1እግዚአብሔር ጌታዬን፣ “ጠላቶችህን ለእግርህ መርገጫ፣ እስከማደርግልህ ድረስ፣ በቀኜ ተቀመጥ” አለው።
2እግዚአብሔር ብርቱ በትርህን ከጽዮን ወደ ውጭ ይሰዳል፤ አንተም በጠላቶችህ መካከል ሆነህ ትገዛለህ።
3ለጦርነት በምትወጣበት ቀን፣ ሰራዊትህ በገዛ ፈቃዱ በጐንህ ይቆማል፤ ከንጋት ማሕፀን፣ በቅዱስ ግርማ ደምቀህ፣ የጐልማሳነትህን ልምላሜ እንደ ጠል ትቀበላለህ።
4“እንደ መልከጼዴቅ ሥርዐት፤ አንተ ለዘላለም ካህን ነህ” ብሎ፣ እግዚአብሔር ምሎአል፤ እርሱ ሐሳቡን አይለውጥም።
5ጌታ በቀኝህ ነው፤ በቍጣውም ቀን ነገሥታትን ያደቃቸዋል።
6በሕዝቦች መካከል ይፈርዳል፤ በየአገሩ ያሉትንም ራሶች ከስክሶ ሬሳ በሬሳ ያደርጋቸዋል።
7መንገድ ዳር ካለች ፈሳሽ ውሃ ይጠጣል፤ ስለዚህ ራሱን ቀና ያደርጋል።
በዚህ ክፍል ስለ ክርስቶስ የከበሩ ነገሮች ተነግረዋል። እርሱ ከምድር ነገሥታት ሁሉ የላቀ ብቻ ሳይሆን፣ ያኔም በክብር የዘላለም የእግዚአብሔር ልጅ ሆኖ ይኖር ነበር። መቀመጥ የእረፍት አኳኋን ነው፤ ከአገልግሎቶችና ከመከራዎች በኋላ ሕግ ለመስጠት፣ ለመፍረድ። የዘላቂነት አኳኋንም ነው፤ እርሱ ለዘላለም እንደ ንጉሥ ይቀመጣል። ጠላቶቹ ሁሉ አሁን በሰንሰለት ታስረዋል፣ ግን ገና የእግሩ መረገጫ አልሆኑም። መንግሥቱም ከተመሠረተች በኋላ፣ የጨለማ ኃይላት ሁሉ ቢቃወሟትም፣ በዓለም ውስጥ ትጠበቃለች። የክርስቶስ ሕዝብ ፈቃደኛ ሕዝብ ነው። የመንፈስ ኃይል፣ ከዓለም ኃይል ጋር በመሆን ወደ ክርስቶስ ሕዝብ ሲሄድ፣ እነርሱን ፈቃደኛ ለማድረግ ሙሉ በሙሉ ውጤታማ ነው። በውብ የቅድስና ልብስ ለብሰው ያገለግሉታል፤ ይህ ደግሞ ለቤቱ ለዘላለም የሚገባ ነው። ብዙዎችም ለእርሱ ራሳቸውን የሰጡ ይሆናሉ። የወጣትነት ጤዛችን፣ የዘመናችን ንጋትም ቢሆን፣ ለጌታችን ለኢየሱስ ክርስቶስ መወሰን አለበት።
ክርስቶስ ንጉሥ ብቻ ሳይሆን ካህን ይሆናል። እርሱ ለእኛ የእግዚአብሔር አገልጋይ ነው፣ ከአብም ዘንድ ጠበቃችን ነው፣ እንዲሁም በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ያለው አማላጅ ነው። የመልከ ጼዴቅ ሥርዓት ካህን ነው፤ ይህም ከአሮን ሥርዓት በፊት የነበረ፣ በብዙ መልኩም ከእርሱ የላቀ፣ የክርስቶስን ክህነትም በይበልጥ የሚያሳይ ነው። ክርስቶስ በእግዚአብሔር ቀኝ መቀመጡ፣ ለሕዝቡ ደስታ እንደሚያመጣ ሁሉ፣ ለጠላቶቹም እጅግ የሚያስፈራ ነው። የዚህ ድል ውጤት የጠላቶቹ ሙሉ በሙሉ ጥፋት ይሆናል። እዚህ ጋር ቤዛው ወዳጆቹን ሲያድንና ሲያጽናና እናያለን። እርሱ ይዋረዳል። በመንገድም ካለችው ጅረት ይጠጣል። በሕግ እርግማን ውስጥ የሚፈሰው የእግዚአብሔር ቁጣ፣ የእርሱ ሥራ በመንገድ ላይ የነበረው ጅረት ተብሎ ሊታሰብ ይችላል። ክርስቶስ ወደ ክብር ዙፋን በሚሄድበት መንገድ የመከራን ውኃ ጠጥቷል። ነገር ግን እርሱ ከፍ ከፍ ይላል። ታዲያ እኛስ ምንድን ነን? የክርስቶስ ወንጌል ለእኛ ለእግዚአብሔር ኃይል ለድነት ሆኖአልን? መንግሥቱ በልባችን ተመሥርቷልን? እኛስ ፈቃደኛ ተገዢዎቹ ነን? አንድ ወቅት የድነቱን አስፈላጊነት አናውቅም ነበር፣ እርሱም በእኛ ላይ እንዲነግሥ አንፈልግም ነበር። ሁሉንም ኃጢአት ለመተው፣ ከክፉና ወጥመድ ከሆነው ዓለም ለመመለስ፣ በእርሱም ትሩፋትና ምሕረት ብቻ ለመታመን፣ እርሱንም እንደ ነቢያችን፣ ካህናችንና ንጉሣችን ለማድረግ ፈቃደኞች ነን? ቅዱሳን ለመሆንስ እንመኛለን? እንዲህ ለተለወጡት የመድኃኒቱ መሥዋዕት፣ ምልጃና በረከት ይገባቸዋል።
መዝሙር 110 ይህ መዝሙር ንጹሕ ወንጌል ነው፤ ሙሉ በሙሉ ስለ ክርስቶስ፣ ለአባቶች ስለተገባውና በእነርሱም ስለተጠበቀው መሲሕ ነው። የጥንት አይሁድ፣ ከእነርሱም እጅግ የከፉት እንኳ፣ ዘመናዊዎቹ አይሁድ ሊያጣምሙትና ሊነጥቁን ቢሞክሩም፣ ይህን እንደዚያ እንደተረዱት ግልጽ ነው። ጌታ ኢየሱስ በዚህ መዝሙር የመጀመሪያ ቃላት ላይ ለፈሪሳውያን ጥያቄ ባቀረበ ጊዜ፣ ዳዊት በመንፈስ ክርስቶስ ልጁ ቢሆንም ጌታው ብሎ እንደጠራው አድርጎ ሲናገር፣ እነርሱም ዳዊት ስለ መሲሕ ይናገር እንደሆነ ወይም እንዳልሆነ ጥያቄ ከማድረግ ይልቅ ዝም ማለትና ግራ እንደተጋቡ አምኖ መቀበልን መርጠዋል። ምክንያቱም ይህ ግልጽ እውነት ለራሳቸው ውርደት እንደሚሆን ቢያውቁም በነፃነት ተቀብለውታል (ማቴዎስ 22:41, ወዘተ.)። ስለዚህ ነቢዩ እዚህ ላይ ስለ እርሱ እንጂ ስለ ሌላ ሰው እንደማይናገር ምንም ጥርጥር የለውም። ክርስቶስ፣ እንደ ቤዛችን፣ የነቢይነትን፣ የክህነትንና የንጉሥነትን አገልግሎት ያከናውናል፤ ይህም ከትህትናውና ከከፍታው ጋር በተያያዘ ነው። ከእነዚህም እያንዳንዳቸው እዚህ ላይ ተገልጸዋል።
