ኦሪት ዘኍልቍ 17

ዘኁልቁ 17:1-7 ኃጢአትን ለመቅጣት ልዩ ልዩ ተአምራትን ካደረገ በኋላ፣ እርሱን ለመከላከል ሌላ ተአምር ሊያደርግ መፈለጉ የእግዚአብሔር ጸጋ መገለጫ ነው። አሥራ ሁለት በትር ወይም ዘንጎች መቅረብ ነበረባቸው። ምናልባትም እነዚህ በትር መኳንንቱ የሥልጣናቸው መገለጫ አድርገው የሚጠቀሙባቸው፣ ምንም ጭማቂ የሌላቸው፣ ደረቅ የሆኑ አሮጌ በትር ነበሩ። እግዚአብሔር ለክህነት የመረጠው የነገዱ ወይም የመሪው በትር ቡቃያ አውጥቶ እንዲያብብ ይጠብቁ ነበር። ሙሴም ጉዳዩ አስቀድሞ በበቂ ሁኔታ ተፈጽሟል በማለት አልተቃወመም፤ እርሱም ሊወስነው አልሞከረም፤ ይልቁንም ነገሩን በእግዚአብሔር ፊት ተወው።

ምዕራፍ 17 ከዚህ በፊት ባለው ምዕራፍ ውስጥ የሌዊ ነገድ ቤተሰቦች ከአሮን ጋር ለመወዳደር ያነሱትን ማንኛውንም የይገባኛል ጥያቄ ለማጥፋት እና አሮን የነገዱ ራስ መሆኑን ለማሳየት በቂ ነገር ተደርጎ ነበር፤ ነገር ግን ያ ጉዳይ ከተስተካከለ በኋላ የቀሩት ነገዶች አለቆች ማጉረምረም ጀመሩ። የነገድ ራስ ካህን መሆን ካለበት፣ ከሌዊ ነገድ ውጪ የሌላ ነገድ ራስ ለምን አይሆንም? ልብን የሚመረምር እርሱ ይህ ሐሳብ በአንዳንዶቹ ልብ ውስጥ እንዳለ ያውቅ ነበር፤ እናም ወደ ግልጽ ድርጊት ከመቀየሩ በፊት ደም መፋሰስን ለመከላከል በጸጋ አስቀድሞ አየው፤ እናም በዚህ ምዕራፍ ውስጥ በተአምር ተፈጸመ፣ እንደበፊቱ የቁጣ ተአምር ሳይሆን፣ የጸጋ ተአምር ነበር።

I. ጉዳዩ በእግዚአብሔር ፊት ለእያንዳንዱ አለቃ አንድ በትር በማምጣት ለፍርድ ቀረበ (ቁ. 1-7)።

II. በፍርዱ ላይ፣ ጉዳዩ በአሮን በትር በተአምራዊ ሁኔታ በማበብ ተወሰነ (ቁ. 8, 9)።

III. የክርክሩ ውሳኔ በትሩን በመጠበቅ ተመዘገበ (ቁ. 10, 11)።

IV. ሕዝቡም በትንሽ አለመፈለግ ተቀበሉት (ቁ. 12, 13)።

ቁጥር 1-7 እዚህ ላይ፣

I. ለእያንዳንዱ ነገድ በትር እንዲመጣ ትእዛዝ ተሰጥቷል (ይህም ልዩ ትርጉም ነበረው፣ ምክንያቱም እዚህ ላይ ለበትር የተሠራበት ቃል አንዳንድ ጊዜ ነገድን ያመለክታል፣ በተለይም ዘኍልቍ 34:13 ላይ እንደተጠቀሰው)፣ እግዚአብሔርም ሆን ብሎ በተአምር የክህነትን ክብር ለማን እንደሰጠ እንዲታወቅ አደረገ።

1. እንግዲህ ክህነት የነገዶች አለቆችም እንኳ የሚፈልጉትና የሚታገሉለት ከፍ ያለ ቦታ እንደነበረ ይመስላል። በጌታ አገልግሎት ውስጥ መሥራት ለታላላቅ ሰዎች ክብር ነው። ሆኖም ምናልባት እነዚህ ሰዎች የተከራከሩት በሥራው ውስጥ ባለው መለኮታዊና ቅዱስ ነገር ምክንያት ሳይሆን፣ ከሥራው ጋር ተያይዞ በሚመጣው ጥቅም እና ሥልጣን ምክንያት ሊሆን ይችላል።

2. በተመሳሳይ፣ ይህ ጉዳይ ከተስተካከለ በኋላም፣ በማንኛውም አጋጣሚ ለመከራከር ዝግጁ የሆኑ ሰዎች እንደነበሩ ይመስላል። እነርሱ በመለኮታዊው አቀማመጥ አይስማሙም ነበር፣ ነገር ግን በእርሱ ላይ ተቃውሞ ለመፍጠር ፍላጎት ያሳድሩ ነበር። ከእግዚአብሔር ጋር ለሥልጣን ይጣላሉ፤ ጥያቄውም የማን ፈቃድ ይጸናል የሚለው ነው። እግዚአብሔር ይገዛል፣ እስራኤል ግን መገዛት አይፈልግም፤ ይህ ነውም ጠቡ።

