ኦሪት ዘፍጥረት 23

23:1-13 ረጅሙ ሕይወት እንኳ በቅርብ ጊዜ ማለቅ አለበት። ኃጢአት፣ ሞት፣ ከንቱነትና የነፍስ ጭንቀት መግባት የማይችሉበት ዓለም በመኖሩ እግዚአብሔር የተመሰገነ ይሁን። ሞት እንኳ አማኞችን ከክርስቶስ ጋር ካላቸው ሕብረት ሊለያቸው ስለማይችል ስሙ የተመሰገነ ይሁን። እጅግ የምንወዳቸው ሰዎች፣ አዎን፣ እኛ እጅግ የምንከባከባቸው የገዛ አካሎቻችን እንኳ በቅርብ ጊዜ የሚጠሉ የአፈር ክምር ሆነው ከዓይን ተሰውረው ይቀበራሉ። እንግዲያውስ ከሁሉ ምድራዊ ቁርኝትና ጌጦች ምን ያህል ነጻ መሆን ይገባናል! ይልቁንም ነፍሳችን ሰማያዊ በሆኑ ጸጋዎች እንድታጌጥ እንፈልግ። አብርሃም ምንም እንኳ ከማያምኑት ከከነዓናውያን ወገን ቢሆኑም ለኬጢያውያን መሳፍንት ክብርና አክብሮት ሰጥቷል። የመጽሐፍ ቅዱስ ሃይማኖት በሥልጣን ላይ ላሉት ሁሉ ተገቢውን ክብር እንድንሰጥ ያስተምራል። ሆኖም ግለሰባቸውን ሳናሞካሽ ወይም መልካም ምግባር የሌላቸው ከሆኑ ወንጀላቸውን ሳንደግፍ ነው። የእነዚህ ከነዓናውያን የከበረ ልግስና ራሳቸውን እስራኤላውያን ብለው የሚጠሩትን የብዙዎቹን ጥብቅነት፣ ራስ ወዳድነትና መጥፎ ጠባይ ያሳፍራል እንዲሁም ይኮንናል። አብርሃም ስጦታውን የከለከለው በትዕቢት አልነበረም። ለኤፍሮን ዕዳ መግባት ስላልፈለገም አይደለም፤ ነገር ግን በጽድቅና በጥበብ ነው። አብርሃም ለእርሻው ቦታ መክፈል የሚችል ነበርና የኤፍሮንን ልግስና አልተጠቀመም። ታማኝነት እንዲሁም ክብር፣ የጎረቤቶቻችንን ልግስና ተጠቅመን በነጻ በሚሰጡት ላይ ሸክም እንድንሆን ይከለክለናል።

ምዕራፍ 23 እዚህ ላይ፣

I. አብርሃም በሣራ ሞት ያዘነ (ቁጥር 1, 2)።

II. አብርሃም ለሣራ መቃብር ቦታ የገዛ።

1. አብርሃም በትህትና የግዢውን ጥያቄ ያቀረበ (ቁጥር 3, 4)።

2. በብዙ የጋራ ጨዋነትና አክብሮት የተነጋገሩበትና የተስማሙበት (ቁጥር 5-16)።

3. የግዢው ገንዘብ የተከፈለ (ቁጥር 16)።

4. ቦታው ለአብርሃም የተላለፈና የተረጋገጠ (ቁጥር 17, 18, 20)።

5. የሣራ ቀብር (ቁጥር 19)።

ቁጥር 1-2 እዚህ ላይ እናገኛለን፣

1. የሣራ ዕድሜ፣ ቁጥር 1። ከአርባ ዓመት በፊት ራሷን አርጅቻለሁ ብላ ነበር፣ ዘፍጥረት 18:12። አረጋውያን ራሳቸውን አርጅተናል ብለው በማሰባቸው ቀድመው አይሞቱም፤ ነገር ግን በተሻለ ሁኔታ ሊሞቱ ይችላሉ።

