ኦሪት ዘሌዊያን 2

የእህል ቁርባኖች ስለእኛ ለእግዚአብሔር እንደ ቀረበው ክርስቶስ፣ እናም ለነፍሳችን የሕይወት እንጀራ እንደ ሆነ ሊያመለክቱ ይችላሉ፤ ይልቁንም የሚያመለክቱት ግን ስለ አምላካዊው አቅርቦት በረከቶች ለእግዚአብሔር ያለብንን ግዴታ፣ እናም በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት ያላቸውን መልካም ሥራዎች ይመስላል። ‹‹ምግብ›› የሚለው ቃል (Meat) በማንኛውም ዓይነት የገንዘብ (provision) ላይ በትክክል ይሠራበት ነበር፣ አሁንም ይሠራበታል፤ የዚህም ቁርባን አብዛኛው ክፍል ለምግብነት የሚበላ እንጂ የሚቃጠል አልነበረም። እነዚህ የእህል ቁርባኖች ከሚቃጠሉ መሥዋዕቶች በኋላ ተጠቅሰዋል፦ በክርስቶስ መስዋዕትነት ድርሻ ከሌለ፣ እናም ለእግዚአብሔር ልባዊ መሰጠት ከሌለ፣ እንደነዚህ ያሉት አገልግሎቶች ተቀባይነት ሊያገኙ አይችሉም።

እርሾ የትዕቢት፣ የክፋትና የግብዝነት ምልክት ሲሆን፣ ማር ደግሞ የስሜታዊ ደስታ ምልክት ነው። እነዚህ የመጀመሪያዎቹ (ትዕቢት፣ ክፋትና ግብዝነት) እግዚአብሔር ከሚያጸድቃቸው የትህትና፣ የፍቅርና የቅንነት ጸጋዎች ጋር በቀጥታ ይቃረናሉ። የኋለኛው (ስሜታዊ ደስታ) ደግሞ ሰዎችን ከአምልኮ ልምምዶችና መልካም ሥራዎችን ከመሥራት ያርቃል። ክርስቶስ በባሕርዩና በመስዋዕቱ፣ በእርሾ ከሚመሰሉት ነገሮች ሙሉ በሙሉ የጸዳ ነበር፤ የመከራ ሕይወቱና ስቃያማ ሞቱ ደግሞ ለዓለማዊ ደስታዎች ፍጹም ተቃራኒዎች ነበሩ። የእርሱ ሕዝብ እንዲከተሉትና እንደ እርሱ እንዲሆኑ ተጠርተዋል።

ምዕራፍ 2 በዚህ ምዕራፍ የእህል ቁርባንን በተመለከተ ያለውን ሕግ እናገኛለን።

I. ይዘቱ፤ ያልተፈጨ ዱቄት ከዘይትና ከዕጣን ጋር (ቁ. 1)፣ ወይም በምድጃ የተጋገረ (ቁ. 4)፣ ወይም በድስት ላይ የተሠራ (ቁ. 5, 6)፣ ወይም በምጣድ የተጠበሰ (ቁ. 7)።

II. አቀራረቡ፤ የዱቄቱ (ቁ. 2, 3)፣ የቂጣው (ቁ. 8-10)።

III. አንዳንድ ልዩ ሕጎች፤ እርሾና ማር ፈጽሞ መቅረብ የለባቸውም (ቁ. 11, 12)፣ ጨው ግን ከእህል ቁርባን ፈጽሞ መቅረት የለበትም (ቁ. 13)።

IV. የበኵራት እሸት ቁርባንን በተመለከተ ያለው ሕግ (ቁ. 14, ወዘተ)።

ቁጥር 1-10 አንዳንድ የእህል ቁርባኖች ለሚቃጠለው መስዋዕት ተጨማሪዎች ብቻ ነበሩ፤ ለምሳሌ ከዕለት ተዕለት መስዋዕት ጋር የሚቀርበው (ዘጸአት 29:38, 39) እና ከኅብረት መስዋዕት ጋር የሚቀርበው። እነዚህ የመጠጥ ቁርባኖችም ከእነርሱ ጋር ይደመሩ ነበር (ዘኍልቍ 15:4, 7, 9, 10 ይመልከቱ)፣ በእነዚህም ውስጥ መጠኑ ተወስኖ ነበር። ነገር ግን የዚህ ምዕራፍ ሕግ የሚያሳስበው አንድ ሰው አምልኮቱን በዚህ መንገድ ለመግለጽ ምክንያት ባገኘ ቁጥር ለብቻቸው የሚቀርቡትን የእህል ቁርባኖች ነው። በመጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የምናነበው የመጀመሪያው ቁርባን የዚህ ዓይነት ነበር (ዘፍጥረት 4:3)፦ ቃየልም ከምድር ፍሬ ለእግዚአብሔር ቁርባን አቀረበ።

I. ይህ ዓይነቱ ቁርባን የተሾመው፣

1. ለድሆችና ለችሎታቸው ታስቦ ነበር፤ ይህም ራሳቸው በእንጀራና በቂጣ ብቻ የሚኖሩ ሰዎች ከራሳቸው ቀላልና ተራ ምግብ ለእግዚአብሔር ተቀባይነት ያለው ቁርባን እንዲያቀርቡ፣ እንዲሁም እንደ ሰራፕታዋ መበለት ለነቢዩ እንዳደረገችው፣ መጀመሪያ ትንሽ ቂጣ ለእግዚአብሔር መሠዊያ በማዘጋጀት፣ በገንቦው ውስጥ ያለው የዱቄት እፍኝና በጠርሙሱ ውስጥ ያለው ዘይት እንዳያልቅ የሚያደርግ በረከት እንዲያገኙ ነበር።

2. እግዚአብሔር በምግባቸው ውስጥ ላደረገላቸው ምሕረት ተገቢ እውቅና ለመስጠት ነበር። ይህ በእግዚአብሔር ላይ ጥገኝነታቸውን፣ ለእርሱ ያላቸውን ምስጋና፣ እንዲሁም ለሁሉም ሕይወትን፣ እስትንፋስንና ተገቢውን ምግብ የሚሰጥ ባለቤታቸውና ለጋስ በጎ አድራጊያቸው እንደሆነ ከእርሱ ያላቸውን ተስፋ የሚመሰክሩበት እንደ ግብር ነበር። በዚህ መንገድ ጌታን በንብረታቸው ማክበር ነበረባቸው፣ እንዲሁም ለክብሩ መብላትና መጠጣታቸውን ለማመልከት ከምግባቸውና ከመጠጣቸው የተወሰነውን ለቀጥተኛ አገልግሎቱ መለየት ነበረባቸው። አሁን በአመስጋኝና ለጋስ ልብ እንጀራቸውን ለተራቡት የሚያከፋፍሉ፣ የዕለት ምግብ ለሌላቸው የሚያስፈልጋቸውን የሚያቀርቡ፣ እንዲሁም ራሳቸው ወፍራም ሲበሉና ጣፋጭ ሲጠጡ፣ ምንም ያልተዘጋጀላቸውን የሚያካፍሉ ሰዎች ለእግዚአብሔር ተቀባይነት ያለው የእህል ቁርባን ያቀርባሉ። ነቢዩም የረሃብ አስከፊ ውጤቶች አንዱ የእህል ቁርባንና የመጠጥ ቁርባን ከእግዚአብሔር ቤት መቋረጣቸው እንደሆነ ያዝናል (ኢዩኤል 1:9)፣ የብልጽግና ታላቅ በረከት ደግሞ እነርሱ መመለሳቸው እንደሆነ ይቆጥረዋል (ኢዩኤል 2:14)።

II. የእህል ቁርባኖች ሕጎች እነዚህ ነበሩ፦

1. ግብአቶቹ ሁልጊዜ የተነጠረ ዱቄትና ዘይት መሆን አለባቸው፤ እነዚህም የከነዓን ምድር ዋና ምርቶች ነበሩ (ዘዳግም 8:8)። ዘይት ለእነርሱ በምግባቸው ውስጥ አሁን ለእኛ ቅቤ እንደሆነው ነበር። ያልተዘጋጀ ከሆነ፣ ዘይቱ በዱቄቱ ላይ ይፈስ ነበር (ቁ. 1)፤ ከተዘጋጀ ደግሞ ከዱቄቱ ጋር ይደባለቅ ነበር (ቁ. 4, ወዘተ)።

2. ያልተጋገረ ዱቄት ከሆነ፣ ከዘይቱ በተጨማሪ ዕጣን በላዩ ላይ መቀመጥ አለበት፤ ይህም ከመሠዊያው ጋር አብሮ ይቃጠል ነበር (ቁ. 1, 2)፣ መሠዊያውን ለማጣፈጥ። ይህንን በማጣቀስ፣ የወንጌል አገልጋዮች ለእግዚአብሔር ጣፋጭ መዓዛ እንደሆኑ ተነግሯል (2 ቆሮንቶስ 2:15)።

3. ከተዘጋጀ፣ ይህ በተለያዩ መንገዶች ሊደረግ ይችላል፤ አቅራቢው ሊጋግረው፣ ሊጠብሰው ወይም ዱቄቱንና ዘይቱን በድስት ላይ ሊያደባልቀው ይችላል፤ ለዚህም በመገናኛው ድንኳን ዙሪያ ምቹ ሁኔታዎች ተዘጋጅተው ነበር። ሕጉ በጣም ውድ ባልሆኑት ቁርባኖች ላይም እንኳ በጣም ትክክለኛ ነበር፤ ይህም እግዚአብሔር በቅን ልብ የሚከናወኑትን ሃይማኖታዊ አገልግሎቶች፣ የሕዝቡ ድሆች እንኳ የሚያቀርቡትን፣ እንዴት እንደሚያስተውል ለማመልከት ነው።

4. በአቅራቢው ለካህኑ ይቀርብ ነበር፤ ይህም ወደ እግዚአብሔር ማምጣት ይባላል (ቁ. 8)፣ ካህናት የእግዚአብሔር ተቀባዮች ነበሩና ስጦታዎችን ለማቅረብ ተሹመው ነበር።

5. የተወሰነው ክፍል በመሠዊያው ላይ ይቃጠል ነበር፣ ለመታሰቢያ፤ ይህም እግዚአብሔር ሁሉንም ነገር በብዛት እንዲደሰቱበት በመስጠት ለጋስነቱን እንደሚያስታውሱ ምልክት ነው። በእሳት የሚቀርብ ቁርባን ነበር (ቁ. 2, 9)። በእሳት መቃጠሉ የምድር ፍሬዎች ሁሉ እንዲህ ተቃጥለው ሊጠፉ ይገባቸዋል የነበረ ቢሆንም፣ በእግዚአብሔር ምሕረት እንዳልጠፉ ሊያስታውሳቸው ይችላል።