ወደ ዕብራውያን 1

1:1-3 እግዚአብሔር ለጥንት ሕዝቡ በተለያዩ ጊዜያት፣ በተከታታይ ትውልዶች ውስጥ፣ እናም እርሱ በተመለከተው መልኩ በተለያየ መንገድ ተናገረ፤ አንዳንዴ በቀጥታ በመናገር፣ አንዳንዴ በሕልሞች፣ አንዳንዴ በራእዮች፣ አንዳንዴም በመለኮታዊ ተጽዕኖ በነቢያት አእምሮ ላይ። የወንጌል መገለጥ ግን ከቀደሙት ይበልጣል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር በልጁ አማካይነት የገለጠው ነው። የጌታን የኢየሱስ ክርስቶስን ኃይል፣ ጥበብና በጎነት ስንመለከት፣ የአብን ኃይል፣ ጥበብና በጎነት እንመለከታለን (ዮሐ 14:7)፤ የመለኮት ሙላትም በምሳሌ ወይም በምልክት ሳይሆን፣ በእርሱ ዘንድ በእውነት ያድራል። ሰው በወደቀ ጊዜ፣ ዓለም በእግዚአብሔር ቁጣና እርግማን ሥር እየፈራረሰ በነበረበት ወቅት፣ የእግዚአብሔር ልጅ የቤዛነትን ሥራ በመውሰድ፣ በሁሉን ቻይ ኃይሉና በጎነቱ አጸናው። ከክርስቶስ ስብዕናና ከአገልግሎቱ ክብር በመነሳት፣ ወደ ጸጋው ክብር እንሻገራለን። የእርሱ ስብዕናና ተፈጥሮ ክብር፣ ለመከራዎቹ እንዲህ ያለ ብቃት ሰጠው፤ ይህም በሰዎች ኃጢአት ምክንያት ወሰን የለሽ ጉዳትና ውርደት ለደረሰበት ለእግዚአብሔር ክብር ሙሉ በሙሉ ማስተሰረያ ሆነ። እግዚአብሔር በብዙ መንገዶች፣ እናም እንዲህ በሚጨምር ግልጽነት፣ ለወደቅን እኛ ኃጢአተኞች ስለ ድነት ተናግሮናልና ፈጽሞ በቂ ምስጋና ልናቀርብለት አንችልም። እርሱ ራሱ ከኃጢአታችን ያነጻን ዘንድ ያደረገው፣ ከኛ ከሁሉ የላቀ የአድናቆት፣ የምስጋናና የውዳሴ ኃይላችን በላይ የሆነ የፍቅር ተአምር ነው።

1:4-14 ብዙ አይሁድ መላእክት የሕግንና የመለኮታዊውን ፈቃድ ሌሎችንም ዜናዎች በአገልግሎታቸው በኩል ስላደረሱላቸው፣ በእነሱ ላይ አጉል እምነትና ጣዖታዊ አክብሮት ነበራቸው። በእግዚአብሔርና በሰዎች መካከል አስታራቂዎች አድርገው ይመለከቷቸው ነበር፤ አንዳንዶችም ሃይማኖታዊ አክብሮት ወይም አምልኮ እስከ መስጠት ደርሰው ነበር።