ኦሪት ዘፍጥረት 6

6:1-7 የድሮውን ዓለም በተመለከተ እጅግ የሚደንቀው ነገር በጥፋት ውሃ መጥፋቱ ነው። የዚያ ክፉ ዓለም እጅግ የበዛው ክፋት፡ የእግዚአብሔርም የጽድቅ ቁጣና እርሱን ለመቅጣት የወሰነው ቅዱስ ውሳኔ ተነግሮናል። በዘመናት ሁሉ የእውነተኛው እምነት አማኞችና የእምነቱ ጠላቶች መካከል በሚደረጉ ጋብቻዎች ላይ ልዩ የእግዚአብሔር እርግማን ነበረ። ከእግዚአብሔር ወገን ያልሆነው የትዳር አጋር ክፉ ምሳሌ ሌላኛውን ያበላሻል ወይም እጅግ ይጎዳል። የቤተሰብ መንፈሳዊ ሕይወት ይቆማል፤ ልጆቹም እግዚአብሔርን የማይፈራው ወላጅ በሚከተለው ዓለማዊ መርህ ያድጋሉ። የሁሉን ቻይ ጌታ ወንዶችና ሴቶች ልጆች ነን የምንል ከሆነ ያለ ፈቃዱ ማግባት የለብንም። ከእምነትና ከቅድስና ይልቅ ውበትን፣ ጥበብን፣ ሀብትን ወይም ዓለማዊ ክብርን የምንመርጥ ከሆነ በረከቱን ፈጽሞ አይሰጠንም።

የእግዚአብሔር መንፈስ ሄኖክን፣ ኖኅንና ምናልባትም ሌሎችን በመላክ ለሰዎች ሰበከላቸው፤ እምቢተኝነታቸውን ሳይመለከት ጸጋውን ለማሳየት በመታገስ፤ እንዲሁም በሕሊናቸው ውስጥ ፍርሃትና የጥፋተኝነት ስሜት በማስነሳት ከሰዎች ጋር ተጋፍጧል። ጌታ ግን መንፈሱ ሁልጊዜ ከሰዎች ጋር በዚህ መንገድ እንደማይታገል ገለጸ፤ በኃጢአት እንዲደነድኑና ለጥፋት እንዲበስሉ ይተዋቸዋል። ይህን የወሰነው ሰው ሥጋ ስለነበር ነው፤ እርሱም ደካማና ብስባሽ ብቻ ሳይሆን ሥጋዊና የተበላሸ ነበር፤ የነፍሱንም የከበሩ ኃይሎች የተበላሹ ዝንባሌዎቹን ሙሉ በሙሉ ለማርካት ተጠቅሞባቸዋል።

እግዚአብሔር በሰዎች ልጆች መካከል ያለውን ክፋት ሁሉ ያያል፤ ከእርሱ አይሰወርም፤ ንስሐ ካልተገባበትም በቅርብ ጊዜ በእርሱ ይገለጣል። በሕዝብ መካከል የታወቁ ኃጢአተኞች ሲከበሩ የዚያ ሕዝብ ክፋት በእርግጥ እጅግ ታላቅ ነው። በሁሉም ቦታዎች፣ በሁሉም ዓይነት ሰዎች እጅግ ብዙ ኃጢአት ተፈጽሟል። የማንም ሰው ክፋት ታላቅ እንደሆነ ማየት ይቻል ነበር፤ ነገር ግን እግዚአብሔር የሰውን ልብ ሐሳብ ሁሉ፣ ወይም ዓላማ ሁሉ፣ ዘወትር ክፉ ብቻ እንደሆነ አየ። ይህ መራራ ሥር፣ የተበላሸ ምንጭ ነበር። ልብ አታላይና እጅግ ክፉ ነበር፤ መርሆዎቹ የተበላሹ ነበሩ፤ ልማዶቹና ባህርያቱም ክፉ ነበሩ። ሐሳቦቻቸውና ዕቅዶቻቸው ክፉዎች ነበሩ። ሆን ብለው ክፉ ያደርጉ ነበር፤ እንዴት ክፋት መፈጸም እንደሚችሉ ያሴሩ ነበር። በመካከላቸው ምንም መልካም ነገር አልነበረም።

እግዚአብሔር የሰውን ክፋት በእርሱ እንደተጎዳና እንደተበደለ ወገን አየው። ልጁን እንደሌለው እንዲመኝ እስከሚያደርስ ድረስ የሚያሳዝነውን ዓመፀኛና ታዛዥ ያልሆነ ልጅን ደግ አባት የዚያን ልጅ ሞኝነትና እልኸኝነት እንደሚያይ አየው። እዚህ የተጠቀሱት ቃላት አስገራሚ ናቸው፤ የሰዎች እንደሆነ ተደርገው የተገለጹ ናቸው እንጂ እግዚአብሔር ሊለወጥ ወይም ሊሰቃይ ይችላል ማለት አይደለም። እግዚአብሔር ኃጢአታችንን እንዲህ ይጠላልን? እኛም በእርሱ ምክንያት በልባችን አንዘንም? ያሳዘንነውን እርሱን እንመለከት ዘንድ፣ እናልቅስም ዘንድ!

