መዝሙረ ዳዊት 147

147:1-11 እግዚአብሔርን ማመስገን የራሱ ደመወዝ የሆነ ሥራ ነው። ያማረ ነው፤ እንደ ምክንያታዊ ፍጡራን ለእኛ ተገቢ ነው፤ ይልቁንም ከእግዚአብሔር ጋር ቃል ኪዳን ውስጥ እንደሆንን ሰዎች ደግሞ ይበልጥ ተገቢ ነው። እርሱ የተጣሉ ኃጢአተኞችን በጸጋው ይሰበስባል፤ ወደ ቅዱስ መኖሪያውም ያመጣቸዋል። እግዚአብሔር በመንፈሱ መጽናናት በሚፈውሳቸው ሰዎች ላይ ሰላምን ይነግራቸዋል፤ ኃጢአታቸውም እንደተሰረየላቸው ያረጋግጥላቸዋል። ለዚህም ሌሎችም እርሱን ያመስግኑ። የሰው እውቀት ቶሎ ያልቃል፤ የእግዚአብሔር እውቀት ግን ፈጽሞ የማይመረመር ጥልቀት አለው። የከዋክብትንም ቁጥር በሚቆጥርበት ጊዜ፣ የተሰበረ ልብ ያለውን ኃጢአተኛ ለመስማት ራሱን ዝቅ ያደርጋል። ወጣት ቁራዎችን በሚመግብበት ጊዜ፣ ጸሎተኛ ሕዝቡን ያለ ረድኤት አይተውም። ደመናዎች ደብዛዛና አሳዛኝ ይመስላሉ፤ ሆኖም ያለ እነርሱ ዝናብ አይኖርም፣ ስለዚህም ፍሬም አይኖርም። እንዲሁ መከራዎች የጨለመና ደስ የማይል ይመስላሉ፤ ነገር ግን ከመከራ ደመናዎች ነፍስ የጽድቅን የሰላም ፍሬ እንድታፈራ የሚያደርጉ ዝናቦች ይመጣሉ። መዝሙረኛው ኃጢአተኞች በሚታመኑበትና በሚመኩበት ነገር ደስ አይለውም፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን በአሳቢነትና በአግባቡ ማክበር፣ በእርሱ ፊት እጅግ ታላቅ ዋጋ አለው። እኛ በተስፋና በፍርሃት መካከል መወላወል የለብንም፣ ነገር ግን በተባበረ ተስፋና ፍርሃት የጸጋ ተጽዕኖዎች ሥር ሆነን መሥራት አለብን።

መዝሙር 147 ይህ ሌላ የምስጋና መዝሙር ነው። አንዳንዶች ይህ መዝሙር አይሁድ ከምርኮ ከተመለሱ በኋላ እንደተጻፈ ያስባሉ፤ ነገር ግን ከመዝሙር 145 ጋር በጣም ስለሚመሳሰል፣ እኔ ይልቁንም በዳዊት እንደተጻፈ አስባለሁ። የተባለውም (ቁ. 2, 13) በዘመኑ የኢየሩሳሌም የመጀመሪያ ግንባታና መጠናከር፣ እንዲሁም በሳኦል ዘመን የተበተኑት መሰብሰብን በሚገባ ሊያመለክት ይችላል። የሰባ ሊቃናት ትርጉም በሁለት ይከፍለዋል፤ እኛም ወደ መጀመሪያውና ሁለተኛው ክፍል ልንከፍለው እንችላለን፣ ሁለቱም ግን ተመሳሳይ ትርጉም አላቸው።

I. እግዚአብሔርን እንድናመሰግን ተጠርተናል (ቁ. 1, 7, 12)።

II. ለእግዚአብሔር ምስጋና የሚሆን ምክንያት ተሰጥቶናል፣ ምክንያቱም እግዚአብሔር ሊከበር ይገባዋል፣

1. እንደ ተፈጥሮ አምላክ፣ በዚህም እጅግ ታላቅ ነው (ቁ. 4, 5, 8, 9, 15–18)።

2. እንደ ጸጋ አምላክ፣ ሕዝቡን የሚያጽናና (ቁ. 3, 6, 10, 11)።

3. እንደ እስራኤል፣ ኢየሩሳሌም እና ጽዮን አምላክ፣ የሲቪል ሁኔታቸውን የሚያስተካክል (ቁ. 2, 13, 14)፣ እና በተለይም በመካከላቸው ሃይማኖትን የሚያጸና (ቁ. 19, 20)።

