መዝሙረ ዳዊት 77

፸፯፥፩-፲ የመከራ ጊዜያት የጸሎት ጊዜያት መሆን ይገባቸዋል፤ እግዚአብሔር ከእኛ ራሱን የሰወረ በሚመስልበት ጊዜ፣ እስክናገኘው ድረስ እርሱን መፈለግ አለብን። መዝሙረኛው በመከራው ጊዜ የሥራ ወይም የመዝናኛ ማዘናጊያን አልፈለገም፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን፣ ሞገሱንና ጸጋውን ፈለገ። በአእምሮ ጭንቀት ውስጥ ያሉ በጸሎት ማስወገድ ይገባቸዋል። ችግሩን አጥብቆ አሰበበት፤ ሊያስታግሱት የነበሩት ዘዴዎች ሐዘኑን ጨመሩበት እንጂ። እግዚአብሔርን ባሰበ ጊዜ፣ መለኮታዊውን ጽድቅና ቁጣ ብቻ ነበር ያሰበው። መንፈሱ ታወከ፤ በሸክሙም በታች ሰጠመ። ነገር ግን ያጣናቸውን ምቾቶች ማስታወስ በቀሩን ነገሮች የማናመሰግን ሰዎች አያድርገን። በተለይም በቀድሞ ሐዘኖቹ ራሱን ያጽናናባቸውን ምቾቶች አስታወሰ። ይህ በጨለማ ውስጥ የምትሄድ የሐዘንተኛ፣ የተተወች ነፍስ አባባል ነው፤ ጌታን ከሚፈሩትም ዘንድ እንኳ የተለመደ ሁኔታ ነው (ኢሳ ፶፥፲)። እግዚአብሔር ተቆጥቷል ከሚለው ሐሳብ በላይ የሚያቆስልና የሚወጋ ምንም የለም። የእግዚአብሔር ሕዝቦች በደመናማና በጨለማ ጊዜ፣ ስለ መንፈሳዊ ሁኔታቸውና ስለ እግዚአብሔር መንግሥት በዓለም ውስጥ ስላለው ሁኔታ የተሳሳቱ ድምዳሜዎችን እንዲያደርጉ ሊፈተኑ ይችላሉ። ነገር ግን ለእንዲህ ዓይነቱ ፍርሃት ልንሸነፍ አይገባም። እምነት ከቅዱስ ጽሑፍ መልስ ይስጣቸው። የተረበሸው ምንጭ ዳግም ራሱን ያጠራል፤ የቀድሞ የደስታ ልምምዶች ትዝታም ብዙውን ጊዜ እፎይታን የሚያመጣ ተስፋን ያነሳሳል። ጥርጣሬዎችና ፍርሃቶች ከእምነት እጦትና ድክመት ይመነጫሉ። በመከራ ውስጥ ተስፋ መቁረጥና አለመታመን ብዙውን ጊዜ የባለ እምነቶች ድካሞች ናቸው፤ እንደነዚህም እንደመሆናቸው፣ በሐዘንና በኀፍረት ልናስባቸው ይገባል። አለማመን በእኛ ውስጥ በሚሠራበት ጊዜ፣ መነሳሳቱን በዚህ መንገድ ማፈን አለብን።

መዝሙር 77 ይህ መዝሙር እንደ ሌሎች ብዙ መዝሙሮች ሁሉ በሐዘንና በቅሬታ ይጀምራል፤ ነገር ግን በሚያጽናኑ ማበረታቻዎች ይደመደማል። ቅሬታዎቹ የግል ችግሮች ይመስላሉ፤ ማበረታቻዎቹ ግን ከቤተ ክርስቲያን የሕዝብ ጉዳዮች ጋር የተያያዙ ናቸው፤ ስለዚህ መዝሙሩ የተጻፈው በግል ምክንያት ነው ወይስ በሕዝባዊ ምክንያት እርግጠኛ አይደለም። እየተሰቃየባቸው የነበሩት የግል ችግሮች ከሆኑ፣ እግዚአብሔር በአጠቃላይ ለቤተ ክርስቲያኑ የሠራው ነገር ለግል አማኞች መጽናኛ እንዴት ሊውል እንደሚችል ያስተምረናል። እዚህ ላይ እያዘነለት ያለው የሕዝብ መከራ ከሆነ ደግሞ፣ የራሱ የግል ችግር እንደሆነ አድርጎ በስሜት መናገሩ የእግዚአብሔርን ቤተ ክርስቲያን ጉዳዮች ምን ያህል በልባችን ልንይዝ እና የራሳችን ልናደርጋቸው እንደሚገባ ያሳያል። ከረቢዎቹ አንዱ፣ ይህ መዝሙር የተነገረው በምርኮኞች ዘዬ ነው ብሏል፤ ስለዚህ አንዳንዶች በባቢሎን ምርኮ ጊዜ እንደተጻፈ ያስባሉ።

