መጽሐፈ መሣፍንት 21

ምዕራፍ 21 የብንያም ነገድ ውድመት ባለፈው ምዕራፍ አንብበናል፤ አሁን እዚህ ላይ እናገኛለን፥

I. እስራኤል በእነዚህ ውድመቶች ላይ ያደረገችው ልቅሶ (ቁ. 1–4, 6, 15)።

II. ካመለጡት 600 ሰዎች መካከል ለነሱ ሚስቶችን በማዘጋጀት ውድመቱን ለመጠገን ያደረጉት ዝግጅት፥ 1. የያቤሽ-ገለዓድ ደናግልን፣ ከተማዋን ወደ አጠቃላይ ስብሰባ ወታደሮቿን ባለመላኳ ምክንያት ሲያጠፏት (ቁ. 5, 7–14)። 2. የሺሎ ሴቶች ልጆችን (ቁ. 16–25)።

እናም ይህ አሳዛኝ ታሪክ በዚህ ይጠናቀቃል።

ቁጥር 1-15 በእነዚህ ቁጥሮች ውስጥ ልብ ልንል የምንችለው፥

I. እስራኤላውያን የብንያም ነገድ በደገፈው በገባ ሰዎች ክፋት ላይ ያሳዩት የጋለ ቅንዓት። በዚህ አጋጣሚ ከዚህ በፊት ያላየናቸውን የቅንዓታቸው ሁለት ምሳሌዎች ለመጥቀስ ዕድል ተሰጥቶናል።

1. የአገሪቱ አጠቃላይ ጉባኤ እየተሰበሰበ ሳለ እና ከመቀጠላቸው በፊት ሙሉ ስብሰባ እስኪሆን እየጠበቁ ሳለ፣ በዚህ አጋጣሚ ተወካዮቻቸውን እና የወታደር ድርሻቸውን ያልላኩ ከተሞችን ሁሉ ሙሉ በሙሉ ለማጥፋት በታላቅ እርግማን፣ ኬሬም ብለው በጠሩት፣ ራሳቸውን አስረዋል፣ ወይም በዚህ መንገድ እምቢ ያሉትን ለዚያ እርግማን ፈርደው ነበር (ቁ. 5)፤ ምክንያቱም እንዲህ ያሉ እምቢተኞችን በተፈጸመው ወንጀል ላይ ቁጣ የሌላቸው፣ ፍትሕን በማስፈን ሕዝቡን ከእግዚአብሔር ፍርድ ለመጠበቅ ግድ የሌላቸው፣ እንዲሁም ለመሰብሰብ በተጠሩበት የጋራ ስምምነት ሥልጣን ላይ ምንም ዓይነት አክብሮት የሌላቸው እንደሆኑ አድርገው ይቆጥሯቸው ነበር።

2. ተሰብስበው ጉዳዩን ከሰሙ በኋላ፣ በዚያን ጊዜ ከነበሩት ከእስራኤል በሺዎች ከሚቆጠሩት መካከል አንዳቸውም፣ ወይም እነርሱ የወከሏቸው (ዘሮቻቸውን የማያስሩበት ዓላማ ሳይኖራቸው)፣ ከቻሉ፣ ሴት ልጃቸውን ለብንያማዊ እንዳይሰጡ ሌላ ከባድ መሐላ ገቡ (ቁ. 1)። ይህ የጦርነት አንቀጽ የተደረገው ነገድን ለማጥፋት በማሰብ ሳይሆን፣ በአጠቃላይ በዚያን ጊዜ የዚህን ክፋት ፈጻሚዎችና ደጋፊዎች በሁሉም ረገድ እንደ ከነዓን የተረገሙ ሕዝቦች ይቆጥሯቸው ስለነበር ነው፤ እነርሱም ሊያጠፏቸው ብቻ ሳይሆን ከእነርሱ ጋር እንዳይጋቡ ተከልክለው ነበር፤ በተለይም ደግሞ ለስላሳ ጾታ ላለች ሴት እንዲህ ያለ አረመኔያዊ እና አሳፋሪ ድርጊት የፈጸሙትን ከእስራኤል ሴት ልጅ ጋር ለመጋባት ብቁ እንዳልሆኑ ፈረዱባቸው፤ ከዚህ የበለጠ ወራዳና ክፉ ነገር ሊደረግ አይችልም፣ እንዲሁም ለክብርና ለበጎነት ሁሉ ሙሉ በሙሉ የጠፋ አእምሮን የሚያሳይ ምንም ዓይነት የተረጋገጠ ምልክት ሊሰጥ አይችልም። ሌዋዊው የሚስቱን የተቆራረጡ የሰውነት ክፍሎች ለተለያዩ ነገዶች መላኩ ይህን ሁሉ ቁጣ እንዲያድርባቸው በእጅጉ እንደረዳቸው መገመት እንችላለን፤ ይህ ደግሞ የተረጋገጠ ቢሆንም እንኳ ከድርጊቱ ባዶ ትረካ የበለጠ ነበር፤ ዓይን ልብን በዚህ ያህል ይነካል።

