መዝሙረ ዳዊት 92

መዝሙር 92:1-6 ጌታን እንድናመሰግን መፈቀዱ ልዩ መብት ነው። ጠዋትና ማታም ተቀባይነትን ተስፋ የምናደርግበት ጉዳይ ነው፤ በሰንበት ቀናት ብቻ ሳይሆን፣ በየቀኑ፤ በሕዝብ ፊት ብቻ ሳይሆን፣ በግልም ሆነ በቤተሰባችን ውስጥ። በየጠዋቱ ለሌሊቱ ምሕረት፣ በየምሽቱ ደግሞ ለቀኑ ምሕረት እናመስግን። ስንወጣና ስንገባ እግዚአብሔርን እንባርክ። እርሱ በእኛ ላይ ባለው የመግቦቱ ሥራዎች፣ በእኛ ውስጥ ባለው ጸጋውም፣ ሁለቱም ደግሞ በታላቁ የቤዛነት ሥራው አማካኝነት ደስ እንደሚያሰኘን፣ ከዚህም የተነሳ እንበረታታ። ብዙዎች የመግቦቱን ዓላማዎች የማያውቁና ለማወቅም ግድ የሌላቸው ቢሆንም፣ በጸጋ የሚያውቁት ግን ይበልጥ ለማመስገን ምክንያት አላቸው። ስለ ታላቁ አዳኝ አስቀድሞ የነበራቸው ግንዛቤ የጥንት አማኞችን ያን ያህል ካበረታታ፣ እኛስ በፍቅርና በምስጋና ምን ያህል ልናበዛ ይገባናል!

መዝሙር 92

ይህ መዝሙር በአዳም ንጽሕና ዘመን፣ በመጀመሪያው ሰንበት ቀን እንደተጻፈና እንደተዘመረ አንዳንድ የአይሁድ ጸሐፍት (ብዙውን ጊዜ ግምታቸውን በነጻነት የሚገልጹ) መሠረተ ቢስ አስተያየት አላቸው። ይህ ግን ኃጢአት ገና ባልገባበት ጊዜ የኃጢአት ሠሪዎችን ስለሚናገረው ከመዝሙሩ ራሱ ጋር አይጣጣምም። ይህ መዝሙር በዳዊት እንደተጻፈና ለሰንበት ቀን ታስቦ እንደተዘጋጀ ሊሆን ይችላል።

I. የሰንበት ሥራ የሆነው ምስጋና እዚህ ላይ ይመከራል (ቁ. 1-3)።

II. ለሰንበት ምክንያት የሆኑት የእግዚአብሔር ሥራዎች በአጠቃላይ ታላቅና የማይመረመሩ እንደሆኑ እዚህ ላይ ይወደሳሉ (ቁ. 4-6)። በተለይ ደግሞ የጥበቃና የቤዛነት ሥራዎችን በማጣቀስ፣ መዝሙረኛው ስለ እግዚአብሔር ምሕረትና ፍርድ፣ የኃጢአተኞች ጥፋትና የቅዱሳን ደስታ ሦስት ጊዜ እየተለዋወጠ ይዘምራል።

1. ክፉዎች ይጠፋሉ (ቁ. 7)፣ እግዚአብሔር ግን ዘላለማዊ ነው (ቁ. 8)።

2. የእግዚአብሔር ጠላቶች ይወገዳሉ፣ ዳዊት ግን ከፍ ከፍ ይላል (ቁ. 9, 10)።

3. የዳዊት ጠላቶች ይደናገራሉ (ቁ. 11)፣ ጻድቃን ግን ሁሉ ፍሬያማና የሚያብቡ ይሆናሉ (ቁ. 12-15)።

ይህን መዝሙር ስንዘምር ለእግዚአብሔር ስሙ የሚገባውን ክብር በመስጠት ደስ ሊለን ይገባል፣ በሥራዎቹም ልንደሰት ይገባል።

ለሰንበት ቀን የሚሆን መዝሙር ወይም ዝማሬ።

ቁጥር 1-6

ይህ መዝሙር በሰንበት ቀን፣ በእረፍት ቀን በቤተ መቅደስ ውስጥ እንዲዘመር ተወስኖ ነበር፣ ወይም ቢያንስ ብዙውን ጊዜ ይዘመር ነበር። ይህ ቀን የፍጥረት ሥራ፣ እግዚአብሔር ከሥራው ያረፈበትና በሥራውም በዘላቂነት የሚቀጥልበት የተቋቋመ መታሰቢያ ነበር፤ አብ እስከ አሁን ድረስ ይሠራልና።

