1ሹሐዊውም በልዳዶስ እንዲህ ሲል መለሰ፤
2“ገዢነትና ግርማ የእግዚአብሔር ናቸው፤ በሰማይም ከፍታ ሥርዐትን ያደርጋል።
3ሰራዊቱ ሊቈጠር ይችላልን? ብርሃኑስ የማይወጣው በማን ላይ ነው?
4ሰው በእግዚአብሔር ፊት ጻድቅ ይሆን ዘንድ፣ ከሴትስ የተወለደ ንጹሕ ይሆን ዘንድ ይችላልን?
5በፊቱ ጨረቃ እንኳ ብሩህ ካልሆነች፣ ከዋክብትም ንጹሓን ካልሆኑ፣
6ይልቁን ከብል የሚቈጠር የሰው ልጅ፣ ትል የሆነውማ ሰው ምንኛ ያንስ!”
25:1-6 ቢልዳድ ሰው በእግዚአብሔር ፊት ሊጸድቅ እንደማይችል ያሳያል።
ቢልዳድ የክፉዎችን ብልጽግና በሚመለከት የነበረውን ጥያቄ ትቶ፣ በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ያለውን ወሰን የሌለውን ርቀት ያሳያል። ኢዮብ ከልክ በላይ ችላ ብሏቸው የነበሩ አንዳንድ እውነቶችን ያቀርብለታል። የሰው ጽድቅና ቅድስና፣ ምንም እንኳ ምርጥ ቢሆኑም እንኳ፣ ከእግዚአብሔር ጋር ሲነጻጸሩ ምንም አይደሉም (መዝ 89:6)። እግዚአብሔር እጅግ ታላቅና ክቡር እንደመሆኑ መጠን፣ ጥፋተኛና በኃጢአት የረከሰ ሰው በፊቱ እንዴት ሊቆም ይችላል? ከውሃና ከመንፈስ ቅዱስ እንደገና መወለድ፣ እንዲሁም በተከፈተው የክርስቶስ ደም ምንጭ (ዘካ 13:1) ደጋግመን መታጠብ ያስፈልገናል። እንደ ጥቃቅን፣ ጥፋተኛና የረከሰ ፍጥረታት ሆነን መዋረድ፣ እንዲሁም በራሳችን መመካትን መተው አለብን። ነገር ግን የኛ እጅግ የረከሰ ተፈጥሮ የክርስቶስን ትህትናና ፍቅር ያጎላል፤ የምሕረቱ ባለጠግነትና የጸጋው ኃይል ደግሞ በሚቤዣቸው በያንዳንዱ ኃጢአተኛ ለዘላለም ሁሉ ይከብራል።
ምዕራፍ 25 በዚህ ምዕራፍ በልዳድ ለኢዮብ የመጨረሻ ንግግር በጣም አጭር ምላሽ ይሰጣል፤ ይህም በጉዳዩ እንደሰለቸው ሰው ነው። የክፉዎች ብልጽግናን በተመለከተ ያለውን ዋና ጥያቄ ይተዋል፤ ምክንያቱም ኢዮብ በቀደመው ምዕራፍ ያቀረባቸውን ማስረጃዎች መመለስ ስላልቻለ ነው። ነገር ግን ኢዮብ በመለኮታዊ ፍርድ ቤት ይግባኝ ሲል ከመለኮታዊ ግርማ ጋር በጣም ደፋር እንደሆነ ስላሰበ (ምዕራፍ 23)፣ በእግዚአብሔርና በሰው መካከል ያለውን ወሰን የለሽ ልዩነት በጥቂት ቃላት ያሳያል፤ ይህም የሚከተሉትን እንድንማር ያስተምረናል፦ I. ስለ እግዚአብሔር ከፍ ከፍ አድርገንና በክብር እንድናስብ (ቁ. 2, 3, 5)። II. ስለ ራሳችን ዝቅ አድርገን እንድናስብ (ቁ. 4, 6)። እነዚህ ለኢዮብ የተሳሳተ ትርጉም ቢሰጣቸውም፣ ሁላችንም ልንማራቸው የሚገቡ ሁለት መልካም ትምህርቶች ናቸው።
ቁጥር 1-6 በልዳድ እዚህ ላይ በሁለት ነገሮች ሊመሰገን ይገባል፦