እግዚአብሔር ሰውን ስለፈጠረ ተጸጸተ፤ ነገር ግን ሰውን ስለቤዘወው ተጸጽቶ አናገኘውም። እግዚአብሔር ሰውን ለማጥፋት ወሰነ፤ የቃሉ መነሻ ትርጉም እጅግ የሚያስደንቅ ነው፥ ‹ከምድር ላይ ሰውን እጠርግዋለሁ› የሚል ሲሆን ቆሻሻ ወይም ረከሰ ነገር ንጹሕ መሆን ከሚገባው ቦታ ላይ ተጠርጎ ወደ መጣያ፣ ወደ ተገቢው ስፍራ እንደሚጣል ነው። እግዚአብሔር ሰውን ለመቅጣት ሲወስን እንደራሱ ፍጥረት አድርጎ ይናገራል። የሕይወታቸውን ዓላማ የማያሟሉ ሰዎች ሕይወታቸውን ያጣሉ። እግዚአብሔር መንፈሱ ለረጅም ጊዜ በከንቱ ከሰዎች ጋር ከታገለ በኋላ ስለእነርሱ ወሳኝ ንግግር ያደርጋል። በእግዚአብሔር ጸጋ ለመታደስ የሚጠሉ እንጂ ማንም በእግዚአብሔር ጽድቅ አይቀጣም።

ምዕራፍ 6 ስለ ቀድሞው ዓለም በታሪክ ከተመዘገቡት ነገሮች ሁሉ እጅግ አስደናቂው ነገር በአጠቃላይ በሆነው የጥፋት ውሃ መጥፋቱ ነው። የዚህም ታሪክ በዚህ ምዕራፍ ይጀምራል፤ በዚህም ውስጥ የሚከተሉትን እናገኛለን፦

I. የዚያ ክፉ ዓለም የበዛው ኃጢአት (ቁ. 1-5, 11, 12)።

II. ጻድቅ የሆነው የእግዚአብሔር የዚያ የበዛ ኃጢአት ትክክለኛ ቁጣውና እሱን ለመቅጣት የወሰነው ቅዱስ ውሳኔ (ቁ. 6, 7)።

III. እግዚአብሔር ለባሪያው ለኖኅ ያደረገው ልዩ ሞገስ።

1. ስለ እርሱ በተሰጠው ምስክርነት (ቁ. 8-10)።

2. የእግዚአብሔርን ዓላማ ለእርሱ በመግለጥ (ቁ. 13, 17)።

3. ለራሱ ደህንነት መርከብ እንዲሠራ በሰጠው መመሪያ (ቁ. 14-16)።

4. የቀሩትን ፍጥረታት ለማዳን እርሱን በመጠቀም (ቁ. 18-21)።

በመጨረሻም፣ ኖኅ ለተሰጡት መመሪያዎች ታዛዥነቱ (ቁ. 22)። ይህ ስለ ቀድሞው ዓለም የተጻፈውም የአዲሱ ዓለም ፍጻሜ የደረሰብን እኛን ለማስጠንቀቅ ነው።

ቁጥር 1-2 የእግዚአብሔርን ፍትሕ ክብር ለማሳየትና ለክፉው ዓለም ማስጠንቀቂያ እንዲሆን፣ የጥንቱ ዓለም ጥፋት ታሪክ ከመጀመሩ በፊት፣ የዚያ ዓለም መበላሸት፣ ከእግዚአብሔር መራቅና በእርሱ ላይ ማመፅ ሙሉ በሙሉ ተብራርቶልናል። የዓለም ጥፋት የተፈጸመው በፍጹም ሉዓላዊነት ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን መንግሥት ክብር ለማስጠበቅ አስፈላጊ በሆነ ፍትሕ ነው። አሁን ደግሞ የጥንቱ ዓለም ክፋት እንዲከሰት ምክንያት የሆኑ ሁለት ነገሮችን እንመለከታለን፦

