ኦሪት ዘኍልቍ 14

ቍጥር ፲፬፡፩-፬ እግዚአብሔርን የማይታመኑ ሰዎች ያለማቋረጥ ራሳቸውን ያበሳጫሉ። የዓለም ኀዘን ሞትን ያመጣል። እስራኤላውያን በሙሴና በአሮን ላይ አንጐራጐሩ፤ በእነሱም ውስጥ እግዚአብሔርን ነቀፉ። ያለ ምክንያት ባለማርካት ወደ ኋላ ተመለከቱ። ያልተገራ ስሜት እብደትን ተመልከቱ፤ ይህም ሰዎችን ተፈጥሮ እጅግ ውድ እንደሆነ የምትቈጥረውን የራሳቸውን ሕይወት እንኳ እንዲያባክኑ የሚያደርግ ነው። በጸጋው ውስጥ ድል አድራጊዎች ሆነው ከመኖር ይልቅ፣ በእግዚአብሔር ፍርድ ሥር ወንጀለኞች ሆነው መሞትን ይመርጣሉ። በመጨረሻም ወደ ከነዓን ወደፊት ከመሄድ ይልቅ ወደ ግብፅ ለመመለስ ወሰኑ። በእግዚአብሔር ምክሮች የማይሄዱ ሰዎች የራሳቸውን ጥፋት ይፈልጋሉ። የእግዚአብሔር ደመና እንደሚመራቸው ወይም የእርሱ መና አብሯቸው እንደሚሄድ ሊጠብቁ ይችሉ ነበርን? ከነዓንን የመውረስ ችግሮች እነሱ እንዳሰቡት ቢሆኑም፣ ወደ ግብፅ የመመለስ ችግሮች ግን እጅግ በጣም ከበድ ያሉ ነበሩ። ስለ ስፍራችንና ስለ ዕጣ ፈንታችን እናማርራለን፤ ልንለውጥም እንፈልጋለን፤ ነገር ግን እኛ ለመበሳጨት ከተዘጋጀን፣ በዚህ ዓለም ውስጥ የሚያስጨንቀን ነገር የሌለበት ስፍራ ወይም ሁኔታ አለን? ሁኔታችንን ለማሻሻል የሚያስችል መንገድ መንፈሳችንን ወደ ተሻለ ሁኔታ ማምጣት ነው። ከእግዚአብሔር መንገዶች የመመለስን ሞኝነት ተመልከቱ። ነገር ግን ሰዎች ኀጢአተኛ መንገድ የሚያስከትላቸውን የተረጋገጡ ገዳይ ውጤቶች ይገሰግሳሉ።

ምዕራፍ 14 ይህ ምዕራፍ በእግዚአብሔርና በእስራኤል መካከል ስለተፈጠረው ገዳይ ጠብ ይነግረናል። በዚህም ምክንያት፣ በማጉረምረማቸውና ባለማመናቸው የተነሳ፣ በቁጣው ወደ ዕረፍቱ እንደማይገቡ ማለ።

እዚህ ላይ፣

I. ክፉ ሰላዮች ባመጡት ሪፖርት ምክንያት የእስራኤል በእግዚአብሔር ላይ ያነሱት ዓመፅና ክህደት (ቁ. 1-4)።

II. ሙሴና አሮን፣ ካሌብና ኢያሱ ሁከቱን ለማብረድ ያደረጉት ከንቱ ጥረት (ቁ. 5-10)።

III. በተቆጣው አምላክ በትክክል የተዛተባቸው ፍጹም ጥፋታቸው (ቁ. 11, 12)።

IV. ሙሴ ለእነርሱ ያቀረበው ትሑት ምልጃ (ቁ. 13-19)።

V. ለሙሴ ጸሎት ምላሽ የተሰጠው የፍርዱ ማቅለያ፤ ሁሉም አይጠፉም፣ ነገር ግን ይህ ጉባኤ በሙሉ በምድረ በዳ እንደሚጠፋ፣ ከካሌብና ከኢያሱ በቀር ማንም ወደ ከነዓን እንደማይገባ፣ በመሐላ የተረጋገጠ፣ ለሕዝቡ የታወጀ፣ ደጋግሞ የተነገረ አዋጅ ወጣ (ቁ. 20-35)።