1. ኢዮብና እርሱ በተለያዩበት ጉዳይ ላይ ምንም ተጨማሪ ነገር ባለመናገሩ። ምናልባት ኢዮብ ትክክል እንደሆነ ማሰብ ጀምሮ ሊሆን ይችላል፤ ያኔም ስለ እውነት እንጂ ስለ ድል የማይከራከር ሰው እንደመሆኑ መጠን፣ እውነትን ለማግኘት ሲል ድልን ለመተው ፈቃደኛ በመሆን፣ ስለ ጉዳዩ ምንም ተጨማሪ ነገር አለመናገር ፍትህ ነበር። ወይም ደግሞ አሁንም ትክክል እንደሆነ ቢያስብም፣ በቂ እንደተናገረ ያውቅ ነበርና ለመጨረሻው ቃል ማለቂያ የሌለው ክርክር ውስጥ አልገባም። ምናልባት እርሱና ሌሎቹ ይህን ክርክር የተዉበት አንዱ ምክንያት፣ ኢዮብና እነርሱ እንዳሰቡት በሃሳብ ብዙም እንዳልተለያዩ ስለተገነዘቡ ሊሆን ይችላል፦ ክፉ ሰዎች ለተወሰነ ጊዜ ሊበለጽጉ እንደሚችሉ አምነዋል፣ ኢዮብም በመጨረሻ እንደሚጠፉ አምኗል፤ ታዲያ ልዩነቱ ምን ያህል ትንሽ ነበር! ተከራካሪዎች እርስ በእርሳቸው በተሻለ ሁኔታ ቢግባቡ ኖሮ፣ ምናልባት ከገመቱት በላይ እርስ በእርሳቸው ቅርብ እንደሆኑ ያገኙ ነበር።
2. ኢዮብና እርሱ በተስማሙበት ጉዳይ ላይ በጣም ጥሩ አድርጎ በመናገሩ። ሁላችንም ልባችንን በእግዚአብሔር ላይ በሚያስፈሩ ሃሳቦችና በራሳችን ላይ በትህትና ሃሳቦች ብንሞላ፣ እኛ እንደምናደርገው አጠራጣሪ፣ ቀላል ወይም ውስብስብ በሆኑ የክርክር ጉዳዮች ላይ ለመጣላት ዝንባሌ አይኖረንም ነበር።
በልዳድ እግዚአብሔርን ከፍ ከፍ ለማድረግና ሰውን ዝቅ ለማድረግ እዚህ ላይ ሁለት መንገዶችን ይጠቀማል፦
I. እግዚአብሔር ምን ያህል የከበረ እንደሆነ ያሳያል፤ ከዚያም ሰው በእርሱ ፊት ምን ያህል ጥፋተኛና ንጹህ እንዳልሆነ ይደመድማል (ቁ. 2-4)። እንግዲያውስ እንመልከት፣
1. ኢዮብ በእግዚአብሔር ላይ አክብሮት እንዲኖረውና በእርሱ ላይና በእርሱ አያያዝ ላይ የሚያንጸባርቃቸውን ሃሳቦች እንዲያቆም ታስቦ፣ ስለ እግዚአብሔር እዚህ የተነገሩት ታላላቅ ነገሮች፦ (1.) እግዚአብሔር የሁሉ የበላይ ጌታ ነው፤ ከእርሱም ጋር የሚያስፈራ ግርማ አለ። ግዛትና ፍርሃት ከእርሱ ጋር ናቸው (ቁ. 2)። ሕይወትን የሰጠ ሕግጋትን የመስጠት የማይከራከር ስልጣን አለው፤ የሚሰጣቸውንም ሕግጋት ማስፈጸም ይችላል። ሁሉን የፈጠረ ሁሉንም እንደ ፈቃዱ የማስተዳደር ፍጹም ሉዓላዊነት አለው። የሚፈልገውን ሁሉ ያደርጋል፣ ሊያደርግም ይችላል፤ ማንምም፦ የምትሠራው ምንድር ነው? ወይስ ለምን እንዲህ ታደርጋለህ? ብሎ ሊለው አይችልም (ዳንኤል 4:35)። ግዛት ያለው መሆኑ (ወይም ጌታ መሆኑ) የፍጥረታት ሁሉ ባለቤትና ገዥ መሆኑን ያመለክታል። ሁሉም የእርሱ ናቸው፤ ሁሉም በእርሱ መመሪያና ቁጥጥር ስር ናቸው። ስለዚህ እርሱ ሊፈራ (ማለትም ሊከበርና ሊታዘዝ) ይገባል፤ የሚያውቁት ሁሉ ይፈሩታል (ሱራፌል በእርሱ ፊት ፊታቸውን ይሸፍናሉ)፤ በመጀመሪያም ሆነ በመጨረሻ ሁሉም እርሱን እንዲፈሩ ይደረጋሉ። የሰዎች ግዛት ብዙውን ጊዜ ንቀት የሚገባው፣ ብዙ ጊዜም የሚናቅ ነው፤ የእግዚአብሔር ግን ሁልጊዜ የሚያስፈራ ነው። (2.) የላይኛው ዓለም የከበሩ ነዋሪዎች ሁሉ እርሱን ፍጹም በሆነ መንገድ ይታዘዙታል፤ ፈቃዱንም ሙሉ በሙሉ ይቀበላሉ፦ በከፍታዎቹ ሰላምን ያደርጋል። እርሱ ፍጹም በሆነ ሰላም ይደሰታል።