ኦሪት ዘኍልቍ 35

35:1-8 የካህናትና የሌዋውያን ከተሞች እነርሱን ለማኖር ብቻ ሳይሆን፣ እንደ ሃይማኖት አስተማሪዎች አድርጎ በአገሪቱ የተለያዩ ክፍሎች ለማስቀመጥም ነበር። ምንም እንኳን የድንኳን ወይም የቤተ መቅደስ ምሳሌያዊ አገልግሎት በአንድ ቦታ ብቻ የነበረ ቢሆንም፣ የእግዚአብሔር ቃል ስብከት፣ ጸሎትና ምስጋና ግን እንደዚህ የተወሰኑ አልነበሩም። እነዚህ ከተሞች ከእያንዳንዱ ነገድ መሰጠት ነበረባቸው። እያንዳንዱም ነገድ በዚህ መንገድ ለእግዚአብሔር ምስጋናውን አቀረበ። እያንዳንዱ ነገድ ሌዋውያን በመካከሉ በመኖራቸው የእግዚአብሔርን እውቀት እንዲያስተምሯቸው ተጠቃሚ ነበር፤ በዚህም ምክንያት የአገሪቱ ክፍሎች በጨለማ እንዲቀመጡ አልተተዉም። ወንጌል የሚያዝዘው በቃል የሚሰለጥነው ለሚያሰለጥነው በሁሉም በጎ ነገር እንዲያካፍል ነው (ገላ 6:6)። የእግዚአብሔርን አገልጋዮች ከሚያዘናጉ ጭንቀቶች ነፃ ማድረግ፣ እንዲሁም ለሥራቸው ግዴታዎች ትርፍ ጊዜ እንዲኖራቸው ማድረግ አለብን፤ በዚህም ሙሉ በሙሉ እንዲተጉ፣ በደግነት ሥራዎችም እያንዳንዱን አጋጣሚ በመጠቀም የሰዎችን መልካም ፈቃድ ለማግኘትና ትኩረታቸውን ለመሳብ እንዲችሉ ነው።

ምዕራፍ 35

ከዚህ በፊት የከነዓን ምድር በሌሎቹ ነገዶች (እኔ እንደምጠራቸው) እንዲከፋፈል ትእዛዝ ከተሰጠ በኋላ፣ እዚህ ላይ ለቀሳውስት፣ ለቅዱስ አገልግሎት ለተሰጠው ለሌዊ ነገድ በቂ ዝግጅት እንዲደረግ ጥንቃቄ ተደርጓል።

I. አርባ ስምንት ከተሞች ከከተማ ዳርቻዎቻቸው ጋር ለእነርሱ እንዲሰጡ ተወስኗል፤ በእያንዳንዱ ነገድ ውስጥም አንዳንዶቹ ይኖራሉ (ቁጥር 1-8)።

II. ከእነዚህ ውስጥ ስድስት ከተሞች ሳያውቅ ሌላውን ለገደለ ሰው የመጠጊያ ከተሞች እንዲሆኑ ተወስኗል (ቁጥር 9-15)። እነዚህን በሚመለከት በሕጉ ውስጥ የሚከተሉትን ልብ ይበሉ፤

1. መጠጊያ የማይፈቀድበት ሁኔታ፣ ይኸውም ሆን ተብሎ የተፈጸመ ግድያ (ቁጥር 16-21)።

2. በሚፈቀድባቸው ሁኔታዎች (ቁጥር 22-24)።

3. በእነዚህ የመጠጊያ ከተሞች ውስጥ መጠጊያ ስለወሰዱ ሰዎች ሕጉ ምን ይላል (ቁጥር 25 እና የመሳሰሉት)።

ቁጥር 1-8

ስለ አሥራትና ስለ መባ የተሰጡት ሕጎች ለሌዋውያን መተዳደሪያ በብዛት አቅርበው ነበር፤ ነገር ግን ወደ ከነዓን ሲገቡ በምድረ በዳ እንዳደረጉት ሁሉ በድንኳኑ ዙሪያ እንዲኖሩ ማሰብ አይቻልም ነበር፣ ለሕዝብም ጥቅም አይሆንም ነበር። ስለዚህ በምቾትና ጠቃሚ በሆነ መንገድ የሚኖሩባቸውን መኖሪያዎች ለማቅረብ ጥንቃቄ መደረግ አለበት። እዚህ ላይ የተንከባከበው ይህንን ነው።

I. ከተሞች የተሰጡአቸው ከከተማ ዳርቻዎቻቸው ጋር ነበር (ቁጥር 2)። ለእርሻ የሚሆን መሬት ሊኖራቸው አልነበረም፤ መዝራትም፣ ማጨድም፣ ወይም ወደ ጎተራ መሰብሰብም አያስፈልጋቸውም ነበር፤ ምክንያቱም ሰማያዊ አባታቸው የሌሎች ሰዎችን የጉልበት ፍሬ አሥራት በመስጠት ይመግባቸው ነበር። ይህም ሕጉን ለማጥናት ይበልጥ እንዲተጉና ሕዝቡን ለማስተማር ብዙ ጊዜ እንዲኖራቸው ነበር፤ ምክንያቱም በስንፍና እንዲኖሩ በቀላሉ አይመገቡም ነበር፣ ነገር ግን ሙሉ በሙሉ ለሙያቸው ሥራ ራሳቸውን እንዲሰጡና በዚህ ሕይወት ጉዳዮች እንዳይጠላለፉ ነበር።

