ወደ ዕብራውያን 11

ዕብራውያን 11:1-3 እምነት ከዓለም መፈጠር ጀምሮ ሁልጊዜም የእግዚአብሔር አገልጋዮች መለያ ነው። ይህ መሠረታዊ እውነት በዳግም በሚያስወልደው የእግዚአብሔር መንፈስ በተተከለበት ቦታ ሁሉ፣ በክርስቶስ መከራዎችና በጎነቶች ስለሚገኘው ጽድቅ ያለውን እውነት ሙሉ በሙሉ እንዲቀበል ያደርጋል። የተስፋችን ነገር የሆኑት እነዚያው ነገሮች የእምነታችንም ነገር ናቸው። እግዚአብሔር በክርስቶስ የሰጠንን ተስፋ ሁሉ እንደሚፈጽም ጽኑ ዕርግጠኝነትና ተስፋ ነው። ይህ ዕርግጠኝነት ነፍስ አሁን እነዚያን ነገሮች እንድትቀምስ ያስችላታል፤ በመጀመሪያ ፍሬያቸውና በቅድመ ጣዕማቸውም በነፍስ ውስጥ ሕልውና ወይም እውነታ ይሰጣቸዋል። እምነት በሥጋዊ ዓይን ሊታዩ የማይችሉትን ነገሮች እውነታ ለአእምሮ ያረጋግጣል። እግዚአብሔር የገለጠውን ሁሉ ቅዱስ፣ ጽድቅ የሆነና መልካም እንደሆነ ሙሉ በሙሉ መቀበል ነው። ይህ የእምነት ገጽታ በእግዚአብሔር ቃል መልካም ምስክርነትን ወይም የተከበረ ስምን ባገኙ ብዙ የጥንት ሰዎች ምሳሌዎች ተብራርቷል። እምነት ለቅዱስ ታዛዥነታቸው፣ ለታላቅ አገልግሎቶቻቸውና ለታጋሽ መከራዎቻቸው መሠረታዊ መርህ ነበር። መጽሐፍ ቅዱስ የሁሉንም ነገሮች አፈጣጠር እጅግ እውነተኛና ትክክለኛ ዘገባ ይሰጣል፤ የሰዎችን የተለያየ አስተሳሰብ ወይም ምኞት ስለማይመጥን የፍጥረት መጽሐፍ ቅዱሳዊ ዘገባን ማጣመም የለብንም፤ እኛም ልናምነው ይገባል። ከፍጥረት ሥራዎች የምናየው ሁሉ በእግዚአብሔር ትእዛዝ ወደ ሕልውና የመጣ ነው።

11:4-7 የሚከተሉት ከብሉይ ኪዳን የተገኙ አንዳንድ አንጸባራቂ የእምነት ምሳሌዎች ናቸው። አቤል ከበኵር መንጋው የኃጢአት ማስተስሪያ መስዋዕት አቀረበ፤ ይህን ያደረገውም ራሱን ሞት የሚገባው ኃጢአተኛ መሆኑን በመቀበልና ምሕረትን በታላቁ መስዋዕት ብቻ ተስፋ በማድረግ ነበር። የቃየል ትዕቢተኛ ቁጣና በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት ባገኘው አምላኪ ላይ የነበረው ጥላቻ፣ ተመሳሳይ መርሆች በየዘመኑ ሁሉ ያመጡትን አስከፊ ውጤቶች አስከተለ፤ ይህም የአማኞችን ጨካኝ ስደትና ግድያም ጭምር ነው። በእምነት አቤል ሞቶ ሳለ አሁንም ይናገራልና፤ አስተማሪና የሚናገር ምሳሌ ትቶአል። ሄኖክ ሞትን እንዳያይ ተሰወረ፤ እግዚአብሔር ወደ ሰማይ ወሰደው፤ ልክ ክርስቶስም በዳግም ምፅአቱ ጊዜ በሕይወት የሚገኙትን ቅዱሳን እንደሚወስዳቸው። ራሱን በመጽሐፍ ቅዱስ እንደገለጸው እንደሆነ ካላመንን በቀር ወደ እግዚአብሔር መቅረብ አንችልም። እግዚአብሔርን ሊያገኙት የሚሹ ሁሉ በፍጹም ልባቸው ሊፈልጉት ይገባል። የኖኅ እምነት ተግባራዊ ሕይወቱን ተጽዕኖ አደረገበት፤ ይህም ታቦትን እንዲያዘጋጅ አነሳሳው። እምነቱ የሌሎችን አለማመን አወገዘ፤ መታዘዙም የነሱን ንቀትና ዓመፅ አወገዘ። መልካም ምሳሌዎች ኃጢአተኞችን ወይ ይለውጣሉ አሊያም ያወግዛሉ። ይህ የሚያሳየው አማኞች ከሚመጣው ቁጣ እንዲሸሹ በእግዚአብሔር ሲያስጠነቅቃቸው፣ በፍርሃት ተነሳስተው በክርስቶስ እንዴት መጠጊያ እንደሚያገኙና የእምነት ጽድቅ ወራሾችም እንደሆኑ ነው።

