ኦሪት ዘኍልቍ 6

ምዕራፍ 6 በዚህ ምዕራፍ ውስጥ የሚከተሉትን እናገኛለን።

I. ስለ ናዝራዊነት ሕግ። 1. የናዝራዊ ስእለት የሚያስገድደው ምንድን ነው (ቁ. 1-8)። 2. ናዝራዊ የሞተ ሰው በመንካት ቢረክስ የሚደረግለት የማንጻት ሕግ (ቁ. 9-12)። 3. ጊዜው ሲያልቅ ከስእለቱ የሚለቀቅበት ሥርዓት (ቁ. 13-21)።

II. ካህናት ሕዝቡን እንዴት መባረክ እንዳለባቸው የተሰጣቸው መመሪያ (ቁ. 22, ወዘተ)።

ቁጥር 1-21 በኃጢአት ራሳቸውን አስቀያሚ ያደረጉትን ሰዎች ለማጋለጥና ለማሳፈር ከወጣው ሕግ በኋላ፣ በላቀ እግዚአብሔርን በመፍራትና በቅድስና ራሳቸውን የተከበሩ ያደረጉትንና ከጎረቤቶቻቸው የተለዩትን ለመምራትና ለማበረታታት ይህ ሕግ ተከተለ። ይህ ሕግ ከመውጣቱ በፊትም ናዝራውያን ተብለው የሚጠሩ ሰዎች እንደነበሩ በጣም አይቀርም፤ እነርሱም ከሌሎች ሰዎች ይልቅ በሃይማኖት የላቀ ጥብቅነትና ቅንዓት ያላቸው እንደሆኑ ይታወቁ ነበር፤ ምክንያቱም የናዝራዊ ስእለት እዚህ ላይ ቀድሞውኑ የታወቀ ነገር እንደሆነ ተደርጎ ተነግሯል፤ ነገር ግን ግዴታው ከዚህ በፊት ከነበረው የበለጠ ግልጽ ተደርጓል። ዮሴፍ በወንድሞቹ መካከል ናዝራዊ ተብሎ ተጠርቷል (ዘፍጥረት 49:26)፤ ከእነርሱ የተለየ ብቻ ሳይሆን በእነርሱ መካከል የላቀ ስለነበር ነው።