I. የትንቢት አገልግሎቱ (ቁ. 2)።
II. የክህነት አገልግሎቱ (ቁ. 4)።
III. የንጉሥነት አገልግሎቱ (ቁ. 1, 3, 5, 6)።
IV. የትህትናውና የከፍታው ሁኔታዎች (ቁ. 7)።
ይህን መዝሙር ስንዘምር በክርስቶስ ላይ እምነት ማሳየት፣ ራሳችንን ሙሉ በሙሉ ለእርሱ፣ ለጸጋውና ለመንግሥቱ ማስገዛት፣ እና ለዘላለም በእርሱ እንድንገዛ፣ እንድንማርና እንድንድን ተስፋ የምናደርግበት ነቢያችን፣ ካህናችንና ንጉሣችን አድርገን በእርሱ መደሰት አለብን። እንዲሁም ሁሉንም ተቃዋሚ ሥልጣን፣ አለቅነትና ኃይል እስኪያጠፋና መንግሥቱን ለእግዚአብሔር አብ እስኪያቀርብ ድረስ የሚነግሥ የመላው ቤተ ክርስቲያን ነቢይ፣ ካህንና ንጉሥ አድርገን መደሰት አለብን።
የዳዊት መዝሙር። ቁጥር 1-4 አንዳንዶች ይህን መዝሙር የዳዊት የሃይማኖት መግለጫ ብለውታል፤ ምክንያቱም የክርስትና እምነት አንቀጾች በሙሉ ማለት ይቻላል በእርሱ ውስጥ ይገኛሉ። ርዕሱ የዳዊት መዝሙር ይለዋል፤ ምክንያቱም መሲሑን በእምነት ሲጠባበቅ እግዚአብሔርን አመስግኗል፣ ራሱንም አጽናንቷል። እኛም፣ እዚህ የተነገረው ነገር ተፈጽሞልንና ይበልጥ ግልጽ ሆኖልን፣ ስንዘምር የበለጠ ልንጽናና እንችላለን። እዚህ ላይ ስለ ክርስቶስ የከበሩ ነገሮች ተነግረዋል፣ እርሱ ምን ያህል ታላቅ እንደሆነ እንድናስብ የሚያስገድዱንም ናቸው።
I. እርሱ የዳዊት ጌታ መሆኑን። እርሱ ራሱ ይህን ስለሚያደርግ እኛም ይህን በልዩ ሁኔታ ልብ ልንል ይገባል። ማቴዎስ 22:43 ላይ፣ ዳዊት በመንፈስ እርሱን ጌታ ብሎ ይጠራዋል። ሐዋርያውም የመልከጼዴቅን ክብር፣ በእርሱም የክርስቶስን ክብር፣ እንደ አብርሃም ያለ ታላቅ ሰው ለአርሱ አስራት እንደከፈለ በማሳየት እንዳረጋገጠው (ዕብራውያን 7:4)፣ እኛም የጌታ ኢየሱስን ክብር ዳዊት፣ ያ ታላቅ ሰው፣ ጌታዬ ብሎ እንደጠራው በማሳየት ማረጋገጥ እንችላለን። ያ ንጉሥ በእርሱ እንደሚነግሥና እንደ ባሪያ ለጌታው ተቀባይነት እንዳለው በእርሱ ያውቃል። አንዳንዶች እርሱ ከእርሱ የሚወርድ ጌታ፣ ልጁ ሆኖም ጌታው ስለሆነ ጌታዬ ብሎ እንደጠራው ያስባሉ። እንዲሁ የቅርብ እናቱ አዳኟ ብላ ትጠራዋለች (ሉቃስ 1:47)፤ ወላጆቹም እንኳ ተገዢዎቹ፣ በእርሱ የዳኑ ነበሩ።