VI. የክፉ ሰላዮች ፈጣን ሞት (ቁ. 36-39)።

VII. ይህን ሁሉ ችላ ብለው ወደፊት ለመሄድ ለሞከሩት የተሰጠው ተግሣጽ (ቁ. 40-45)። ይህ ደግሞ እኛ “በማይታዘዙት ምሳሌ እንዳንወድቅ” ለትምህርታችን ተጽፏል።

ቁጥር 1-4 እዚህ ላይ ክፉ ሰላዮች ባመጡት የተዛባ ዘገባ ምን ያህል ጉዳት እንዳደረሱ እናያለን። ስለ ከነዓን ለመጠየቅ የተላኩት እነዚህ አስራ ሁለቱ ሰዎች ሪፖርታቸውን በሕዝብ ፊት ከማቅረባቸው በፊት በመካከላቸው ተነጋግረውበት እንደነበር መገመት እንችላለን። ካሌብና ኢያሱም ሌሎቹን ወደ ሃሳባቸው ለማምጣት የተቻላቸውን ሁሉ አድርገው ሊሆን ይችላል፤ ካሌብም እንደ ዓላማው ለሁሉም እንደ መሪ ሆኖ ቢናገር ኖሮ ሁሉም መልካም ይሆን ነበር። ነገር ግን ክፉ ሰላዮቹ፣ ለራሳቸው ምንም ጥቅም እንደማያገኙ ቢያውቁም፣ አሁን ወደ ግብፅ ለመመለስ በሚያደርጉት ዕቅድ ውስጥ አለቆችና መሪዎች ለመሆን ተስፋ ካላደረጉ በቀር፣ ሙሴንና አሮንን ለመቃወም በማሰብ ይህን ዓመፅ ሆን ብለው ያነሱ ይመስላል። ግን ውጤቱ ምን ሆነ? እዚህ በነዚህ ቁጥሮች ውስጥ፣ ለማስደሰት የሞከሯቸው ሰዎች በጭንቀት ውስጥ እንደገቡ፣ እና ምዕራፉ ከማለቁ በፊትም ጥፋት እንደደረሰባቸው እናገኛለን።

ልብ በሉ፣

I. ሕዝቡ ራሳቸውን እንዴት እንዳስጨነቁ፡- ድምፃቸውን ከፍ አድርገው አለቀሱ (ቁ. 1)፤ የእግዚአብሔርን ቃል ከማመን ይልቅ የሰላዮቹን ዘገባ በማመን፣ ሁኔታቸው ተስፋ አስቆራጭ እንደሆነ በማሰብ፣ ስሜታቸውን ፈቱት፣ እና ምንም ዓይነት መረጋጋት አልቻሉም። እንደ ሞኞችና ግትር ልጆች ያለቅሳሉ፣ ነገር ግን ለምን እንደሚያለቅሱ አያውቁም። ጠላት ሰፈራቸውን ሲያጠቃቸውና የአናቅን ልጆች በሰፈራቸው በር ላይ ሲያዩ ጮኸው ቢሆን ኖሮ ጊዜው ትክክል ይሆን ነበር፤ ነገር ግን ምንም ሳይጎዳቸው ያለቀሱት የሚያለቅሱበት ምክንያት ሊሰጣቸው ይገባ ነበር። እናም ሁሉም ነገር ያለቀ ይመስል፣ በዚያች ሌሊት ተቀምጠው አለቀሱ። ማስታወሻ፡- አለማመን ወይም በእግዚአብሔር ላይ አለመታመን የራሱ ቅጣት የሆነ ኃጢአት ነው። እግዚአብሔርን የማይታመኑ ሰዎች ያለማቋረጥ ራሳቸውን ያበሳጫሉ። የዓለም የሚያለቅሱት ከእግዚአብሔር ከሚያለቅሱት ይበልጣሉ፣ የዓለም ኀዘንም ሞትን ያመጣል።

II. ገዥዎቻቸውን እንዴት እንደተቃወሙ—በሙሴና በአሮን ላይ አጉረመረሙ፣ በእነርሱም እግዚአብሔርን ሰደቡ፣ ቁ. 2, 3። የሽማግሌዎች ጉባኤ ቅሬታውን ጀመረ (ቁ. 1)፣ ነገር ግን በሽታው በፍጥነት በመላው ሰፈር ተሰራጨ፣ የእስራኤል ልጆች አጉረመረሙና። ቅናትና ቅሬታዎች በአስተሳሰብ የሌለው ሕዝብ መካከል እንደ እሳት ይሰራጫሉ፣ እነርሱም ገዥዎችን ለመናቅና ባለሥልጣናትን ለመሳደብ በቀላሉ ይማራሉ።