እዚህ ላይ ልብ በል፦

I. የናዝራዊ አጠቃላይ ባሕርይ፦ እርሱ ለእግዚአብሔር የተለየ ሰው ነው (ቁ. 2)። አንዳንዶች በሕይወታቸው ዘመን ሁሉ ናዝራውያን ነበሩ፤ ወይ በመለኮታዊ ምርጫ፣ እንደ ሳምሶን (መሳፍንት 13:5) እና ዮሐንስ መጥምቅ (ሉቃስ 1:15)፣ ወይም በወላጆቻቸው ስእለት ምክንያት፣ እንደ ሳሙኤል (1 ሳሙኤል 1:11)። ይህ ሕግ ስለ እነዚህ አይናገርም። ሌሎች ደግሞ ለተወሰነ ጊዜ በራሳቸው ፈቃድ ስእለት ገብተው ናዝራውያን የሆኑ ነበሩ፤ ይህ ሕግ ስለ እነርሱ ደንቦችን ይሰጣል። አንዲት ሴትም በናዝራዊ ስእለት ራሷን ማሰር ትችል ነበር፤ በምዕራፍ 30:3 ላይ ባሉት ገደቦች መሠረት፤ እዚያ ላይ ሴት ለእግዚአብሔር የምትሳለው ስእለት በተለይ ይህን ስእለት የሚያመለክት ይመስላል። ናዝራውያን የሚከተሉት ነበሩ፦ 1. በናዝራዊነታቸው ዘመን ሁሉ ለእግዚአብሔር የተወሰኑ ነበሩ፤ እናም አብዛኛውን ጊዜያቸውን ሕግን በማጥናት፣ በጸሎትና ሌሎችን በማስተማር ያሳልፉ ነበር። የቅድስና መንፈስ በእነርሱና በጠቅላላ ሕይወታቸው ላይ ይታይ ነበር። 2. ከተራ ሰዎችና ከተራ ነገሮች ተለይተው ነበር። ለእግዚአብሔር የተቀደሱ ሰዎች ከዚህ ዓለም ጋር መመሳሰል የለባቸውም። እነርሱ ከሌሎች ብቻ ሳይሆን ከራሳቸውም በፊት ከነበሩበትና በኋላ ከሚሆኑበት ሁኔታ ይለዩ ነበር። 3. ስእለት በመሳል ራሳቸውን ለዩ። እያንዳንዱ እስራኤላዊ እግዚአብሔርን በፍጹም ልቡ እንዲወድ በመለኮታዊ ሕግ የታሰረ ነበር፤ ነገር ግን ናዝራውያን በራሳቸው ፈቃድና ተግባር ሌሎች እስራኤላውያን ያልታሰሩባቸውን አንዳንድ ሃይማኖታዊ ሥርዓቶች እንደ ፍቅር ፍሬና መግለጫ አድርገው ራሳቸውን አስረዋል። እግዚአብሔር በመንፈሱ ያነቃቃቸው፣ በዘመናቸው የቤተ ክርስቲያን ጌጥ፣ የሃይማኖት አርማና የቅድስና ምሳሌ የሆኑ እንደዚህ ያሉ ሰዎች ነበሩ። እግዚአብሔር ከወጣቶቻቸው ናዝራውያንን ማስነሳቱ ለሕዝባቸው ታላቅ ሞገስ እንደሆነ ተነግሯል (አሞጽ 2:11)። ናዝራውያን በመንገድ ይታወቁ ነበር፤ ከበረዶ ይልቅ ንጹሐን፣ ከወተትም ይልቅ ነጩ እንደሆኑ ተከብረው ነበር (ሰቆቃወ ኤርምያስ 4:7)። ክርስቶስ በስድብ ናዝራዊ ተብሎ ተጠርቷል፤ ተከታዮቹም እንዲሁ፤ ነገር ግን እርሱ በዚህ ሕግ መሠረት ናዝራዊ አልነበረም፤ ወይን ጠጥቷል፣ የሞቱ አካላትንም ነክቷል፤ ሆኖም በዚህ ውስጥ ይህ ምሳሌ ፍጻሜውን አግኝቷል፤ በእርሱ ውስጥ ሁሉም ንጽሕናና ፍጹምነት ተገናኝተዋልና፤ እያንዳንዱ እውነተኛ ክርስቲያን ደግሞ በመንፈስ ናዝራዊ ነው፣ በስእለት ለእግዚአብሔር የተለየ። ቅዱስ ጳውሎስ በጓደኞቹ ምክር፣ አይሁድን ለማስደሰት፣ ለናዝራውያን ሕግ እንደተገዛ እናገኛለን፤ ነገር ግን በተመሳሳይ ጊዜ አሕዛብ እንደዚህ ያለ ነገር እንዲጠብቁ እንደማይገባ ተገልጿል (የሐዋርያት ሥራ 21:24, 25)። ናዝራዊ መሆን ለአንድ ሰው ታላቅ ክብር ተደርጎ ይታይ ነበር፤ ስለዚህ አንድ ሰው እንደ ቅጣት አድርጎ ሲናገር፣ ለምሳሌ፦ “ይህን ከማደርግ ናዝራዊ እሆናለሁ” ሲል (አይሁድ እንደሚሉት) እርሱ ክፉ ሰው ነው፤ ነገር ግን በቅድስና መንገድ ለእግዚአብሔር ናዝራዊ ለመሆን ስእለት የሚሳል ሰው፣ እነሆ፣ የአምላኩ አክሊል በራሱ ላይ ነው።

II. ናዝራውያን የሚገቡባቸው ልዩ ግዴታዎች። የአጉል እምነት ያላቸው ሰዎች ምናብ ገደቦቻቸውን ያለገደብ እንዳያበዙ፣ እግዚአብሔር ራሱ ለእነርሱ ሕጉን አስቀምጧል፣ እናም የሙያቸውን ደንብ ሰጥቷቸዋል። 1. ከወይን ፍሬ ጋር ምንም ግንኙነት ሊኖራቸው አይገባም (ቁ. 3, 4)። ወይን ወይም የሚያሰክር መጠጥ መጠጣት የለባቸውም፣ ወይን መብላትም የለባቸውም፣ የዘሩንም ሆነ የቅርፊቱን ጭምር፤ ዘቢብም እንኳ መብላት አይችሉም ነበር። የተማረው ዶክተር ላይትፉት (Hor. Heb. in Luc. 1.15) እንዲህ የሚል ግምት አለው፦ በለምጽና በሌሎች ነገሮች የሚመጡ ሥርዓታዊ ርኩሰቶች የወደቀውን ሰው ኃጢአተኛ ሁኔታ እንደሚያመለክቱ ሁሉ፣ የናዝራውያን ሥርዓት የተቋቋመውም የሰው ልጅ በንጽሕና የነበረበትን ፍጹም ሁኔታ ለማመልከት ነው፤ ለአዳም የተከለከለው የእውቀት ዛፍም ወይን ነበር፤ በዚህ ምክንያት ለናዝራውያንና ከእርሱ የሚገኘው ሁሉ ተከለከለ። ለናዝራውያን ወይን የሰጡ ሰዎች የአሳሳቹን ሥራ ሠሩ (አሞጽ 2:12)፣ የተከለከለውን ፍሬ እንዲበሉ አሳመኗቸው። ወይን አለመጠጣት ፍጹምነትና ምስጋና እንደሆነ ከሬካባውያን ምሳሌ ይታያል (ኤርምያስ 35:6)። ወይን መጠጣት የለባቸውም ነበር፣ (1.) የትዕግሥትና የሥጋን መግዛት ምሳሌ እንዲሆኑ። ራሳቸውን ለእግዚአብሔርና ለክብሩ የሚለዩ ሰዎች የሥጋን ምኞት ማርካት የለባቸውም፣ ነገር ግን ሥጋቸውን መግዛትና ማስገዛት አለባቸው። ለሆድ ሲባል ትንሽ ወይን መጠጣት፣ ለመርዳት ይፈቀዳል (1 ጢሞቴዎስ 5:23)። ነገር ግን ለምላስ ሲባል ብዙ ወይን መጠጣት፣ ሥጋን ሳይሆን መንፈስን ተከትለው ለመኖር ለሚመሰክሩ ሰዎች ፈጽሞ አይገባም። (2.) በእግዚአብሔር አገልግሎት ራሳቸውን ለማሰማራት ብቁ እንዲሆኑ። ሕግን እንዳይረሱ (ምሳሌ 31:5)፣ በወይን ጠጅ እንዳይሳሳቱ (ኢሳይያስ 28:7) መጠጣት የለባቸውም። ሁሉም ክርስቲያኖች ወይንና የሚያሰክር መጠጥን በመጠኑ ለመጠቀም ራሳቸውን ማስገደድ አለባቸው፤ ምክንያቱም የእነዚህ ፍቅር አንድ ጊዜ ሰውን ከተቆጣጠረ፣ ለሰይጣን በጣም ቀላል ምርኮ ይሆናል። ወይን መጠጣት ስለሌለባቸው (ይህም ዋናው ዓላማ ነበር) ከወይን የሚገኘውን ምንም ነገር መብላት እንደሌለባቸው መታየቱ፣ ኃጢአትንና ወደ እርሱ የሚመራውን ወይም ፈተና ሊሆንብንን የሚችለውን ሁሉ በከፍተኛ ጥንቃቄ እንድንርቅ ያስተምረናል። ከክፉ ነገር ሁሉ ራቁ (1 ተሰሎንቄ 5:22)። 