II. እርሱ በእግዚአብሔር ራሱ ምክርና ድንጋጌ ሉዓላዊ ጌታ ሆኖ መሾሙን፦ ጌታ፣ ይሖዋ፣ እርሱን፦ እንደ ንጉሥ ተቀመጥ አለው። ይህን ክብርና ግርማ ከአብ ይቀበላል (2 ጴጥሮስ 1:17)፣ ከክብርና ከኃይል ምንጭ ከሆነው ከእርሱ እንጂ ለራሱ አይወስደውም። ስለዚህ እርሱ ትክክለኛ ጌታ ነው፣ ማዕረጉም የማይከራከርበት ነው፤ እግዚአብሔር የተናገረውን ማንም ሊቃወም አይችልምና። ስለዚህ እርሱ የዘላለም ጌታ ነው፤ እግዚአብሔር የተናገረውን አይሽርምና። አብ የሰጠውን መንግሥት በእርግጥ ይይዛል፣ ማንም ሊያግደውም አይችልም።
III. እርሱ ወደ ከፍተኛ ክብር ከፍ እንደሚልና በሰማይና በምድር ፍጹም ሉዓላዊ ሥልጣን እንደሚሰጠው፦ በቀኜ ተቀመጥ። መቀመጥ የእረፍት አኳኋን ነው፤ ከአገልግሎቶቹና ከመከራዎቹ በኋላ ከሥራዎቹ ሁሉ ዕረፍት አገኘ። የመግዛት አኳኋን ነው፤ ሕግ ለመስጠት፣ ለመፍረድ ይቀመጣል። ዘላቂ አኳኋን ነው፤ እንደ ንጉሥ ለዘላለም ይቀመጣል። በእግዚአብሔር ቀኝ መቀመጥ ክብሩንና ግዛቱን፣ በእርሱ ላይ የተደረገውን ክብርና በአብ የተሰጠውን እምነት ያመለክታል። ከእግዚአብሔር ወደ ሰው የሚመጡት በረከቶች ሁሉ፣ ከሰው ወደ እግዚአብሔር የሚቀርቡት አገልግሎቶችም ሁሉ በእርሱ እጅ ያልፋሉ።
IV. ጠላቶቹ ሁሉ በጊዜው የእግሩ መረገጫ እንደሚሆኑ፣ ከዚያ በፊት ግን እንደማይሆኑ፤ ነገር ግን ያን ጊዜም የመካከለኛው ሥራ በአንድ መንገድ ቢያልቅም፣ እርሱ በመካከለኛው ክብር መግዛት እንዳለበት፦
1. ክርስቶስ ራሱ እንኳ በመንግሥቱና በተገዢዎቹ፣ በክብሩና በዓላማው ላይ የሚዋጉ ጠላቶች አሉት። በእርሱ እንዲነግሥባቸው የማይፈልጉ ሰዎች አሉ፣ በዚህም እርሱ ጨርሶ እንዳይነግሥ ከማይፈልገው ከሰይጣን ጋር ራሳቸውን ያጣምራሉ።
2. እነዚህ ጠላቶች የእርሱ እግር መረገጫ ይሆናሉ፤ እርሱም ያሸንፋቸዋል፣ በእነርሱም ላይ ያሸንፋል። በቀላሉ ያደርገዋል፣ እኛ የእግር መረገጫን በትክክለኛው ቦታ እንደምናስቀምጥ ሁሉ በቀላሉ ያደርገዋል፣ እንዲህም ተገቢነት ይኖረዋል። በእግሩ ሥር የእግር መረገጫ እንዳለው ሰው፣ ይህን በማድረግ ራሱን ያረጋጋል፤ ለክብሩና ለዘላለም ውርደታቸው በሚሆን መንገድ ያሸንፋቸዋል፤ ክፉዎችን ይረግጣል (ሚልክያስ 4:3)።
