ኦሪት ዘኍልቍ 34

34:1-15 ከነዓን መጠኗ አነስተኛ ነበረች፤ እዚህ እንደተገደበው ርዝመቷ ወደ 160 ማይል ስፋቷም ወደ 50 ማይል ብቻ ነው። ሆኖም ግን ይህች አገር ለምእመናን አባት የተሰጠችው የተስፋ አገር፥ የእስራኤል ዘርም ርስት የሆነችው ነበረች። እግዚአብሔር በዚያች ብቻ ለብዙ ዘመናት የታወቀባት ይህች ያች ትንሽ ስፍራ ነበረች። ይህች የእግዚአብሔር ወይን እርሻ፥ የታጠረችው ገነት ነበረች፤ ነገር ግን እንደ አትክልት ስፍራዎችና ወይን እርሻዎች ሁሉ፥ የቦታው ጠባብነት በለም አፈሩ ተካካሰ። ምድርና ሞላዋ የእግዚአብሔር ቢሆንም እንኳ፥ ጥቂቶች ግን ያውቁታል፣ ያገለግሉታልም፤ እነዚያ ጥቂቶች ግን ለእግዚአብሔር ፍሬያማ ስለሆኑ ደስተኞች ናቸው። በተጨማሪም እግዚአብሔር ለራሱ ሕዝቦች ከዓለም ምን ያህል ትንሽ ድርሻ እንደሚሰጥ ተመልከት። በሰማይ ድርሻቸው ያላቸው በዚህ ምድር ትንሽ ድርሻ ቢኖራቸውም እንኳ ለመርካት ምክንያት አላቸው። ሆኖም ግን ጻድቅ ሰው ያለው ጥቂት ነገር፥ ከእግዚአብሔር ፍቅርና ከበረከቱ ጋር፥ ከብዙ ክፉዎች ሀብት እጅግ የተሻለና የላቀ መጽናናትን ይሰጣል።

ምዕራፍ 34 በዚህ ምዕራፍ እግዚአብሔር ሙሴን ያዘዋል፣ እርሱም እስራኤልን እንዲያዝ ነው፣

I. የከነዓን ምድር ወሰኖችና ዳርቻዎች (ቁ. 1–15)።

II. ለኢስራኤል ነገዶች ስለ ክፍፍሉና ስርጭቱ (ቁ. 16፣ ወዘተ)።

ቁጥር 1-15 እዚህ ላይ የከነዓን ምድር በሁሉም አቅጣጫ የተለካችበትና የተወሰነችበትን መስመር ዝርዝር መግለጫ እናገኛለን። እግዚአብሔር ሙሴን ይህንን እንዲያስተካክል ያዘዘው፣ እንደ ካርታ ሰሪ የማወቅ ጉጉት ያላቸውን ለማስደሰት ብቻ ሳይሆን፣ እንደ ንጉሥ በስጦታው ውስጥ ምን እንደሚያልፍና እንደሚተላለፍ በእርግጠኝነት እንዲታወቅ ነው። በታዛዥነት ቢኖሩ ኖሮ በጊዜው ይወርሱት የነበረው፣ እስከ ኤፍራጥስ ወንዝ የሚደርስ፣ እጅግ ሰፊ የሆነ ርስት ተስፋ ተሰጥቷቸው ነበር (ዘዳ. 11:24)። በዳዊትና በሰሎሞን ዘመን የእስራኤል ግዛት እስከዚያ ድረስ ተስፋፍቶ ነበር (2 ዜና 9:26)። ነገር ግን እዚህ የተገለጸው ከነዓን ብቻ ነው፤ ይህም ለዘጠኙ ነገድ ተኩል የተሰጠው ዕጣ ነበር፣ ምክንያቱም ሌሎቹ ሁለቱ ነገድ ተኩል አስቀድመው ተቀምጠው ነበር (ቁ. 14, 15)። አሁን የከነዓንን ወሰኖች በተመለከተ የሚከተለውን ልብ ይበሉ፦

I. የተወሰኑ ወሰኖች ነበሩት፦ እግዚአብሔር የመኖሪያችንን ወሰን ይወስናልና (ሐዋ. 17:26)። ወሰኖቹ የተሰጡአቸው፣

1. ማን እንደሚያባርሩ፣ እና የተሰጣቸው ትእዛዝ እስከ የት ድረስ እንደሚዘልቅ (ምዕ. 33:53)፣ ነዋሪዎቹን እንዲያባርሩ ለማወቅ ነበር። በእነዚህ ወሰኖች ውስጥ ያሉትን ብቻ ማጥፋት ነበረባቸው፤ ደማዊ ሰይፋቸው እስከዚህ ድረስ መሄድ ነበረበት እንጂ ከዚያ በላይ አይደለም።

2. ራሳቸው ምን እንደሚወርሱ ለማወቅ ነበር። እግዚአብሔር ሕዝቡ ዓለማዊ ንብረትን የመፈለግ ፍላጎታቸውን እንዲያሰፉ አይፈልግም ነበር፣ ነገር ግን በቂ ሲኖራቸው እንዲያውቁና በእርሱ እንዲረኩ ነው። እስራኤላውያን ራሳቸው በምድር መካከል ብቻቸውን መቀመጥ የለባቸውም ነበር፣ ነገር ግን ጎረቤቶቻቸው ከእነርሱ ጋር እንዲኖሩ ቦታ መተው ነበረባቸው። እግዚአብሔር ለዕጣችን ወሰን ያደርጋል፤ እንግዲያውስ ለፍላጎታችን ወሰን እናድርግ፣ እና አእምሮአችንን ከሁኔታችን ጋር እናስማማ።

II. በአንጻራዊነት በጣም ትንሽ ቦታ ይዞ ነበር፦ እዚህ እንደተወሰነው፣ ርዝመቱ 160 ማይል ያህል እና ስፋቱ ሃምሳ ማይል ያህል ብቻ እንደሆነ ይገመታል፤ ምናልባትም የእንግሊዝን ግማሽ ያህል መሬት እንኳን አልያዘም ነበር፣ ሆኖም ግን ይህ ለታማኞች አባት የተስፋ የተሰጠው እና የእስራኤል ዘር ርስት የነበረው አገር ነው። ይህ ለብዙ ዘመናት እግዚአብሔር ብቻ የታወቀበት እና ስሙ ታላቅ የነበረበት ትንሽ ቦታ ነበር (መዝ. 76:1)።