ማስታወሻ፣

1. የሰንበት ቀን ቅዱስ የእረፍት ቀን ብቻ ሳይሆን የቅዱስ ሥራ ቀን መሆን አለበት፣ እረፍቱም ለሥራው ነው።

2. የሰንበት ትክክለኛ ሥራ እግዚአብሔርን ማመስገን ነው፤ እያንዳንዱ ሰንበት የምስጋና ቀን መሆን አለበት፤ የሌሎች ቀናት አገልግሎቶችም ለዚህ ዓላማ መሆን አለባቸው፣ ስለዚህም ይህን ወደ ጎን መግፋት የለባቸውም።

ከአይሁድ ጸሐፍት አንዱ ይህንን ለመሲሑ መንግሥት ያመለክታል፣ “ሁሉ ሰንበት የሚሆንበት ለሚመጣው ዘመን የሚሆን መዝሙር ወይም ዝማሬ” ብሎ ይጠራዋል። ምእመናን በክርስቶስ አማካኝነት ለእግዚአብሔር ሕዝብ የቀረውን ሰንበት (ዕብ. 4:9)፣ የዘላለም ሰንበት መጀመሪያ የሆነውን ያገኛሉ።

በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ፣

I. እግዚአብሔርን እንድናመሰግን ተጠርተናልና ተበረታተናል (ቁ. 1-3)፦ “እግዚአብሔርን ማመስገን መልካም ነው”። እግዚአብሔርን ማመስገን መልካም ሥራ ነው፤ በራሱ መልካም ነው፣ ለእኛም መልካም ነው። ይህ ታላቁን ጌታችንን የምንከፍለው ግዴታችን፣ ግብራችን፣ ቀረጥ ነው። እኛ ከከለከልነው ዓመፀኞች ነን። እግዚአብሔርን ለማመስገን መፈቀዳችንና በእርሱም ተቀባይነት እንደምናገኝ ተስፋ ማድረጋችን መብታችን ነው። መልካም ነው፣ ምክንያቱም አስደሳችና ጠቃሚ ነው፣ የራሱ ዋጋ ያለው ሥራ ነው፤ የመላእክት ሥራ፣ የሰማይ ሥራ ነው። የተቀበልናቸውን ምሕረቶች ለማመስገን መልካም ነው፣ ምክንያቱም ይህ ተጨማሪ ምሕረትን የምናገኝበት መንገድ ነው፤ ከሁሉ በላይ ለሆነው፣ ከምስጋናና ከበረከት ሁሉ በላይ ለከበረው ስሙ መዘመር ተገቢ ነው።

አሁን እዚህ ላይ ልብ በሉ፣

1. እግዚአብሔርን እንዴት ማመስገን አለብን። ፍቅሩንና ታማኝነቱን በመግለጥ ማድረግ አለብን። የክብሩን ባሕርያትና ፍጹምነቱን በማመን፣ እኛ ራሳችን በእነርሱ እጅግ እንደተነካንና ሌሎችንም በእነርሱ ለመንካት እንደምንፈልግ በማሳየት ልንገልጣቸው ይገባል። ታላቅነቱንና ግርማውን፣ ቅድስናውንና ጽድቁን ብቻ ሳይሆን፣ እርሱን የሚያከብሩትንና በእኛ ላይ ፍርሃትን የሚፈጥሩትን፣ ነገር ግን ፍቅሩንና ታማኝነቱን ልንገልጥ ይገባል፤ ምክንያቱም ቸርነቱ ክብሩ ነውና (ዘጸ. 33:18, 19)፣ በእነዚህም ስሙን ያውጃል። ምሕረቱና እውነቱ የእምነታችንና የተስፋችን ታላቅ ድጋፎች ናቸው፣ ለፍቅራችንና ለመታዘዛችንም ታላቅ ማበረታቻዎች ናቸው፤ ስለዚህም እነዚህን በጸሎታችን እንደ መከራከሪያና የደስታችን ምንጭ አድርገን ልንገልጣቸው ይገባል። ይህም በዚያን ጊዜ የሚደረገው በመዘመር ብቻ ሳይሆን፣ በአሥር አውታር መሣሪያ (ቁ. 3) ከሙዚቃ ጋር ተደምሮ ነበር፤ ነገር ግን በዚያን ጊዜ በከባድ ድምፅ መሆን ነበረበት፣ መንፈስን የሚበትን ደስ የሚል ሳይሆን፣ ከባድና መንፈስን የሚያረጋጋ መሆን ነበረበት።