1. ከተሞች የተሰጡአቸው በአንድነት እንዲኖሩ፣ ስለ ሕጉ እርስ በእርስ እንዲነጋገሩ፣ ለጋራ መታነጽ እንዲሆን፤ እንዲሁም አጠራጣሪ በሆኑ ጉዳዮች እርስ በእርስ እንዲመካከሩና በሁሉም ጉዳዮች እርስ በእርስ እጅ ለእጅ ተያይዘው እንዲበረቱ ነበር።

2. እነዚህ ከተሞች ለከብቶቻቸው የሚሆኑ የከተማ ዳርቻዎች ተያይዘውላቸው ነበር (ቁጥር 3)፤ ከግድግዳው አንድ ሺህ ክንድ ርቀት ላይ ከብቶቻቸውን የሚያስቀምጡባቸው ውጭ ቤቶች እንዲኖራቸው ተፈቅዶላቸው ነበር፣ ከዚያም ከብቶቻቸውን የሚያሰማሩባቸው ሁለት ሺህ ተጨማሪ ክንዶች ለእርሻ ተሰጥቷቸዋል (ቁጥር 4, 5)። በዚህ መንገድ እነርሱ እንዲኖሩ ብቻ ሳይሆን በብዛት እንዲኖሩና የሚፈልጓቸውን ምቾቶች ሁሉ እንዲኖራቸው ጥንቃቄ ተደርጓል፤ ይህም በጎረቤቶቻቸው እንዳይናቁ ነበር።

II. እነዚህ ከተሞች ከእያንዳንዱ ነገድ ንብረት ተወስደው ለእነርሱ እንዲሰጡ ነበር (ቁጥር 8)።

1. እያንዳንዱ ነገድ በዚህ መንገድ ከንብረታቸውም ሆነ ከግል ሀብታቸው ለእግዚአብሔር ምስጋና እንዲያቀርቡ ነበር (ለሌዋውያን የተሰጠው ለእግዚአብሔር እንደተሰጠ ተቀባይነት አግኝቷልና) እናም በዚህ መንገድ ንብረታቸው ለእነርሱ ተቀድሷል።

2. እያንዳንዱ ነገድ ሌዋውያን በመካከላቸው በመኖራቸው የእግዚአብሔርን መልካም እውቀት እንዲያስተምሯቸው ጥቅም እንዲያገኙ ነበር፤ በዚህ መንገድ ያ ብርሃን በአገሪቱ ክፍሎች ሁሉ ተሰራጨ፣ ማንም በጨለማ ውስጥ እንዲቀመጥ አልተተወም፤ ዘዳግም 33:10፣ «ያዕቆብን ፍርድህን ያስተምራሉ፤ እስራኤልንም ሕግህን ያስተምራሉ።» ያዕቆብ በሌዊ ቁጣ ላይ የሰጠው እርግማን፡- ዘፍጥረት 49:7፣ «በያዕቆብም እበትናቸዋለሁ፤ በእስራኤልም እበታትናቸዋለሁ።» የሚል ነበር። ነገር ግን ያ እርግማን ወደ በረከት ተለወጠ፣ ሌዋውያንም በዚህ መንገድ በመበተናቸው ብዙ መልካም ነገር ለማድረግ ችለዋል። አንድ አገር በሁሉም ክፍሎች በታማኝ አገልጋዮች መሞላቱ ታላቅ ምሕረት ነው።

III. የተሰጣቸው አጠቃላይ ቁጥር አርባ ስምንት ነበር፤ ከእያንዳንዱ ከአሥራ ሁለቱ ነገዶች አራት አራት ከተሞች ተሰጥተዋቸዋል። ከስምዖንና ከይሁዳ ከተዋሃዱት ነገዶች ዘጠኝ፣ ከንፍታሌም ሦስት፣ ከቀሪዎቹ ደግሞ እያንዳንዳቸው አራት አራት ከተሞች ተሰጥተዋል፤ ይህም በኢያሱ 21 ላይ እንደተገለጸው ነው። በዚህ መንገድ በመልካም አገልግሎት ተባርከዋል፣ ያ አገልግሎትም በአሥራት ብቻ ሳይሆን በመሬትም ጭምር ምቹ መተዳደሪያ ነበረው። ወንጌል በዚህ ጉዳይ ላይ እንደ ሕጉ ዝርዝር ባይሆንም፣ ቃል የሚማር ሁሉ በሚያስተምረው ሰው በመልካም ነገር ሁሉ ይካፈላል በማለት በግልጽ ይደነግጋል (ገላትያ 6:6)።