2. ሞቷ፣ ቁጥር 2። ረጅም ዕድሜ የኖረ ሁሉ በመጨረሻ ይሞታል። አብርሃምና ሣራ ለብዙ ዓመታት በምቾት አብረው ኖረዋል፤ ነገር ግን ሞት ሌላ ምንም ሊለያቸው የማይችለውን ይለያያል። የሰማይ ልዩ ወዳጆችና ተወዳጆች ከሞት ጥቃት ነፃ አይደሉም። ከስልሳ ዓመታት በላይ ስደተኛ ሆና በኖረችበት በከነዓን ምድር ሞተች።

3. አብርሃም ለእርሷ ማዘኑ፤ እርሱም እውነተኛ ኀዘንተኛ ነበር። በዚያን ጊዜ ባለው ልማድ መሠረት፣ በጎዳናዎች ላይ እንደሚዞሩት ኀዘንተኞች፣ የኀዘን ሥርዓቶችን ብቻ አልፈጸመም፤ ነገር ግን መልካም ሚስቱን በማጣቱ የተሰማውን ታላቅ ኪሳራ ከልቡ አዘነ፤ ለእርሷ የነበረው ፍቅር እስከ መጨረሻው ድረስ ጽኑ እንደነበርም አረጋገጠ። ሁለት ቃላት ጥቅም ላይ ውለዋል፡ ለማዘንም ለማልቀስም መጣ። ኀዘኑ አስመሳይ ሳይሆን እውነተኛ ነበር። ወደ ድንኳኗ መጥቶ በሬሳው አጠገብ ተቀመጠ፤ ዓይኑ ልቡን እንዲነካና የሄደችውንም መታሰቢያ የበለጠ እንዲያከብር የእንባውን ግብር ለመክፈል ነበር። ማስታወሻ፡ የቅርብ ዘመዶቻችንን ሞት ማዘን የተፈቀደ ብቻ ሳይሆን ግዴታም ነው፤ ይህም እንድናለቅስና እንድናዝን በሚጠራን በእግዚአብሔር አቅርቦት ለመስማማትና ክብር ለሚገባቸውም ክብር ለመስጠት ነው። እንባ ለሞቱ ወዳጆቻችን የሚገባ ግብር ነው። አካል እንደ ዘር ሲቀበር፣ ውኃ ማግኘት አለበት። ነገር ግን ተስፋ እንደሌላቸው ሰዎች ማዘን የለብንም፤ ምክንያቱም በእነርሱም ሆነ በእኛ ላይ በጸጋ መልካም ተስፋ አለን።

ቁጥር 3-15 እዚህ ላይ፣

I. አብርሃም ከጎረቤቶቹ ከኬጢያውያን ዘንድ የመቃብር ቦታ እንዲሰጡት ያቀረበው ትሑት ጥያቄ፣ ቁ. 3, 4። ይህን አሁን ማድረግ ነበረበት የሚለው እንግዳ ነገር ነበር፤ ነገር ግን ይህን የምንለው ከእግዚአብሔር አቅርቦት እንጂ ከቸልተኝነቱ አይደለም፤ ይህም በሐዋርያት ሥራ 7:5 ላይ “እግዚአብሔርም በዚያ ምንም ርስት አልሰጠውም” ተብሎ እንደተጻፈው ነው። ከሞቱ በኋላ ለሥጋቸው የመቃብር ቦታ ለማዘጋጀት የሚጨነቁ ሁሉ ለነፍሳቸውም ማረፊያ ቦታ ለማዘጋጀት እንደዚያው ቢጨነቁ መልካም ነበር።