I. መዝሙረኛው ችግሮቹ በነፍሱ ላይ ስላሳደሩት ጥልቅ ስሜትና እርዳታ የማግኘት ተስፋ የመቁረጥ ፈተና እዚህ ላይ ያማርራል (ቁ. 1-10)።

II. በመጨረሻም መልካም እንደሚሆን ተስፋ እንዲያደርግ ራሱን ያበረታታል፤ ይህም እግዚአብሔር ቀደም ሲል ለሕዝቡ ለመርዳት ስለታየባቸው ሁኔታዎች በማስታወስ ነው፤ ለዚህም በርካታ ምሳሌዎችን ይሰጣል (ቁ. 11-20)። ይህን መዝሙር ስንዘምር፣ በእግዚአብሔር፣ በአቅርቦቱና በቃል ኪዳኑ ላይ ስላለን ኃጢአተኛ አለመታመን ሁሉ ራሳችንን ማፈር አለብን፤ እንዲሁም ቀደም ሲል ለእኛ ስላደረገው ነገር በአመስጋኝነት በማሰብና ለወደፊቱ በእርሱ ላይ በደስታ በመታመን የኃይሉንና የቸርነቱን ክብር ለእርሱ መስጠት አለብን።

ለመዘምራን አለቃ፣ ለየዱቱን። የአሳፍ መዝሙር።

ቁጥር 1-10 እዚህ ላይ በከፍተኛ ሐዘን ውስጥ ያለ፣ በዚያ አስፈሪ ጉድጓድና በጭቃማ አዘቅት ውስጥ የወደቀና እየሰመጠ ያለ፣ ነገር ግን ለመውጣት የሚታገል መልካም ሰው ሕያው ምስል አለን። የሚያዝኑና የተጨነቁ ቅዱሳን እዚህ ላይ እንደ መስታወት የራሳቸውን ፊት ማየት ይችላሉ። መዝሙረኛው ከሐዘኑና ከፍርሃቱ ጋር ያደረገው ትግል ይህን መዝገብ በጻፈበት ጊዜ ያለፈ ይመስላል፤ ምክንያቱም (ቁ. 1) “ወደ እግዚአብሔር ጮኽሁ እርሱም ሰማኝ” ይላል፤ ይህም ትግሉ በነበረበት ጊዜ የነበረው ምቹ ስሜት አልነበረም፤ ነገር ግን ችግሩ በተስፋ መቁረጥ እንዳልተጠናቀቀ ለማመልከት በታሪኩ መጀመሪያ ላይ አስገብቶታል፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር ሰምቶታልና፣ በመጨረሻም እንደሰማው አውቋል። እንመልከት፡