2. እግዚአብሔርን መቼ ማመስገን አለብን—በማለዳና በየምሽቱ፣ በሰንበት ቀናት ብቻ ሳይሆን በየቀኑ፤ ይህ የየቀኑ ግዴታ የሚጠይቀው ነው። እግዚአብሔርን በሕዝብ ስብሰባዎች ብቻ ሳይሆን በድብቅና በቤተሰባችን ውስጥ፣ ለእኛና በዙሪያችን ላሉት ፍቅሩንና ታማኝነቱን በመግለጥ ማመስገን አለብን። እያንዳንዱን ቀን እግዚአብሔርን በማመስገን መጀመርና መጨረስ አለብን፣ በየማለዳው ትኩስ ስንሆንና የቀኑ ሥራ ከመጀመሩ በፊት፣ እንዲሁም በየምሽቱ እንደገና ስንረጋጋና ስንገለል፣ ራሳችንን ስንሰበስብ ማመስገን አለብን፤ በየማለዳው ለሌሊቱ ምሕረቶችና በየምሽቱ ለቀኑ ምሕረቶች ማመስገን አለብን፤ ስንወጣና ስንገባ እግዚአብሔርን ልንባርክ ይገባል።

II. በዚህ ሥራ እንድንነሳሳና እንድንመራ በመዝሙረኛው ራሱ ምሳሌ ተሰጥቶናል (ቁ. 4)፦ “አቤቱ፣ በሥራህ ደስ አሰኘኸኝ”።

ማስታወሻ፣

1. የምስጋናን ደስታ ራሳቸው ያዩ ሰዎች ለሌሎች የምስጋናን ግዴታ በተሻለ ሁኔታ ሊመክሩ ይችላሉ። “የእግዚአብሔር ሥራዎች ሊመሰገኑ ይገባል፣ ምክንያቱም ብዙ ጊዜ ልቤን ደስ አሰኝተዋልና፤ ስለዚህም ሌሎች ስለእነርሱ ምንም ቢያስቡ፣ እኔ ግን ስለእነርሱ መልካም ማሰብና መልካም መናገር አለብኝ።”

2. እግዚአብሔር የሥራዎቹን ደስታ ከሰጠን፣ ለእርሱ ክብራቸውን ልንሰጥ የሚገባን በዓለም ላይ ያለ ምክንያት ሁሉ አለ። ልባችንን ደስ አሰኝቶአልን? እንግዲያውስ ምስጋናውን የከበረ እናድርግ። እግዚአብሔር ለእኛ ባደረገው የጥበቃ ሥራው፣ በእኛም ውስጥ ባለው ጸጋው፣ ሁለቱም በታላቁ የቤዛነት ሥራው ደስ አሰኝቶናልን? (1.) ከዚያም ለእምነታችንና ለተስፋችን ማበረታቻ እናግኝ፤ መዝሙረኛውም እንዲህ ያደርጋል፦ “በእጅህ ሥራ እደሰታለሁ”። እግዚአብሔር ለእኛ ካደረገው አስደሳች ትዝታ፣ ወደፊት ስለሚያደርገው ነገር አስደሳች ተስፋ ልናነሳ እንችላለን፣ በእርግጠኝነቱም ልንደሰት እንችላለን፣ በሁሉም ተቃውሞ ላይ ልናሸንፍ እንችላለን (2 ተሰ. 2:13, 14)። (2.) ከዚያም እግዚአብሔርን በቅድስና ለማምለክና ለማድነቅ ምክንያት እናግኝ (ቁ. 5)፦ “አቤቱ! ሥራዎችህ እንዴት ታላቅ ናቸው”—ከአሳብ በላይ፣ ከመግለጽ በላይ ታላቅ የሆኑ፣ የታላቅ ኃይልና ጥበብ ውጤቶች፣ ታላቅ ጠቀሜታና አስፈላጊነት ያላቸው! የሰዎች ሥራዎች ከእነርሱ ጋር ሲነጻጸሩ ምንም አይደሉም። የእግዚአብሔርን ሥራዎች ታላቅነት ልንረዳ አንችልም፣ ስለዚህም በአክብሮትና በፍርሃት ልንደነቅባቸው ይገባል፣ በግርማ ሞገሳቸውም ልንገረም ይገባል። “የሰዎች ሥራዎች ትንሽና ከንቱ ናቸው፣ ምክንያቱም ሐሳባቸው ጥልቀት የሌለው ነው፤ ነገር ግን፣ አቤቱ፣ ሥራዎችህ ታላቅና የማይለኩ ናቸው፤ ምክንያቱም ሐሳቦችህ እጅግ ጥልቅና የማይመረመሩ ናቸው።” የእግዚአብሔር ምክሮች የጥበባችንን ብልሃቶች የሚበልጡት ሥራዎቹ የኃይላችንን ጥረቶች እንደሚበልጡት ሁሉ ነው። ሐሳቦቹ ከሐሳቦቻችን በላይ ናቸው፣ መንገዶቹም ከመንገዶቻችን በላይ ናቸው (ኢሳ. 55:9)። የእግዚአብሔር ዕቅዶች ጥልቀት! (ሮሜ 11:33)።