35:9-34 የግድያን አስጸያፊነት በግልጽ ለማሳየትና ገዳዩን ለመቅጣት *ሙሉ በሙሉ* ለማስቻል፣ የሟች የቅርብ ዘመድ፣ በደም ተበቃይ (ወይም በደም ቤዛ) በሚል ስም፣ በግልጽ በሚታወቁ ጉዳዮች፣ ተከታትሎ በቀልን ሊፈጽም ይችል ነበር። ልዩነት የተደረገው በድንገተኛ ቁጣና አስቀድሞ በማሰብ በሚደረግ ግድያ መካከል ሳይሆን፣ ሁለቱም የግድያ ወንጀል ናቸውና፤ ነገር ግን ሰውን ሞት ሊያስከትል በሚችል በማንኛውም መሳሪያ ሆን ብሎ መምታትና በድንገት በመምታት መካከል ነው። በሁለተኛው ጉዳይ ላይ ብቻ የመማጸኛ ከተማ ጥበቃን ትሰጥ ነበር። ግድያ በሁሉም መልኩና በተለያዩ ሽፋን ምድርን ያረክሳል። ወዮ! በድብድብ፣ በሽልማት ውጊያ ወዘተ. ስም ብዙ ግድያዎች ሳይቀጡ መቅረታቸው!

ስድስት የመማጸኛ ከተሞች ነበሩ፤ ከመሬቱ ከየትኛውም ክፍል በአንድ ቀን መንገድ ባነሰ ጊዜ ውስጥ ወደ አንዱ መድረስ ይቻል ነበር። ወደ እነዚህ፣ ነፍሰ ገዳዮች ለጥገኝነት ሊሸሹና ፍትሐዊ የፍርድ ሂደት እስኪያገኙ ድረስ ደህና ሊሆኑ ይችላሉ። ከክሱ ነፃ ከሆኑ፣ ከደም ተበቃዩ ይጠበቁ ነበር፤ ሆኖም ሊቀ ካህናቱ እስኪሞት ድረስ በከተማዋ ወሰን ውስጥ መቆየት ነበረባቸው። ስለዚህ ታላቁ ሊቀ ካህን ሞት ኃጢአቶች የሚሰረዩበትና ኃጢአተኞች ነፃ የሚወጡበት ብቸኛው መንገድ እንደሆነ እንድናስታውስ ተደርገናል። እነዚህ ከተሞች በብሉይና በአዲስ ኪዳን በግልጽ ተጠቅሰዋልና፣ የአመዳደባቸውን ምሳሌያዊ ባህሪ ልንጠራጠር አንችልም። የምሕረት ድምፅ እንዲህ ይላል፦ «እናንት የትስፋ እስረኞች ሆይ፥ ወደ ጽኑ ምሽግ ተመለሱ» (ዘካ 9:12) ይህም የመማጸኛ ከተማን ያመለክታል። ቅዱስ ጳውሎስ ወደ ፊት ወደ ተዘጋጀልን ተስፋ ለጥገኝነት መሸሽ ያለውን ጽኑ መጽናናት ይገልጻል፤ ይህም የመማጸኛ ከተሞች *ጸጋ* የተሞላበት አመዳደብን ሁልጊዜ ለማመልከት በሚያገለግል ክፍል (ዕብ 6:18) ላይ ነው። በክርስቶስ በኩል የሚገኙ የድነት ታላቅ ምሕረቶች፣ በእነዚህ ከተሞች ቀድሞ የተመሰሉ፣ ትኩረታችንን ይጠይቃሉ።

1. የጥንቷ ከተማ የጥበቃ ማማዎቿን ከፍ አድርጋ አልገነባችም? ክርስቶስ በመስቀል ላይ ከፍ ሲል ተመልከቱ፤ እርሱም ንጉሥና አዳኝ እንዲሆን፣ ንስሐንና የኃጢአት ስርየትን ለመስጠት፣ በአባቱ ቀኝ ከፍ ከፍ አልተደረገምን? 2. የድነት አውራ ጎዳና ወደ መማጸኛ ከተማ ከሚወስደው ጠፍጣፋና ቀጥተኛ መንገድ ጋር አይመሳሰልም? ወደ ቤዛው የሚወስደውን መንገድ ተመልከቱ። በእርሱ ውስጥ የመሰናከያ ድንጋይ የሚገኝበት አለን፤ ክፉ የማያምን ልብ ለራሱ መውደቅ ከሚያመጣው በስተቀር? 3. ወደ ከተማዋ የሚያመለክቱ የመንገድ ምልክቶች ተሠርተው ነበር። የወንጌል አገልጋዮች ኃጢአተኞችን ወደ እርሱ መምራት ሥራቸው አይደለምን? 4. የከተማዋ በር ቀንና ሌሊት ክፍት ነበር። ክርስቶስ «ወደ እኔ የሚመጣውን ከቶ ከቶ አላወጣውም» ብሎ አላስረዳምን? 5.