I. የሐዘን ጸሎቶቹ። ተጨንቆ ሳለ ጸለየ (ያዕ. 5:13)፤ በጭንቀትም ውስጥ ሆኖ ይበልጥ አጥብቆ ጸለየ (ቁ. 1)፦ “ድምፄ ወደ እግዚአብሔር ነበር፤ በድምፄም ወደ እግዚአብሔር ጮኽሁ።” እርሱ በቅሬታዎች የተሞላ ነበር፣ በታላቅ ቅሬታዎች፤ ነገር ግን ወደ እግዚአብሔር አቀናቸው፣ ሁሉንም ወደ ጸሎት፣ ወደ ድምፃዊ ጸሎት፣ በጣም አጥብቆና በጽናት ወደሚቀርብ ጸሎት ለወጣቸው። በዚህም ሐዘኑን ገለጸና እፎይታ አገኘ፤ በዚህም ለእርዳታ ትክክለኛውን መንገድ ተከተለ (ቁ. 2)፦ “በመከራዬ ቀን እግዚአብሔርን ፈለግሁ።” ማስታወሻ፦ የመከራ ቀናት የጸሎት ቀናት መሆን አለባቸው፤ በተለይ እግዚአብሔር ከእኛ የራቀ በሚመስልበት ጊዜ የውስጥ ጭንቀት ቀናት፤ እርሱን መፈለግ አለብን፣ እስክናገኘውም ድረስ መፈለግ አለብን። በመከራው ቀን ሥራን ወይም መዝናኛን በመፈለግ ችግሩን ለማስወገድ አልሞከረም፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን፣ ሞገሱንና ጸጋውን ፈለገ። የአእምሮ ጭንቀት ያለባቸው ሰዎች በመጠጣት ወይም በመሳቅ ሊያስወግዱት እንደማይችሉ ማሰብ የለባቸውም፤ ነገር ግን በጸሎት ሊያስወግዱት ይገባል። “እጄ በሌሊት ተዘርግቶ አልታክትም ነበር”፤ ዶ/ር ሃሞንድ የሚከተሉትን ቃላት የጸሎቶቹን የማያቋርጥ ጽናት እንደሚያሳዩ አድርገው ያነባሉ። መዝ. 143:5, 6ን ያነጻጽሩ።

II. የሐዘን ጭንቀቱ። ሐዘን በእርግጥም ጭንቀት ሊባል የሚችለው፣

1. መቋረጥን በማይፈቅድበት ጊዜ ነው፤ የእርሱም እንደዚያ ነበር፦ “ቁስሌ ወይም ቍስሌ በሌሊት ይፈስ ነበር፣ በውስጥም ይደማ ነበር፣ አላቋረጠምም፣ ለመዝናናትና ለመተኛት በተወሰነው ጊዜም ቢሆን።”

2. መጽናናትን በማይፈቅድበት ጊዜ ነው፤ የእርሱም ሁኔታ እንደዚያ ነበር፦ “ነፍሴ መጽናናትን እንቢ አለች።” አጽናኞች ሊሆኑለት ለሚፈልጉ ሰዎች ለመስማት ፍላጎት አልነበረውም። “በከባድ ልብ ላይ ዘፈኖችን የሚዘምር እንደ ኮምጣጤ በሶዳ ላይ ነው” ምሳሌ 25:20። እንዲሁም መጽናኛ የሚሆኑለትን ነገሮች ለማሰብ ፍላጎት አልነበረውም፤ ራሱን በሐዘን ውስጥ እንደሚያስገባ ሰው ከእርሱ አራቃቸው። በማንኛውም ምክንያት በሐዘን ውስጥ ያሉ ሰዎች መጽናናትን እምቢ ካሉ፣ ራሳቸውን ከመጉዳትም በላይ እግዚአብሔርን ይሳደባሉ።

III. የሐዘን ማሰላሰሎቹ። በችግሩ ላይ፣ የግልም ሆነ የሕዝብ፣ በጣም ከመጠመዱ የተነሳ፣

1. ሊያጽናኑት ይገባ የነበሩት ዘዴዎች ሐዘኑን ጨመሩበት (ቁ. 3)።

(1.) የእግዚአብሔርን ማስታወስ ሊያጽናናው ይገባ ነበር ብሎ ማሰብ ይቻላል፤ ግን አላደረገም፦ “እግዚአብሔርን አስቤ ተጨነቅሁ”፣ እንደ ምስኪኑ ኢዮብ (ምዕ. 23:15)፤ “በፊቱ እጨነቃለሁ፤ ሳስብም እፈራዋለሁ።” እግዚአብሔርን ባሰበ ጊዜ ሐሳቦቹ በጽድቁ፣ በቁጣውና በሚያስፈራው ግርማው ላይ ብቻ ያተኮሩ ነበር፤ በዚህም እግዚአብሔር ራሱ ለእርሱ አስፈሪ ሆነ።

(2.) ነፍሱን በእግዚአብሔር ፊት ማፍሰስ እፎይታ ይሰጠው ነበር ብሎ ማሰብ ይቻላል፤ ግን አላደረገም፤ አጉረመረመ፣ ሆኖም መንