መዝሙረ ዳዊት 21

፳፩:፩-፮ የአምላክን ኀይል መታመኛ የብሔሩ ንጉሥ ለሚያደርግለት፥ የአምላክንም ድኅነት ደስታው ለሚያደርግለት ሕዝብ ብፁዕ ነው። የአምላክ መንግሥት በሚገፋበት ሁሉ ደስ የሚለው፥ ለእርሱም አገልግሎት በሚያደርገው ነገር ሁሉ እግዚአብሔር እንደሚደግፈው የሚያምን ሕዝብ።

በረከቶቻችን ሁሉ የበጎነት በረከቶች ናቸው፤ እነዚህም የሚገባቸው በምንም የእኛ በጎነት ሳይሆን፥ በአምላክ መልካምነት ብቻ ነው። ነገር ግን የአምላክ በረከቶች ከጠበቅነው በላይ ሲመጡ፥ ከገመትነውም በላይ ሲበዙ፤ ለእነርሱ ሳንጸልይላቸው፥ ዝግጁ ሳንሆንላቸው፥ እንዲያውም ተቃራኒውን በምንፈራበት ጊዜ ሲሰጡን፤ ያንጊዜ እርሱ በረከቶቹን ይዞ ቀድሞን ወይም ከፊታችን እንደሄደ በእውነት ሊባል ይችላል። በእውነት ክርስቶስን የቀደመው ወይም ከፊቱ የሄደ ነገር አልነበረም፤ ነገር ግን ለሰው ልጆች በክርስቶስ ከተገኘው የቤዛነት ሥራ የበለጠ የቀደመ ጸጋ ከቶም አልነበረም።

አንተም እርሱን ለአለም ሁሉ ዓለም አቀፋዊና ዘላለማዊ በረከት አድርገኸዋል፤ በእርሱም የምድር ነገዶች ሁሉ የተባረኩ ናቸው፥ ይባረኩማል። እንዲህም ሥራውን እንዲያከናውን የሰጠኸው ድጋፍና በእርሱም ላይ ያሳየኸው ሞገስ እጅግ አስደስቶታል። የትንቢት መንፈስ ከንጉሡ ጉዳይ ወደ ክርስቶስ ብቻ ወደሆነው ነገር ከፍ ይላል፤ ከእርሱ በቀር ማንም ለዘላለም የተባረከ አይደለምና፥ ይልቁንም ለዘላለም በረከት የሆነ ማንም የለም።

መዝሙር 21

የቀደመው መዝሙር እግዚአብሔር ንጉሡን እንዲጠብቀውና እንዲያሳካለት ጸሎት እንደነበረ ሁሉ፣ ይህ ደግሞ እግዚአብሔር የባረከውን ስኬት የሚያመሰግን ነው። የጸለይንላቸውን ሰዎች ማመስገን ይገባናል፤ በተለይም በብልጽግናቸው የምንካፈልባቸውን ነገሥታትን። እዚህ ላይ የሚማሩት፣

I. በድሎቹና ባገኘው ክብር እንኳን ደስ አለህ ለማለት (ቁ. 1-6)።

II. የመንግሥቱን ጠላቶች ጥፋት ለማጠናቀቅ በእግዚአብሔር ኃይል ለመታመን (ቁ. 7-13)። በዚህ ውስጥ ወደ መሲሑ ልዑልና ወደ መንግሥቱ ክብር የሚመለከት ነገር አለ፤ ምክንያቱም በዚህ መዝሙር ውስጥ ያሉ የተለያዩ ጥቅሶች ከዳዊት ራሱ ይልቅ ለእርሱ ይበልጥ ተፈጻሚነት አላቸው። ለመዘምራን አለቃ። የዳዊት መዝሙር።

ቁጥር 1-6

ዳዊት በመጀመሪያ ለራሱ ይናገራል፤ ደስታው በእግዚአብሔር ኃይልና በመድኃኒቱ እንጂ በሠራዊቱ ኃይል ወይም ስኬት እንዳልሆነ ይናገራል። በዚህም ተገዢዎቹ ከእርሱ ጋር እንዲደሰቱና ላገኛቸው ድሎች ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብር እንዲሰጡ ያዛል፤ ይህ ሁሉ ደግሞ በክርስቶስ ላይ ዓይን ያደረገ ነው፤ የዳዊት ድሎች በጨለማ ኃይሎች ላይ በክርስቶስ ድሎች ጥላ ብቻ ነበሩና።

1. እዚህ ላይ ንጉሡን በደስታው እንኳን ደስ አላችሁ ይሉታል፤ ከእርሱም ጋር ይስማማሉ (ቁ. 1)፦ “ንጉሡን ደስ የሚያሰኘው ሁሉ እኔንም ደስ ያሰኘኛል” 2 ሳሙኤል 3:36። ንጉሡ የእግዚአብሔርን ኃይል መታመኛ የሚያደርግ፣ የእግዚአብሔርን ማዳን ደስታው የሚያደርግ፣ የእግዚአብሔር መንግሥት እድገት ሁሉ የሚያስደስተው፣ እና ለመንግሥቱ አገልግሎት በሚያደርገው ነገር ሁሉ እግዚአብሔር እንደሚደግፈው የሚታመን ሕዝብ ብፁዕ ነው። ጌታችን ኢየሱስ በታላቁ ሥራው ከሰማይ በሚመጣ እርዳታ ታምኖ ነበር፤ በዚህም ሊያከናውነው የነበረውን ታላቅ መዳን ተስፋ በማድረግ ተደስቶ ነበር።

2. የንጉሣቸው ደስታ ምክንያት ለሆኑት ነገሮች ሁሉ ለእግዚአብሔር ምስጋና ሰጡ።

(1.) እግዚአብሔር ጸሎቱን እንደሰማ (ቁ. 2)፦ “የልቡን ፈቃድ ሰጠኸው” (የልብ ፈቃድ ያልሆነ ጸሎት ተቀባይነት የለውምና)፣ ለእርሱም ከእግዚአብሔር የለመኑትን ነገር፣ መዝሙር 20:4። ማስታወሻ፦ እግዚአብሔር ለጸሎት የሚሰጠው ቸር ምላሽ በተለየ መንገድ ትሑት የምስጋና ምላሻችንን ይጠይቃል። እግዚአብሔር ለአሕዛብ ክርስቶስን ርስት አድርጎ ሲሰጥ፣ ዘሩን እንዲያይ ሲሰጠው፣ እና ለሁሉም አማኞች ምልጃውን ሲቀበል፣ የልቡን ፈቃድ ይሰጠዋል።

(2.) እግዚአብሔር በቸርነቱ እንዳስደነቀውና ከጠበቀው በላይ እንዳደረገለት (ቁ. 3)፦ “በመልካም በረከት ቀድመኸው መጣህ።” በረከቶቻችን ሁሉ የመልካምነት በረከቶች ናቸው፤ ለእኛም ምንም ዓይነት መልካም ሥራ ሳይሆን፣ ንጹሕና ብቸኛ የእግዚአብሔር መልካምነት ነው። ነገር ግን መዝሙረኛው እዚህ ላይ እነዚህ በረከቶች ቀድመው በመሰጠታቸው በተለየ መንገድ አስገዳጅ እንደሆኑ ይቆጥረዋል፤ ይህ ዓይኑን አረጋጋ፣ ነፍሱን አስፋፋ፣ እና አምላኩን አስወደደው፣ አንድ ሰው እንደገለጸው። የእግዚአብሔር በረከቶች ከምናስበው በላይ ቀድመው ሲመጡና የበለጡ ሲሆኑ፣ ሳንጸልይላቸው፣ ሳንዘጋጅላቸው፣ እንዲያውም ተቃራኒውን ስንፈራ ሲሰጡን፣ ያን ጊዜ እርሱ በረከቶቹን ቀድሞ እንደሰጠን በእውነት ሊባል ይችላል። በእርግጥ ክርስቶስን የቀደመው ነገር የለም፣ ነገር ግን ለሰው ልጆች በክርስቶስ ቤዛነትና በምልጃው የተገኙት በረከቶች ሁሉ ከዚህ የበለጠ ቀዳሚ ቸርነት የለም።

(3.) እግዚአብሔር ወደ ከፍተኛ ክብርና ሰፊ ሥልጣን እንዳሳደገው፦ “በራሱ ላይ የንጹሕ ወርቅ አክሊል አደረግህለት፤ ጠላቶቹ ሊጥሉት ሲሞክሩም እዚያው አቆየኸው።” ማስታወሻ፦ አክሊሎች በእግዚአብሔር እጅ ናቸው፤ ማንም ሰው የሚለብሰው እግዚአብሔር እዚያ ካላስቀመጠው በቀር የለም፤ ለምድሩ ፍርድ ይሁን ወይም ለምሕረት ውጤቱ ያሳያል። በክርስቶስ ራስ ላይ እግዚአብሔር የወርቅ አክሊል አላደረገም፣ ነገር ግን በመጀመሪያ የእሾህ አክሊል፣ ከዚያም የክብር አክሊል አደረገ።

(4.) እግዚአብሔር የመንግሥቱን ዘላለማዊነት እንዳረጋገጠለት፣ በዚህም ከጠየቀው ወይም ካሰበው በላይ እንዳደረገለት (ቁ.