ይህን መዝሙር ስንዘምር፣ ለግልም ሆነ ለብሔራዊ ምሕረቶች ለራሳችን መተግበር ቀላል ነው፣ ተገቢ በሆነ ስሜት ማድረግ ቀላል ቢሆን ኖሮ።

ቁጥር 1-11 እዚህ ላይ፣

I. የምስጋና ግዴታ ተመክሮልናል። በዚህ መልኩ ደጋግመን ወደ እርሱ መጠራታችን ያለ ምክንያት አይደለም፡- እግዚአብሔርን አመስግኑ (ቁ. 1)፣ እና እንደገናም (ቁ. 7)፣ እግዚአብሔርን በምስጋና ዘምሩ፣ ለአምላካችን በበገና ምስጋና ዘምሩ (ምስጋናችን ሁሉ ወደ እርሱ ይመራና በእርሱ ላይ ያተኩር)፣ ምክንያቱም እንዲህ ማድረግ መልካም ነው፤ ግዴታችን ነውና በራሱ መልካም ነው፤ ጥቅማችን ነውና ለእኛ መልካም ነው። ለፈጣሪያችን ተቀባይነት ያለው ሲሆን የፍጥረታችንንም ዓላማ ያሟላል። የዚህ ሕግ ቅዱስ፣ ጻድቅና መልካም ነው፤ ተግባራዊነቱም መልካም ውጤት ያስገኛል። መልካም ነው፣ ምክንያቱም

1. ደስ የሚያሰኝ ነው። ቅዱስ ደስታ ወይም ተድላ እንደ መርሆው ያስፈልጋል፣ ይህም እንደ ሰው ለእኛ ደስ የሚያሰኝ ነው፤ ለእግዚአብሔር ክብር መስጠት የዚህ ዓላማና ሥራ ነው፣ ይህም ክብሩን ለሚያከብሩ ቅዱሳን እንደመሆናችን መጠን ለእኛ ደስ የሚያሰኝ ነው። እግዚአብሔርን ማመስገን የራሱ ዋጋ ያለው ሥራ ነው፤ በምድር ላይ ያለ ሰማይ ነው፤ በእርሱ ውስጥ እንደ ዓለማችን መሆን ያለብን ነገር ነው።

2. የሚያምር ነው። እንደ ምክንያታዊ ፍጡራን፣ ይልቁንም ከእግዚአብሔር ጋር ቃል ኪዳን የገቡ ሰዎች እንደመሆናችን መጠን የሚገባን ነው። ለእግዚአብሔር ክብር ስንሰጥ፣ በእርግጥ ለራሳችን ብዙ ክብር እንሰጣለን።

II. እግዚአብሔር እጅግ ከፍ ያለና ሰፊ ምስጋናችን ተገቢ ዓላማ እንደሆነ በተለያዩ ምክንያቶች ተመክሮልናል።

1. የመረጣቸውን ሕዝቦቹን የሚንከባከበው እንክብካቤ፣ ቁ. 2. ኢየሩሳሌም ከትንሽ ጅምር ልትነሳ ነውን? ከጥፋቷ ልትመለስ ነውን? በሁለቱም ሁኔታዎች፣ እግዚአብሔር ኢየሩሳሌምን ይሠራል። የጌታ ቤተ ክርስቲያን፣ ከላይ የሆነችው ኢየሩሳሌም፣ የዚህ ግንባታ አካል ናት። እርሱ በራሱ ምክር ሞዴሏን ቀረጸ፤ ወንጌሉን በመስበክ መሠረታት፤ በየቀኑ የሚድኑትን ይጨምርላታል፣ በዚህም ያሳድጋታል። ወደ ፍጹምነት ይገነባታል፣ እስከ ሰማይ ከፍታ ድረስ ይገነባታል። ከሕዝቡ መካከል የተበተኑ አሉን? በራሳቸው ሞኝነት እንዲህ ሆኑን? ንስሐ በመስጠትና ወደ ቅዱሳን ኅብረት በመመለስ ይሰበስባቸዋል። በጦርነት፣ በረሃብ ወይም በስደት ተገደው ወጥተዋልን? ለመመለስ በር ይከፍትላቸዋል፤ የጠፉ መስለው የነበሩ ብዙዎች ይመለሳሉ፣ በደመናማና ጨለማ ቀን የተበተኑትም እንደገና ይሰበሰባሉ።