II. እስራኤላውያን የብንያም ነገድ ጥፋት ሲፈጸም ያሳዩት ጥልቅ ጭንቀት። ልብ ይበሉ፥

1. በብንያም ወንጀል ላይ የነበራቸው የቁጣ ማዕበል ከዚህ በፊት ያን ያህል ከፍ ያለና ጠንካራ ባይሆንም፣ ከብንያም ጥፋት በኋላ ግን የሐዘናቸው ማዕበል ያን ያህል ከፍ ያለና ጠንካራ ነበር። ወንድማቸው ብንያምን አስበው ተጸጸቱ (ቁ. 6, 15)። በኃጢአት ላይ በነበራቸው ቅንዓት አልተጸጸቱም፤ በኃጢአት ላይ ቅዱስ ቁጣ አለ፣ ይህም ለመዳን የሚሆን የእግዚአብሔር ሐዘን ፍሬ ነው፣ የማይጸጸቱበትም ነው (2 ቆሮ. 7:10, 11)። ነገር ግን ካደረጉት ነገር የተነሳ በተፈጠሩት አሳዛኝ ውጤቶች ተጸጸቱ፤ ጉዳዩን ከፍትሕ ወይም ከሚያስፈልገው በላይ አራዝመውት ነበር። በጦር መሣሪያ የታጠቁትን ሁሉ ማጥፋት በቂ ነበር፤ ገበሬዎችንና እረኞችን፣ ሴቶችንና ሕፃናትን መግደል አያስፈልጋቸውም ነበር። ልብ ይበሉ፥ (1.) መልካም ነገርን በመሥራት ከመጠን በላይ መሥራት ሊኖር ይችላል። የቅንዓታችንን አገዛዝ በጥንቃቄ መያዝ አለብን፣ ምክንያቱም በመነሻው ከተፈጥሮ በላይ የሚመስለው ነገር በውጤቱ ከተፈጥሮ ውጪ እንዳይሆን። ሰብአዊነትን የሚውጥ ሥነ መለኮት ጥሩ አይደለም። ብዙ ጦርነቶች በጥሩ ሁኔታ ተጀምረው በመጥፎ ሁኔታ ይጠናቀቃሉ። (2.) አስፈላጊ ፍትሕም ቢሆን በምሕረት መፈጸም አለበት። እግዚአብሔር በደስታ አይቀጣም፣ ሰዎችም እንዲሁ ማድረግ የለባቸውም። (3.) ጠንካራ ስሜቶች ለንስሐ ሥራ ይፈጥራሉ። በቁጣ የምንናገረውንና የምናደርገውን ነገር፣ የተረጋጉ ሐሳቦቻችን ብዙውን ጊዜ እንደገና እንዲሻር ይመኛሉ። (4.) በእርስ በርስ ጦርነት (እንደ ሮማውያን ልማድ) ምንም ዓይነት ድሎች በድል አድራጊነት መከበር የለባቸውም፣ ምክንያቱም የትኛውም ወገን ቢያሸንፍ፣ ማኅበረሰቡ ይጎዳል፣ ልክ እዚህ ላይ አንድ ነገድ ከእስራኤል እንደተቆረጠ። አንድ አካል ሌላውን አባል በመጨፍለቅ ምን ይጠቀማል? አሁን፥

2. ጭንቀታቸውን እንዴት ገለጹ? (1.) በተፈጠረው ክፍተት በሐዘናቸው። ወደ እግዚአብሔር ቤት መጡ፣ ምክንያቱም ጥርጣሬያቸውን ሁሉ፣ ምክራቸውን ሁሉ፣ ጭንቀታቸውን ሁሉ፣ ሐዘናቸውን ሁሉ ወደዚያ ያመጡ ነበር። በዚህ አጋጣሚ የሚሰማው የደስታና የምስጋና ድምፅ ሳይሆን የልቅሶ፣ የሐዘንና የዋይታ ድምፅ ብቻ ነበር። ድምፃቸውን ከፍ አድርገው እጅግ አለቀሱ (ቁ. 2)፣ የጠፉባቸውን 40,000 ሰዎች አስበው ያን ያህል ሳይሆን (እነዚህ ከአሥራ አንድ ነገዶች ብዙም አይጎድሉም ነበር)፣ ነገር ግን የአንድ ሙሉ ነገድ ሙሉ በሙሉ መጥፋት አስበው ነበር፤ ምክንያቱም ይህ በእግዚአብሔር ፊት ያፈሰሱት ቅሬታ ነበር (ቁ. 3)፦ አንድ ነገድ ጠፍቷል። እግዚአብሔር እያንዳንዱን ነገድ ተንከባክቦ ነበር፤ ቁጥራቸው አሥራ ሁለት መሆኑ የሚታወቁበት ነበር፤ እያንዳንዱ ነገድ በሰፈሩ ውስጥ ቦታው ተመድቦለት ነበር፣ በሊቀ ካህናቱ ደረት ላይም ድንጋዩ ነበረው፤ እያንዳንዱ ነገድ ከያዕቆብም ከሙሴም በረከቱን አግኝቶ ነበር፤ ከዚህ ታላቅ ዳኝነት አንዱን ቢጥሉና ከአሥራ ሁለቱ አንዱን ቢያጡ፣ በተለይም ታናሹ ብንያምን፣ ለጋራ ቅድመ አያታቸው ለያዕቆብ በተለየ ሁኔታ የተወደደውን፣ እና ሁሉም በተለየ መንገድ ሊንከባከቡት የሚገባውን፣ ለእነርሱ የማይታገሥ ነቀፋ ይሆንባቸው ነበር። ብንያም የለም፤ ታዲያ ያዕቆብ ምን ይሆናል? ብንያም ቤን-ኦኒ ሆኗል፣ የቀኝ እጅ ልጅ የሐዘን ልጅ! በዚህ ችግር ውስጥ መሠዊያ ሠሩ፣ ለመወዳደር ሳይሆን፣ በድንኳኑ ደጃፍ ላይ ከተሾመው መሠዊያ ጋር በመተባበር ነበር፣ ይህም ሊያቀርቡት ያሰቡትን መሥዋዕት ሁሉ ለመያዝ የሚያስችል ትልቅ አልነበረም፤ ምክንያቱም ለድላቸው ምስጋና ለማቅረብ የሚቃጠል መሥዋዕትና የኅብረት መሥዋዕት አቀረቡ፣ ነገር ግን በዚያውም ጊዜ በጉዳዩ አሳዳጅነት የራሳቸውን ሞኝነት ለማስተሰረይ እና በአሁኑ ችግራቸው የእግዚአብሔርን ሞገስ ለመለመን ነበር። የሚያሳዝነን ነገር ሁሉ ወደ እግዚአብሔር ሊያመጣን ይገባል። (2.) በሪሞን ዓለት ውስጥ ከተደበቁት ምስኪንና የተጨነቁ ስደተኞች ጋር ባደረጉት ወዳጃዊ ስምምነት፣ የይቅርታ አዋጅ በመላክ፣ በሕዝብ እምነት መሠረት፣ ከእንግዲህ ወዲህ እንደ ጠላት እንደማይቆጥሯቸው፣ ነገር ግን እንደ ወንድሞች እንደሚቀበሏቸው አረጋገጡላቸው (ቁ. 13)።