1. የሰው ልጅ መብዛት፦ ሰዎች በምድር ላይ መብዛት ጀመሩ። ይህ የእግዚአብሔር በረከት ውጤት ነበር (ምዕ. 1:28)፤ ሆኖም የሰው ልጅ ብልሹነት ይህን በረከት አላግባብ በመጠቀምና በማጣመም ወደ መርገም ለወጠው። በዚህ መንገድ ኃጢአት በእግዚአብሔር ምሕረት ምክንያት እጅግ የበዛ ኃጢአተኛ ይሆናል። ምሳሌ 29:16 እንዲህ ይላል፦ «ክፉዎች በበዙ ጊዜ ኃጢአት ይበዛል»። ኃጢአተኞች በበዙ ቁጥር ኃጢአት ይበዛል፤ የበደለኞች ብዛትም ሰዎችን ያደፍራል። ተላላፊ በሽታዎች በሕዝብ ብዛት ባላቸው ከተሞች ውስጥ እጅግ አጥፊ ናቸው፤ ኃጢአትም እንደ ተዛማች ለምጽ ነው። እንዲሁ በአዲስ ኪዳን ቤተ ክርስቲያን ውስጥ፣ የደቀ መዛሙርት ቍጥር በበዛ ጊዜ፣ ማጕረምረም ተነሣ (ሐዋ. 6:1)፤ እንዲሁም ሕዝቡ ቢበዛም ደስታቸው እንዳልጨመረ በኢሳ. 9:3 ላይ እናነባለን። ብዙ ቤተሰቦች ክፉ ቤተሰቦች እንዳይሆኑ በጥሩ ሁኔታ መመራት አለባቸው።

2. የተደባለቀ ጋብቻ (ቁ. 2)፦ የእግዚአብሔር ልጆች (ማለትም፣ በእግዚአብሔር ስም የተጠሩና ስሙን የጠሩ የሃይማኖት ተከታዮች) የሰዎችን ሴቶች ልጆች አገቡ፤ እነርሱም ዓለማውያን፣ ለእግዚአብሔርና ለቅድስና እንግዳ የሆኑ ነበሩ። የሴት ዘሮች የራሳቸውን ንጽሕና ለመጠበቅና ከሃይማኖት መውደቅ ለመራቅ እንደነበረባቸው ለብቻቸው አልቆዩም። ከቃየል የተወገደው ዘር ጋር ተቀላቀሉ፦ «ከወደዷቸው ሁሉ ሚስቶችን ወሰዱ»። ነገር ግን በእነዚህ ጋብቻዎች ውስጥ ምን ስህተት ነበር? (1.) በዓይናቸው ብቻ መረጡ፦ ያዩት ነገር ሁሉ ውብ መሆኑን ነበር። (2.) የራሳቸው ብልሹ ፍላጎት ያደረገውን ምርጫ ተከተሉ፦ ያለ ምክርና ያለ ማሰብ የወደዱትን ሁሉ ወሰዱ። ነገር ግን፣ (3.) ለእነርሱ መጥፎ ውጤት ያስከተለው ነገር እንግዳ ሚስቶችን ማግባታቸው፣ ከማያምኑ ጋር በማይመች ቀንበር መጠመዳቸው ነበር (2 ቆሮ. 6:14)። ይህ ለእስራኤል የተከለከለ ነበር (ዘዳ. 7:3, 4)። የሰሎሞን ከሃይማኖት መውደቅ አሳዛኝ ምክንያት ነበር (1 ነገሥት 11:1-4)፣ ከባቢሎን ከተመለሱ በኋላም ለአይሁድ መጥፎ ውጤት አስከትሏል (ዕዝራ 9:1, 2)። ማስታወሻ፦ የሃይማኖት ተከታዮች፣ ራሳቸውንና ልጆቻቸውን ሲያጋቡ፣ በሃይማኖታዊ እምነታቸው ወሰን ውስጥ ለመቆየት ሕሊና ሊያደርጉ ይገባል። ክፉዎች መልካሞችን ከማበላሸት ይልቅ መልካሞች ክፉዎችን ማስተካከል አይችሉም። ራሳቸውን የእግዚአብሔር ልጆች ብለው የሚጠሩት ያለ እርሱ ፈቃድ ማግባት የለባቸውም፤ ከጠላቶቹ ጋር ዝምድና ከፈጠሩ ደግሞ ፈቃዱን አያገኙም።

