1ኛ ተሰሎንቄ 5

5:1-5 የክርስቶስን መምጣት የተወሰነውን ጊዜ መጠየቅ አስፈላጊ ወይም ከንቱ ነው። ክርስቶስ ይህንን ለሐዋርያት አልገለጠላቸውም ነበር። የምንሠራባቸው ዘመናትና ጊዜያት አሉ፤ እነዚህንም ማወቅና ማክበር የእኛ ግዴታና ፍላጎት ነው። ነገር ግን የእኛን ሂሳብ የምናቀርብበትን ጊዜ አናውቀውም፣ ማወቁም አያስፈልገንም። የክርስቶስ መምጣት ለሰዎች ታላቅ ድንገተኛ ነገር ይሆናል። ጌታችን ራሱ እንዲህ ብሏል። የሞት ሰዓት ለእያንዳንዱ ሰው እንደሆነው ሁሉ፣ ፍርዱም ለሰው ዘር በአጠቃላይ እንዲህ ነው። ስለዚህ ተመሳሳይ አስተያየቶች ለሁለቱም መልስ ይሰጣሉ። የክርስቶስ መምጣት ለዓመፀኞች የሚያስፈራ ይሆናል። እነርሱም ደስታን ሲመኙና ከከንቱ መዝናኛዎች ጋር ሲደሰቱ ጥፋታቸው ይደርስባቸዋል። የዚያን ቀን ፍርሃት ወይም ቅጣት የሚያመልጡበት ምንም መንገድ አይኖርም። ይህ ቀን ለጻድቃን ደስ የሚያሰኝ ቀን ይሆናል። እነርሱ በጨለማ ውስጥ አይደሉም፤ የብርሃን ልጆች ናቸውና። ይህ ለሁሉም እውነተኛ ክርስቲያኖች አስደሳች ሁኔታ ነው። ነገር ግን ከራሳቸው በላይ ታላቅ ጥፋት ሲያንዣብብባቸው፣ ለራሳቸው ሰላምና ደህንነትን የሚናገሩት ስንት ናቸው! እኛም እርስ በእርሳችን እንድንነቃቃና ከመንፈሳዊ ጠላቶቻችን እንድንጠብቅ ራሳችንን እንትጋ።

5:6-11 አብዛኛው የሰው ዘር ስለሌላው ዓለም ነገሮች ፈጽሞ አያስብም፤ ምክንያቱም አንቀላፍተዋልና። ወይም ደግሞ በትክክል አያስቡም፤ ምክንያቱም አንቀላፍተው እያለሙ ነውና። በምድራዊ ነገሮች ሁሉ ያለን ልክነት ለሁሉም ሰው ሊታወቅ ይገባል። የተባረከው የወንጌል ብርሃን በፊታቸው ያበራላቸው ክርስቲያኖች ስለ ነፍሳቸው ግድየለሾች ይሆናሉን? ስለ ሌላውም ዓለም ዘንግተው ይኖራሉን? መንፈሳዊውን ጋሻ ጦር ወይንም ሦስቱን የክርስቲያን ጸጋዎች፡ እምነትን፣ ፍቅርንና ተስፋን እንሻለን። እምነት፤ የእግዚአብሔር ዓይን ሁልጊዜ በእኛ ላይ እንደሆነ፣ የምንዘጋጅለትም ሌላ ዓለም እንዳለ ካመንን፣ ለመንቃትና ለመጠንቀቅ ምክንያት እናገኛለን። ለእግዚአብሔርና ለእግዚአብሔር ነገሮችም ያለን እውነተኛና የነደደ ፍቅር ንቁዎችና ልኩን የጠበቅን እንድንሆን ያደርገናል። የመዳን ተስፋ ካለን፣ በጌታ ያለንን መታመን ሊያናውጥ ከሚችል ማንኛውም ነገር እንጠንቀቅ። መዳን በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ፣ እርሱም ስለ እኛ የሞተው ኃጢአታችንን ለማስተስረይና ነፍሳችንንም ለመቤዠት እንደሆነ ስናስብ፣ የማይናወጥ ተስፋ የምንገነባበት መሠረት አለን። እርስ በእርስ በጸሎትና በምስጋና መተባበር ይገባናል። እርስ በእርስ መልካም ምሳሌ መሆን ይገባናል፤ ይህም የኅብረተሰብን ዓላማ ለመፈጸም ከሁሉ የላቀው መንገድ ነው። ስለዚህም ከእርሱ ጋር ለዘላለም ለመኖር ተስፋ ከምናደርግለት ጋር፣ ለእርሱ እንዴት መኖር እንዳለብን እንማራለን።

5:12-15 የወንጌል አገልጋዮች ጌታን ማገልገልና ማክበር በሆነው በጽሕፈታቸው ሥራ ይገለጻሉ።