3. እግዚአብሔር ኃጢአትን ለመቅጣት የተለያዩ ተአምራትን ከሠራ በኋላ፣ ኃጢአትን ለመከላከል አንድ ተጨማሪ ተአምር መሥራቱ የእግዚአብሔር ጸጋ ምሳሌ ነው። እግዚአብሔር ግትር የሆኑት ይቅር የማይባሉ እንዲሆኑ እና እያንዳንዱ አፍ እንዲዘጋ ውጤታማ ዝግጅት አድርጓል። እስራኤል በእግዚአብሔርም ሆነ በአስተዳዳሪዎቻቸው ላይ ለማጉረምረም በጣም የተጋለጡ ነበሩ። "አሁን፣" አለ እግዚአብሔር፣ "የእስራኤል ልጆች ማጉረምረም ከእኔ ዘንድ እንዲቆም አደርጋለሁ፣ ቁ. 5። ምንም ነገር የሚያሳምናቸው ከሆነ፣ ይሳመናሉ፤ ይህ ካላሳመናቸው ግን ምንም አያሳምናቸውም።" ይህ ለእነርሱ፣ ክርስቶስ እንደተናገረው የነቢዩ ዮናስ ምልክት (ይህም የራሱ ትንሣኤ) ለዚያ ትውልድ ሰዎች እንደሚሆን፣ ለተልእኮው ሊሰጣቸው የሚገባው ከፍተኛው ማረጋገጫ ነበር። መመሪያዎቹም የሚከተሉት ናቸው፦ (1.) አሥራ ሁለት በትር ወይም ዘንግ እንዲመጡ። አሁን ከዛፍ ላይ አዲስ የተቆረጡ አልነበሩም ይሆናል፣ ምክንያቱም ያኔ ተአምሩ ያን ያህል ታላቅ ባልሆነ ነበር፤ ነገር ግን አለቆቹ እንደ ሥልጣናቸው ምልክት አድርገው በተለምዶ የሚጠቀሙባቸው ዘንጎች ነበሩ (ስለዚህም ዘኍልቍ 21:18 ላይ እናነባለን)፣ የደረቁና ጭማቂ የሌላቸው የቆዩ ዘንጎች ነበሩ፣ እናም ሁሉም ከአልሞንድ ዛፍ የተሠሩ ሊሆኑ ይችላሉ። ከአሮን በትር ጋር በአጠቃላይ አሥራ ሁለት ብቻ የነበሩ ይመስላል፣ ምክንያቱም ሌዊ ሲቆጠር፣ ኤፍሬምና ምናሴ በዮሴፍ ስም አንድ ሆነው ይቆጠራሉ። (2.) የእያንዳንዱ አለቃ ስም በበትሩ ላይ እንዲጻፍ፣ እያንዳንዱ ሰው የራሱን እንዲያውቅ እና ክርክርን ለመከላከል ነው። የተጻፈው ነገር ይግባኝ ሊባልበት ስለሚችል፣ ጽሑፍ ብዙውን ጊዜ ከክርክር ለመጠበቅ ጥሩ መንገድ ነው። (3.) ለአንድ ሌሊት በድንኳኑ ውስጥ፣ ከምስክሩ ፊት፣ ማለትም ከታቦቱ ፊት እንዲቀመጡ፣ ይህም ከምሕረት መቀመጫው ጋር፣ የእግዚአብሔር ከእነርሱ ጋር የመሆኑ ምልክት፣ ማስረጃ ወይም ምስክር ነበር። (4.) እግዚአብሔር ለክህነት የመረጠው የነገድ ወይም የአለቃ በትር እንዲያብብና እንዲያፈራ አስቀድሞ ስለተነገራቸው ይጠብቁ ነበር፣ ቁ. 5። ይህ በአጋጣሚ የተፈጠረ ሳይሆን በእግዚአብሔር ምክርና ፈቃድ የተደረገ መሆኑ እንዲታይ አስቀድሞ መንገር አስፈላጊ ነበር።

II. በትሮቹም በዚህ መሠረት ተዘጋጁ። አለቆቹም አመጧቸው፤ አንዳንዶቹ ምርጫው በእነርሱ ላይ እንደሚወድቅ በከንቱ ይጠብቁ ይሆናል፣ ሁሉም ከአሮን ጋር መወዳደር እና ለክህነትም ቢሆን እጩ መሆን በቂ ክብር እንደሆነ ያስቡ ነበር (ቁ. 7)፤ ሙሴም በእግዚአብሔር ፊት አስቀመጣቸው። ጉዳዩ አስቀድሞ በበቂ ሁኔታ ተስተካክሏል፣ እናም በአድሎአቸው የማይበገሩ ሆነው ያልጠነከሩትን ለማሳመን በቂ ነገር ተደርጓል ብሎ አልተቃወመም። ክርክሩን ራሱ ለመወሰን አልሞከረም፣ ምንም እንኳን በቀላሉ ሊደረግ ይችል የነበረ ቢሆንም፤ እንዲሁም በፈቃደኝነት ለታወሩ ሰዎች እርካታ ማቅረብ ከንቱ እንደሆነ አልጠቆመም።