1. ያለ ምክንያት በቅሬታ ወደ ኋላ ተመለከቱ። በግብፅ ከሞቱት በኩሮች ጋር ወይም በምድረ በዳ በምኞት ምክንያት በቸነፈር ከሞቱት ጋር በዚያው ቢሞቱ ምኞታቸው ነበር። ተፈጥሮ እጅግ ውድ አድርጋ የምትቆጥረውን ሕይወት ራሱ እንኳ እንዲያባክኑ የሚያደርግ የልጓም የለሽ ስሜቶች ታላቅ እብደት ተመልከቱ። ከግብፅ ከወጡበት ጊዜ ጀምሮ ያሳለፉት ወራት እንደነዚህ ያህል አስደሳች አልነበሩም፤ በክብር ተጭነው፣ በሞገስ ተከበው፣ እና ሁልጊዜም በሚያስደንቅ ነገር ሲዝናኑ ነበር፤ ሆኖም ግን እነዚህ ሁሉ ነገሮች ለመኖር የሚያስቆጭ ባይሆኑም፣ በግብፅ ቢሞቱ ምኞታቸው ነበር። በእግዚአብሔር አስፈሪ ፍርዶች ላይ እንዲህ ያለ ቀላል አመለካከት ነበራቸው፣ በኃጢአታቸው ምክንያት በጎረቤቶቻቸው ላይ የተፈጸመውን ፍርድ ከነዓንን ለመውረር አደጋ ከመጋፈጥ ይልቅ ከእነርሱ ጋር በቸነፈራቸው ቢካፈሉ ምኞታቸው ነበር። በእግዚአብሔር ሞገስ አሸናፊ ሆነው ከመኖር ይልቅ በእግዚአብሔር ፍትሕ ሥር ወንጀለኞች ሆነው መሞትን ይመርጣሉ። አንዳንዶች እንዲህ ብለው ያነቡታል፡- “በግብፅ ወይም በምድረ በዳ በሞትን! በሞትን!” ለመሞት ፈርተው መሞትን ይመኛሉ፤ እናም እንደ ድሆቹ ለምጻሞች ለማሰብ የሚያስችል አእምሮ የላቸውም፣ እነርሱም በዚያው ከመሞት ይልቅ ወደ ጠላት ሰፈር ሲገቡ፡- “ቢገድሉንም እንሞታለን እንጂ” ብለው ነበር (2 ነገሥት 7:4)። እነዚህ ከሃዲ እስራኤላውያን ምን ያህል ዝቅተኛ መንፈስ ነበራቸው! በከፋ ሁኔታም ቢሆን እንደ ወታደሮች በክብር አልጋ ላይ፣ ሰይፋቸውን በእጃቸው ይዘው ከመሞት ይልቅ፣ በምድረ በዳ እንደ በሰበሰ በግ መሞትን ይመኛሉ።

2. ያለ ምክንያት በተስፋ መቁረጥ ወደፊት ተመለከቱ፣ ወደፊት ከሄዱ በሰይፍ እንደሚወድቁ (ቁ. 3) እንደተረጋገጠ አድርገው በመቁጠር፣ የፍርሃታቸውን ምክንያት ለሚስቶቻቸውና ለልጆቻቸው ባላቸው ታላቅ እንክብካቤ ላይ ለማድረግ አስመሰሉ፣ እነርሱም ለከነዓናውያን ምርኮ እንደሚሆኑ ደመደሙ። እዚህም ላይ በእግዚአብሔር ላይ እጅግ ክፉና ስድብ የተሞላበት ነጸብራቅ አለ፣ እርሱም በሰይፍ እንዲወድቁ፣ ሚስቶቻቸውና ልጆቻቸውም፣ እነዚያ ምስኪን ንጹሐን፣ ምርኮ እንዲሆኑ ሆን ብሎ ወደዚህ ያመጣቸው ይመስል ነበር። በዚህም መንገድ፣ ፍቅር ራሱ የሆነውን አምላክ እጅግ በከፋ ክፋት፣ ዘላለማዊውን እውነትም እጅግ በዝቅተኛ ግብዝነት ይከስሳሉ፣ እስከ አሁን ድረስ የተናገራቸውና ያደረጋቸው መልካም ነገሮች ሁሉ ወጥመድ ውስጥ ለመክተት እና እነርሱን ለማጥፋት የተደረገን ሚስጥራዊ ዕቅድ ለመሸፈን የታሰቡ እንደሆኑ ይጠቁማሉ። ደፋር ትዕቢት! ነገር ግን ከሲኦል እሳት የተነሳ ምላስ በሰማይ ላይ ምን አይናገርም? ሰይጣን በሰዎች ልብ ውስጥ ያለውን ፍላጎት የሚጠብቀው ስለ እግዚአብሔር መጥፎ ሃሳቦችን በመንገር ነው፣ ኃጢአተኞች እንዲሞቱ የሚፈልግ፣ የራሱንም አገልጋዮች ችግርና መከራ የሚወድ ይመስል፣ እርሱ ግን ስለ እኛ ያለው ሃሳብ (እኛ ብናውቀውም ባናውቀውም) የክፉ ሳይሆን የመልካም ሃሳብ እንደሆነ ያውቃል (ኤር. 29:11)።