2. ፀጉራቸውን መቁረጥ የለባቸውም ነበር (ቁ. 5)። ራሳቸውን መላጨት ወይም ጢማቸውን መላጨት የለባቸውም ነበር፤ ይህ የሳምሶን ናዝራዊነት ምልክት ነበር፤ ስለ እርሱ ታሪክ ብዙ ጊዜ እናነባለን። አሁን፣ (1.) ይህ የሥጋንና የውበቱን ክብር ችላ ማለትን ያመለክታል፤ ይህም ለእግዚአብሔር የተለዩ ሰዎች ነፍሳቸውን ለማረጋጋትና ለማስዋብ ሙሉ በሙሉ መወሰን እንዳለባቸው ያሳያል። ለጊዜው ሁሉንም ዓይነት ሥጋዊ ደስታዎችንና ምኞቶችን እንደተዉና ራስን የመካድና የሥጋን መግዛት ሕይወት ለመኖር እንደወሰኑ ያመለክታል። ሜምፊቦስቴም በሐዘን ጢሙን አልላጨም (2 ሳሙኤል 19:24)። (2.) አንዳንዶች ረጅም ፀጉር የመገዛት ምልክት እንደሆነ ይናገራሉ (1 ቆሮንቶስ 11:5, ወዘተ)፤ ስለዚህ የናዝራውያን ረጅም ፀጉር ለእግዚአብሔር መገዛታቸውንና ራሳቸውን በእርሱ ሥልጣን ሥር ማድረጋቸውን ያመለክታል። (3.) በዚህም ምክንያት የሚያገኟቸው ሁሉ ናዝራውያን እንደሆኑ ያውቁ ነበር፤ ስለዚህም አክብሮት ያገኙ ነበር። ያለ ጥበብ ታላቅ እንዲመስሉ አደረጋቸው፤ ለራስ ተፈጥሯዊ አክሊል ነበር፣ እናም ንጽሕናቸውን እንደጠበቁ የሚያሳይ ምስክር ነበር። ምክንያቱም ቢረክሱ ኖሮ ፀጉራቸው መቆረጥ ነበረበት (ቁ. 9)። ኤርምያስ 7:29ን ተመልከት። 3. የሞተ አካልን መቅረብ የለባቸውም ነበር (ቁ. 6, 7)። ሌሎች የሞቱ አካላትን መንካት ይችሉ ነበር፣ እናም ለተወሰነ ጊዜ ሥርዓታዊ ርኩሰት ብቻ ይደርስባቸው ነበር፤ አንዳንዶችም ማድረግ ነበረባቸው፣ አለበለዚያ ሙታን አይቀበሩም ነበር፤ ነገር ግን ናዝራውያን የናዝራዊነታቸውን ክብር ሁሉ የማጣት ቅጣት ስላለባቸው ማድረግ የለባቸውም ነበር። እንደ ሊቀ ካህኑ ራሱ፣ የማንንም ዘመድ፣ አባትም ሆነ እናት፣ የቀብር ሥነ ሥርዓት ላይ መገኘት የለባቸውም ነበር፤ ምክንያቱም የአምላኩ ቅድስና በራሱ ላይ ነውና። ራሳቸውን ለእግዚአብሔር የሚለዩ ሰዎች የሚከተሉትን መማር አለባቸው፦ (1.) ራሳቸውን መለየትና ከሌሎች የበለጠ ማድረግ። (2.) ሕሊናቸውን ከሞቱ ሥራዎች ንጹሕ አድርጎ መጠበቅና ርኩስ የሆነውን ነገር አለመንካት። የላቀ የሃይማኖት ምስክርነት በሰጠንና ይበልጥ ታዋቂ በሆንን ቁጥር፣ ኃጢአትን ሁሉ ለማስወገድ የበለጠ ጥንቃቄ ማድረግ አለብን፤ ምክንያቱም በእርሱ ምክንያት የምናጣው ክብር ይበልጥ ብዙ ነው። (3.) ለቅርብ ዘመዶቻቸውም ቢሆን ፍቅራቸውን መቆጣጠር፣ ለሞታቸው የሚሰማቸው ሐዘን በእግዚአብሔር ባላቸው ደስታና ለፈቃዱ በመገዛት ላይ ጣልቃ እንዳይገባ። ማቴዎስ 8:21, 22ን ተመልከት። 4. የመለያየታቸው ዘመን ሁሉ ለእግዚአብሔር ቅዱሳን መሆን አለባቸው (ቁ. 8)። የእነዚህ ውጫዊ ሥርዓቶች ትርጉም ይህ ነበር፤ ያለዚህም ምንም ዋጋ አልነበራቸውም።