ቁጥር 3 ይህ የመጣው እንግዳ ሚስቶችን በማግባታቸው በእግዚአብሔር ላይ የነበረውን ቁጣ ምልክት ለማሳየት ነው፤ በእንደዚህ ዓይነት ጋብቻዎች፣ ከእምነታቸው በተቃራኒ፣ ያሳዘኑትን መንፈሱን ከእነርሱ ሊያነሳ እንደሚዝትባቸው ያሳያል፤ ሥጋዊ ምኞቶች ብዙውን ጊዜ በመንፈሳዊ ፍርዶች ይቀጣሉ፣ ይህም ከሁሉም ፍርዶች እጅግ የከፋው ነው። ወይም የጥንቱ ዓለም ታላቅ ክፋት ሌላ ምክንያት ሆኖ፤ የጌታ መንፈስ፣ እንቅስቃሴዎቹን በመቃወማቸው ተበሳጭቶ፣ ከእነርሱ ጋር መታገል አቆመ፣ ከዚያም ሁሉም ሃይማኖት በፍጥነት ከእነርሱ ዘንድ ጠፋ። ይህን አስቀድሞ ያስጠነቅቃቸዋል፣ ቅዱስ መንፈሱን እንዳያበሳጩት፣ ነገር ግን በጸሎታቸው ከእነርሱ ጋር እንዲቆይ ለማድረግ ነው።

በዚህ ቁጥር ውስጥ ልብ ይበሉ፣

I. እግዚአብሔር በመንፈሱ ከሰው ጋር ሁልጊዜ ላለመታገል የወሰነው ውሳኔ። መንፈሱ በዚያን ጊዜ በኖኅ ስብከት (1 ጴጥ. 3:19, 20) እና በውስጣዊ ተግሣጾች ይጣጣር ነበር፣ ነገር ግን ለአብዛኞቹ ሰዎች ከንቱ ነበር፤ ስለዚህ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፣ ሁልጊዜ አይጣላም። ልብ ይበሉ፣

1. የተባረከው መንፈስ ኃጢአተኞችን ከኃጢአት ወደ እግዚአብሔር እንዲመለሱ በህሊናቸው በሚሰጣቸው ንስሐና ተግሣጽ ይጣጣራል።

2. መንፈስ ከተቃወመ፣ ከጠፋ፣ እና ከተጣላ፣ ለረጅም ጊዜ ቢታገልም፣ ሁልጊዜ አይታገልም፣ ሆሴዕ 4:17።

3. የጸጋ መንፈስ መታገል ያቆመባቸው ሰዎች በፍጥነት ለጥፋት እየበሰሉ ነው።

II. የዚህ ውሳኔ ምክንያት፡- እርሱ ደግሞ ሥጋ ስለሆነ፣ ማለትም፣ ሊድን በማይችል ሁኔታ የተበላሸ፣ ሥጋዊና ስሜታዊ ስለሆነ፣ ከእርሱ ጋር መታገል ከንቱ ድካም ነው። ኢትዮጵያዊ መልኩን ሊለውጥ ይችላልን? እርሱ ደግሞ፣ ማለትም፣ ሁሉም፣ አንዱ እንደሌላው፣ ሁሉም በሥጋ ጭቃ ውስጥ ሰጥመዋል። ልብ ይበሉ፣

1. የመንፈስን ትግል የሚቃወሙትና ከንቱ የሚያደርጉት የተበላሸው ባሕርይና የነፍስ ወደ ሥጋ ማዘንበል ነው።

2. ኃጢአተኛ ለረጅም ጊዜ ለዚያ ፍላጎት ታማኝ ሆኖ፣ ከመንፈስ ይልቅ ከሥጋ ጋር ሲተባበር፣ መንፈስ ሥራውን በትክክል ያነሳል፣ ከእንግዲህም አይታገልም። የመንፈስን ትግል የሚያጡት መጀመሪያ ያጡት ብቻ ናቸው።

III. ቢሆንም፣ የተሰጠው የቅጣት መዘግየት፡- ሆኖም ዘመኑ መቶ ሃያ ዓመት ይሆናል። ለዚህ ያህል ጊዜ የሚገባቸውን ፍርድ አዘገያለሁ፣ በንስሐና በማስተካከላቸው እንዳይደርስባቸውም ዕድል እሰጣቸዋለሁ። ፍትህ፣ 'ቆርጣቸው' አለች፤ ምህረት ግን፣ 'ጌታ ሆይ፣ በዚህ ዓመትም ተዋቸው' ብላ አማለደች፤ ምህረትም እስከዚያ ድረስ አሸንፎ፣ ለስድስት አስር ዓመታት (መቶ ሃያ ዓመታት) የቅጣት መዘግየት ተገኘ። ልብ ይበሉ፣ እግዚአብሔር የሚያበሳጩ ኃጢአተኞችን የሚታገስበትና የሚጸናበት ጊዜ አንዳንድ ጊዜ ረጅም ቢሆንም፣ ሁልጊዜ የተገደበ ነው፤ የቅጣት መዘግየቶች ይቅርታዎች አይደሉም፤ እግዚአብሔር ለረጅም ጊዜ ቢታገስም፣ ሁልጊዜ አይታገስም።

ቁጥር 4-5 እዚህ ላይ የጥንቱ ዓለም መበላሸት ተጨማሪ ዘገባ አለን።