III. በመጨረሻም ወደ ከነዓን ከመሄድ ይልቅ ወደ ግብፅ ለመመለስ ወደዚህ ተስፋ አስቆራጭ ውሳኔ እንዴት እንደደረሱ። ሃሳቡ መጀመሪያ እንደ ጥያቄ ብቻ ቀረበ (ቁ. 3)፡- “ወደ ግብፅ መመለስ ለእኛ አይሻልምን?” ነገር ግን ሁከቱ ከፍተኛ ስለነበር፣ የሕዝቡም መንፈስ ማንኛውንም የተዛባ ነገር ለመቀበል ዝግጁ ስለነበር፣ ያለ ክርክር በፍጥነት ወደ ውሳኔ ደረሰ (ቁ. 4)፡- “አለቃ እንሾም እና ወደ ግብፅ እንመለስ”፤ ከብዙ ጊዜ በኋላም (ነህ. 9:17) በዓመፃቸው ወደ ባርነታቸው ለመመለስ አለቃ እንደሾሙ ተጸጽቶበታል፤ ምክንያቱም ሙሴ በዚህ መመለስ ውስጥ አለቃቸው እንደማይሆን ያውቁ ነበር።

አሁን፣

1. ራሳቸውን በግብፅ እንዲሆኑ መመኘት ወይም በዚያ ቢሆኑ ከነበሩበት የተሻለ እንደሚሆን ማሰብ በዓለም ላይ ታላቅ ሞኝነት ነበር። ወደ ከነዓን ለመሄድ ባይደፍሩም እንኳ፣ ወደ ግብፅ ከመመለስ ይልቅ እንደነበሩ ቢቆዩ ይሻል ነበር። ምን ይፈልጉ ነበር? ምን የሚያማርሩት ነገር ነበራቸው? ብዙ ነገር ነበራቸው፣ ሰላም፣ ዕረፍት ነበራቸው፣ በጥሩ መንግሥት ሥር ነበሩ፣ ጥሩ ጓደኞች ነበሯቸው፣ የእግዚአብሔር መገኘት ምልክቶች ከእነርሱ ጋር ነበሩ፣ እናም ለመርካት ልብ ቢኖራቸው ኖሮ በምድረ በዳም ቢሆን ምቾት እንዲሰማቸው የሚያስችል በቂ ነገር ነበራቸው። ነገር ግን ራሳቸውን ለማሻሻል ወደ የት ለመሄድ እንዲህ ይጓጉ ነበር? ወደ ግብፅ! በዚያ የነበሩበትን ከባድ ባርነት በፍጥነት ረስተውት ነበር? እንደገና በግብር ሰብሳቢዎቻቸው አገዛዝ ሥር፣ እና ጡብ በመሥራት ድካም ውስጥ ይገቡ ይሆን? እናም ግብፅ ስለ እነርሱ ስትል ከደረሰባት መቅሰፍቶች ሁሉ በኋላ፣ ከቀድሞው የተሻለ አያያዝ በዚያ ሊጠብቃቸው ይችላል ብለው ሊጠብቁ ይችሉ ነበር? ወይስ የከፋ? በምን ያህል አጭር ጊዜ ውስጥ (አንድ ዓመት ተኩል እንኳ ሳይሞላ) የባርነታቸውን ጩኸት ሁሉ፣ እና የነጻነታቸውን መዝሙሮች ሁሉ ረስተዋል! እንደ እንስሳት፣ አሁን ባለው ነገር ላይ ብቻ ያተኩራሉ፣ ትዝታቸውም፣ ከሌሎች የአእምሮ ኃይሎች ጋር፣ ለስሜታቸው ተሠውተዋል። መዝ. 106:7ን ተመልከቱ። መከራቸውን የሚያጠናቅቅ እንደሆነ (ዘዳ. 28:68) እንደገና ወደ ግብፅ እንደሚመለሱ ተዛተባቸው፣ ሆኖም ግን ይህንኑ ነው እዚህ የሚመኙት። ኃጢአተኞች ለራሳቸው ጠላቶች ናቸው፤ በእግዚአብሔር ምክር የማይሄዱም የራሳቸውን ጥፋትና ውድመት ያማክራሉ።

2. በምድረ በዳ በኩል ወደዚያ ስለመመለስ ማውራት እጅግ ትርጉም የለሽና አስቂኝ ነገር ነበር። የእግዚአብሔር ደመና ይመራቸዋል ወይስ መናው አብሯቸው ይሄዳል ብለው ሊጠብቁ ይችሉ ነበር? እናም ካልሆነ፣ በሺዎች የሚቆጠሩት እስራኤላውያን በምድረ በዳ መጥፋታቸውና መሞታቸው አይቀሬ ነበር።