እዚህ ላይ ልብ ይበሉ፣

1. ይህ ጉዳይ ለአብርሃም ሐዘን ለጊዜው የሰጠው ምቹ መዘናጊያ፡- ከሞተችው ሚስቱ ፊት ተነሣ። በሞቱ ዘመዶቻቸው ምክንያት ከመጠን በላይ በማዘን አደጋ ውስጥ ሆነው ወደዚያ ፈተና የሚገቡ ሰዎች ኪሳራቸውን ከማሰብና ብቻቸውን በሐዘን ከመቀመጥ መጠንቀቅ አለባቸው። ከሞቱት ዘመዶቻቸው ፊት የሚነሱበትና ማዘንን የሚያቆሙበት ጊዜ ሊኖር ይገባል። ምክንያቱም እግዚአብሔር ይመስገን፣ ደስታችን በማንኛውም ፍጡር ሕይወት ላይ የተመካ አይደለም። የቀብር ሥነ ሥርዓት እንክብካቤ፣ እዚህ ላይ እንደተገለጸው፣ ሐዘን መጀመሪያ ላይ የበላይነትን ሊይዝ በሚችልበት ጊዜ፣ ከሞት የተነሳውን ሐዘን ለማስወገድ ሊያገለግል ይችላል። ማልቀስ መዝራትን ሊያደናቅፍ አይገባም።

2. ከኬጢ ልጆች ጋር የተጠቀመበት ክርክር ይህ ነበር፡- “እኔ በእናንተ ዘንድ እንግዳና መጻተኛ ነኝ፤ ስለዚህ ምንም የለኝም፣ የመቃብር ቦታ እንድትሰጡኝ በትሕትና ልለምናችሁ ይገባል።” ይህ አብርሃም በምድር ላይ እንግዳና መጻተኛ መሆኑን ለመናዘዝ ከተጠቀመባቸው አጋጣሚዎች አንዱ ነበር፤ በዕብራውያን 11:13 ላይ እንደተገለጸው፣ “በምድርም እንግዶችና መጻተኞች እንደሆኑ ታመኑ” ተብሎ እንደተጻፈው፣ ይህን በይፋ ለመናገር አላፈረም። ልብ ይበሉ፣ የዘመዶቻችን ሞት በዚህ ዓለም የቤት ባለቤቶች እንዳልሆንን በእርግጠኝነት ሊያስታውሰን ይገባል። እነርሱ ሲሄዱ፣ “እኛም እየሄድን ነው” በሉ።

3. ይህ ጉዳይ እስኪፈታ ድረስ የነበረው ጭንቀት፣ “ሙታኔን ከፊቴ እንድቀብር” በሚለው ቃል ተገልጿል። ልብ ይበሉ፣ ሞት በሕይወት እያሉ የዓይኖቻችን ፍላጎት የነበሩትን ሰዎች ለዓይኖቻችን የማያስደስቱ ያደርጋቸዋል። ትኩስና ሕያው የነበረው ፊት ገርጥቶና አስፈሪ ሆኖ ወደ ጨለማ ምድር ለመወሰድ ተስማሚ ይሆናል። እርሷ በፊቱ እያለች ሐዘኑን ያድስበት ነበር፣ እርሱም ይህን መከላከል ፈለገ።

II. የኬጢ ልጆች ለእርሱ ያቀረቡት ለጋስ አቅርቦት፣ ቁ. 5, 6። እነርሱም አሞካሹት፣

1. በአክብሮት ማዕረግ፡- “አንተ በእኛ መካከል የእግዚአብሔር አለቃ ነህ” የሚለው ቃል እንደዚያው ነው፤ ታላቅ ብቻ ሳይሆን መልካምም ነው። እርሱ ራሱን እንግዳና መጻተኛ ብሎ ጠራ፤ እነርሱ ግን ታላቅ አለቃ ብለው ጠሩት፤ ራሳቸውን የሚያዋርዱ ከፍ ከፍ ይደረጋሉ። እግዚአብሔር የአብርሃምን ስም ታላቅ እንደሚያደርግ ቃል ገብቶ ነበር።

2. ከምርጥ የመቃብር ቦታዎቻቸው አንዱን በማቅረብ። ልብ ይበሉ፣ የተፈጥሮ ብርሃን እንኳን ለሁሉም ሰው፣ እንግዶችና መጻተኞች ቢሆኑም እንኳ፣ ጨዋና አክባሪ እንድንሆን ያስተምረናል።