ብዙ ጊዜ ከዓለማዊ ግንኙነቶች፣ ፍላጎቶችና ምቾቶች እንድንለይ ተጠርተናል። የአብርሃም እምነት ወራሾች ከሆንን፣ ምን እንደሚገጥመን ባናውቅም እንታዘዛለን፤ እንወጣለን። የእግዚአብሔርን የተስፋ ቃሎች ፍጻሜ በመጠባበቅ በግዴታችን መንገድ ላይ እንገኛለን። የአብርሃም እምነት ፈተና፣ የእግዚአብሔርን ጥሪ በቀላሉና ሙሉ በሙሉ መታዘዙ ነበር። ሳራ የተስፋውን ቃል እንደ እግዚአብሔር ቃል ተቀበለች፤ በዚህም እርግጠኛ ስለሆነች፣ እርሱ ሁለቱንም ሊያደርግ እንደሚችልና እንደሚያደርግ በእውነት አመነች።

በተስፋዎቹ ውስጥ ድርሻ ያላቸው ብዙዎች፣ የተስፋ የተደረጉትን ነገሮች በቅርቡ አይቀበሉም። እምነት ሩቅ የሆኑ በረከቶችን ሊይዝ ይችላል፤ ወደ አሁን ሊያመጣቸው ይችላል፤ እንግዳዎች ቢሆኑም ሊወዳቸውና ሊደሰትባቸው ይችላል፤ ቤታቸው ሰማይ እንደሆነ ቅዱሳን፤ ወደ ቤታቸው እንደሚጓዙ መንገደኞች። በእምነት የሞትን ፍርሃቶች ያሸንፋሉ፣ ለዚህ ዓለምም ሆነ ለሁሉም ምቾቶቹና መስቀሎቹ በደስታ ይሰናበታሉ። አንድ ጊዜ በእውነትና በመዳን ከኃጢአተኛ ሁኔታ የተጠሩት ደግሞ፣ ወደዚያው ለመመለስ ፍላጎት የላቸውም።

ሁሉም እውነተኛ አማኞች ሰማያዊውን ውርስ ይፈልጋሉ፤ እምነት በጠነከረ መጠን ደግሞ፣ ፍላጎቶቻቸው ይበልጥ ይበረታሉ። በተፈጥሮአቸው ዝቅተኛ ቢሆኑም፣ በኃጢአት ርኩሶች ቢሆኑም፣ የውጪ ሁኔታቸውም ድሃ ቢሆንም፣ እግዚአብሔር የሁሉ እውነተኛ አማኞች አምላክ ተብሎ ለመጠራት አያፍርም፤ የእርሱ ምህረት እንዲህ ነው፣ ለእነርሱ ያለው ፍቅርም እንዲህ ነው። የእርሱ ሕዝብ ተብለው ለመጠራት፣ እንዲሁም በዓለም ውስጥ ምንም ያህል ቢናቁም በእውነት የእርሱ የሆኑትን ሁሉ አያፍሩ። ከሁሉም በላይ፣ ለአምላካቸው ውርደትና ነቀፋ እንዳይሆኑ ይጠንቀቁ።

በታሪክ ላይ የተመዘገበው ታላቁ የእምነት ፈተናና ተግባር፣ አብርሃም ይስሐቅን ማቅረቡ ነው፣ ዘፍ 22:2። በዚያም፣ እያንዳንዱ ቃል ፈተናን ያሳያል። እንደ አብርሃም ሁሉ፣ ወደ እግዚአብሔር ሁሉን ቻይ ኃይል በመመልከት ጥርጣሬዎቻችንንና ፍርሃቶቻችንን ማስወገድ ግዴታችን ነው። ምቾቶቻችንን የምንደሰትበት ምርጡ መንገድ፣ ለእግዚአብሔር አሳልፎ መስጠት ነው፤ እርሱም ለእኛ የሚበጀውን አድርጎ መልሶ ይሰጠናል። ለትንሽ ራስን መካድ ተግባራት፣ ወይም ለግዴታችን አነስተኛ መስዋዕትነቶችን እንድናቀርብ በተጠራንበት ጊዜ፣ እምነታችን መሰል ታዛዥነትን ምን ያህል እንዳስገኘ እንመልከት።