች መግደል ተገቢ ነው። ዓለማዊና ሥጋዊ ምኞቶች እርካታንና ሰላምን የማይሰጡ በሽታዎች ናቸው። ኃጢአተኛ ምኞቶችና ፍላጎቶች ጸሎትንና ወደ እግዚአብሔር ያለንን ምኞት ያግዳሉ። ጸሎቶቻችን ሲሰሙ ከልብ የመጣ ዝንባሌ የተነሳ የተሰጡንን ምሕረቶች አላግባብ እንዳንጠቀምባቸው ወይም እንዳናዛቸው መጠንቀቅ አለብን።

ሰዎች ከእግዚአብሔር ብልጽግናን ሲጠይቁ፣ ብዙ ጊዜ ከስህተት ዓላማዎችና ሀሳቦች ጋር ይጠይቃሉ። በዚህ መንገድ የዚህን ዓለም ነገሮች ከፈለግን፣ እግዚአብሔር እነርሱን መከልከሉ ጽድቅ ነው። የማያምኑና የቀዘቀዙ ምኞቶች መከልከልን ይለምናሉ፤ ጸሎቶች ከጸጋ ይልቅ የምኞቶች ቋንቋ ሲሆኑ፣ ባዶ ሆነው እንደሚመለሱ እርግጠኞች መሆን እንችላለን። ከዚህ ዓለም ጋር ከማናቸውም የወንጀል ወዳጅነት እንርቅ ዘንድ ይህ ግልጽ ማስጠንቀቂያ ነው።

ዓለማዊነት ለእግዚአብሔር ጠላትነት ነው። ጠላት ሊታረቅ ይችላል፣ ነገር ግን ጠላትነት በፍጹም ሊታረቅ አይችልም። አንድ ሰው የዚህ ዓለም ብዙ ሀብት ቢኖረውም፣ አሁንም በእግዚአብሔር ፍቅር ውስጥ ሊጠበቅ ይችላል፤ ነገር ግን ልቡን በዓለም ላይ ያደረገ፣ ወዳጅነቱን ከማጣት ይልቅ ከእርሱ ጋር ለመስማማት የሚፈልግ፣ ለእግዚአብሔር ጠላት ነው። ስለዚህ በምንም ዓይነት ሁኔታ ከዓለም ጋር ተግባብቶ ለመኖር የወሰነ ሁሉ የእግዚአብሔር ጠላት መሆን አለበት። ታዲያ አይሁዶች ወይም የክርስቲያኖች ስም ያላቸው ሰዎች ቅዱስ ጽሑፉ ይህንን ዓለማዊነት በከንቱ ተናግሯል ብለው ያስባሉን? ወይስ በሁሉም ክርስቲያኖች ውስጥ የሚኖረው መንፈስ ቅዱስ፣ ወይም እርሱ የሚፈጥረው አዲስ ተፈጥሮ (እንደገና መወለድ)፣ እንደዚህ ያለ ፍሬ ያስገኛል? የተፈጥሮ ክፋት በምቀኝነት ራሱን ያሳያል። የዓለም መንፈስ እንደራሳችን ምኞት ለራሳችን እንድናጠራቀም ወይም እንድናወጣ ያስተምረናል፤ እግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ግን በቻልነው መጠን በዙሪያችን ላሉት ሁሉ መልካም ለማድረግ ፈቃደኞች እንድንሆን ያስተምረናል።

የእግዚአብሔር ጸጋ በእኛ ውስጥ ያለውን የተፈጥሮ መንፈስ ያርማል እንዲሁም ይፈውሳል፤ ጸጋ በሚሰጥበትም ስፍራ፣ ከዓለም መንፈስ የተለየ መንፈስ ይሰጣል።