3. እግዚአብሔር አብ ይህን ለማድረግ ቃል ገብቷል፦ እኔ የእግርህ መረገጫ አደርጋቸዋለሁ፣ ይህን ማድረግ የሚችለው እርሱ ነው።
4. ወዲያውኑ አይደረግም። ጠላቶቹ ሁሉ አሁን በሰንሰለት ታስረዋል፣ ግን ገና የእግሩ መረገጫ አልሆኑም። ሐዋርያው ይህን ያስተውላል። ዕብራውያን 2:8 ላይ፣ ገና ሁሉም ነገር ከእርሱ በታች እንደተገዛ አናይም። ክርስቶስ ራሱ ድሎቹንና ድል አድራጊነቱን እስኪያጠናቅቅ መጠበቅ አለበት።
5. እስኪፈጸም ድረስ ይጠብቃል፤ ኃይላቸውና ክፋታቸውም ለመንግሥቱ ትንሽም ቢሆን እንቅፋት አይሆንም። በእግዚብሔር ቀኝ መቀመጡ በመጨረሻ እግሮቹን በጠላቶቹ ሁሉ አንገት ላይ እንደሚያስቀምጥ ለእርሱ ዋስትና ነው።
V. እርሱ በዓለም ላይ መንግሥት እንደሚመሠርት፣ ከኢየሩሳሌም ጀምሮ (ቁ. 2)፦ "እግዚአብሔር የኃይልህን በትር ወይም በትርህን ከጽዮን ይልካል፣ በእርሱም መንግሥትህ ይቆማል፣ ይጠበቃል፣ ይተዳደራል።" መሲሑ፣ በሰማያት ባለው ግርማ ቀኝ ሲቀመጥ፣ በምድር ላይ ቤተ ክርስቲያን ይኖረዋል፣ ዓይኑም በእርሷ ላይ ይሆናል፤ ምክንያቱም እርሱ በጽዮን ቅዱስ ተራራ ላይ ንጉሥ ነው (መዝሙር 2:6)፣ ሕግ ከተሰጠበት አስፈሪው ተራራ ከሲና ተራራ በተቃራኒ (ዕብራውያን 12:18, 24፤ ገላትያ 4:24, 25)። የክርስቶስ መንግሥት ከጽዮን፣ ከዳዊት ከተማ ተነሳ፤ ምክንያቱም እርሱ የዳዊት ልጅ ነበርና የአባቱ የዳዊት ዙፋን ሊኖረው ነበር። በኃይሉ በትር፣ ወይም በጠንካራ በትር፣ የዘላለም ወንጌሉና ከእርሱ ጋር የሚሄደው የመንፈስ ቅዱስ ኃይል ማለት ነው—የቃሉ ዘገባና ከእርሱ ጋር የሚሄደው የጌታ ክንድ (ኢሳይያስ 53:1፤ ሮሜ 1:16)፣—ወንጌል በቃል፣ በኃይልና በመንፈስ ቅዱስ መምጣት (1 ተሰሎንቄ 1:5)። በእግዚአብሔር ቃልና መንፈስ ነፍሳት መጀመሪያ ሊመለሱና ለእግዚአብሔር ታዛዥ ሊሆኑ፣ ከዚያም በእግዚአብሔር ፈቃድ መሠረት ሊገዙና ሊተዳደሩ ነበር። ይህን ጠንካራ በትር እግዚአብሔር ላከ፤ መንፈስን አፈሰሰ፣ ቃሉን ለሰበኩትና መንፈስን ላገለገሉትም ሥልጣንና ብቃት ሰጠ (ገላትያ 3:5)። ከጽዮን ተልኳል፤ ምክንያቱም መንፈስ እዚያ ተሰጥቷልና፣ ወንጌልም በሁሉም ብሔራት መካከል መስበክ ከኢየሩሳሌም መጀመር አለበት። ሉቃስ 24:47, 49ን ተመልከት። ከጽዮን የእምነት ሕግ ይወጣል (ኢሳይያስ 2:3)።