2. ለእውነተኛ ንስሐ ገብተው ላስቀመጣቸው መጽናናት፣ ቁ. 3. በኃጢአት ምክንያት ልባቸው የተሰበረ፣ የቆሰለ፣ የተዋረደና የተጨነቀ ናቸው፣ እንደ ከባድ ቁስል የደረሰበት ሰው በውስጣቸው በኃጢአታቸው ትዝታ ይሰቃያሉ። በእግዚአብሔር ላይ ያደረጉትን ውርደትና በኃጢአት በራሳቸው ላይ ያደረጉትን ጉዳት በማሰብ ልባቸው የተወጋ ብቻ ሳይሆን የተቀደደ ነው። እግዚአብሔር በመንፈሱ መጽናናት የሚፈውሳቸውን ሰላምን ይነግራቸዋል፣ ኃጢአታቸው እንደተሰረየላቸውና ከእርሱ ጋር እንደታረቁ ያረጋግጥላቸዋል፣ በዚህም ያረጋጋቸዋል፣ የገለዓድን በለሳን ወደ ደም በሚፈሱ ቁስሎች ያፈሳል፣ ከዚያም ይጠመጥማቸዋል፣ እናም ደስ እንዲላቸው ያደርጋል። ይህን ያዩ ሰዎች እግዚአብሔርን እንዲያመሰግኑ መጠራት አያስፈልጋቸውም፤ ምክንያቱም ከጥፋት ጉድጓድ ባወጣቸውና እግራቸውን በዓለት ላይ ባቆማቸው ጊዜ፣ በአፋቸው አዲስ መዝሙር አኖረላቸው፣ መዝ. 40:2, 3። ለዚህም ሌሎችም ያመሰግኑት።

3. በሰማይ ብርሃናት ላይ ያለው ሉዓላዊ ግዛት፣ ቁ. 4, 5. ከዋክብት ስፍር ቁጥር የላቸውም፣ ብዙዎቹም በባዶ ዓይን ለመለየት አስቸጋሪ ናቸው፣ ሆኖም ግን እርሱ ይቆጥራቸዋል፣ ትክክለኛ ቁጥራቸውንም ያውቃል፣ ምክንያቱም ሁሉም የእጆቹ ሥራና የጥበቃው መሣሪያዎች ናቸው። መጠናቸውና ኃይላቸው እጅግ ታላቅ ነው፤ ነገር ግን ሁሉንም በየስማቸው ይጠራቸዋል፣ ይህም በእነርሱ ላይ ያለውን ግዛትና እንደ ፈቃዱ ሊጠቀምባቸው የሚችለውን ሥልጣን ያሳያል። እነርሱ አገልጋዮቹ፣ ወታደሮቹ ናቸው፤ ይሰበስባቸዋል፣ ያሰልፋቸዋል፤ በትእዛዙ ይመጣሉ ይሄዳሉ፣ እንቅስቃሴያቸውም ሁሉ በእርሱ መሪነት ነው። ይህንን ከብዙ ምሳሌዎች አንዱ አድርጎ የሚጠቅሰው ጌታችን ታላቅና ታላቅ ኃይል እንዳለው (የፈለገውን ማድረግ ይችላል)፣ እናም ጥበቡም የማይለካ መሆኑን ለማሳየት ነው፣ ስለዚህም ሁሉንም ነገር ለበጎ ሊያዘጋጅ ይችላል። የሰው እውቀት በፍጥነት ይደርቃል፣ እናም የመጨረሻውን ገደቡን ታገኛለህ፤ ጥበቡ እስከዚህ ድረስ ሊደርስ ይችላል እንጂ ከዚያ በላይ አይሆንም። ነገር ግን የእግዚአብሔር እውቀት ፈጽሞ የማይመረመር ጥልቀት ነው።

4. ትዕቢተኞችን በማዋረድና ዝቅ ያሉትን ከፍ በማድረግ የሚደሰትበት ደስታ (ቁ. 6)፡- እግዚአብሔር በፊቱ ራሳቸውን የሚያዋርዱትንና ሰዎች የሚረግጧቸውን የዋሆችን ከፍ ያደርጋል፤ ነገር ግን በእግዚአብሔር ላይ በድፍረት፣ በሰው ሁሉ ላይ በንቀት የሚመላለሱትን፣ በኩራትና በሞኝነት ራሳቸውን ከፍ የሚያደርጉትን ክፉዎችን ወደ ምድር ይጥላል፣ አንዳንድ ጊዜ በዚህ ዓለም እጅግ በሚያዋርዱ አጋጣሚዎች፣ ቢበዛም ፊታቸው በዘላለም ውርደት በሚሞላበት ቀን። እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን በመመልከትና በማዋረድ ራሱን አምላክ መሆኑን ያረጋግጣል፣ ኢዮብ 40:12።

5. ለታችኛው ፍጡራን የሚያደርገው ዝግጅት። ከዋክብትን እስከማዘዝ ድረስ ታላቅ ቢሆንም፣ ወፎችንም እንኳ እስከማይረሳ ድረስ መልካም ነው፣ ቁ. 8, 9. ሰውንና እንስሳትን የሚመግብበትን መንገድ ልብ ይበሉ። (1.) ሰማይን በደመና ይሸፍናል፣ ይህም አየርን ያጨልማል የፀሐይን ጨረርም ይጋርዳል፣ ሆኖም ግን በእነርሱ ውስጥ ለምድራዊ ፍሬያማነት አስፈላጊ የሆነውን ዝናብ ያዘጋጃል። ደመናዎች አሳዛኝ ይመስላሉ፣ ሆኖም ግን ያለ እነርሱ ዝናብ ሊኖረን አይችልም፣ በዚህም ምክንያት ፍሬም አይኖርም። እንዲሁ መከራዎች፣ በአሁኑ ጊዜ፣ ጥቁር፣ ጨለማና ደስ የማያሰኙ ይመስላሉ፣ እናም በእነርሱ ምክንያት በሐዘን ውስጥ እንሆናለን፣ አንዳንድ ጊዜ ሰማዩ ሲጨልም እንደሚያደክመን ሁሉ፤ ነገር ግን አስፈላጊ ናቸው፣ ምክንያቱም ከእነዚህ የመከራ ደመናዎች የጽድቅን ሰላማዊ ፍሬ የሚያፈሩ ዝናቦች ይመጣሉ (ዕብ. 12:11)፣ ይህም ከእነርሱ ጋር እንድንታረቅ ሊረዳን ይገባል። ምድር በሰማያት ላይ ያላትን አስፈላጊ ጥገኝነት ልብ ይበሉ፣ ይህም በምድር ላይ ያለን እኛ በሰማይ ባለው በእግዚአብሔር እንድንታመን ይመራናል። ምድር የምትጠጣበት ዝናብ ሁሉ በእግዚአብሔር የተዘጋጀ ነው። (2.) በምድር ላይ በሚወርደው ዝናብ በተራሮች ላይ፣ ሰው የማይጠብቃቸውና ጥቅማቸውንም የማያጭድባቸው ከፍ ያሉ ተራሮች ላይ እንኳ ሣር እንዲበቅል ያደርጋል። እንደ ሸለቆዎች በምንጮችና በወንዞች የማይጠጡት ተራሮች፣ ሆኖም ግን ፍሬ አልባ እንዳይሆኑ ይጠጣሉ። (3.) ይህን ሣር ለእንስሳት ምግብ ይሰጣል፣ በዱር የሚኖሩትን የተራራ እንስሳት፣ ሰው ምንም ዝግጅት የማያደርግላቸው። እናም በዕድሜ የገፉ ወላጆቻቸው የተተዉት ወጣት ቁራዎች እንኳ ሲጮኹ ይሰማቸዋል፣ እናም እንዲመገቡባቸው መንገዶች ይገኛሉ፣ ስለዚህም በጎጆአቸው ውስጥ ከመጥፋት ይጠበቃሉ።

6.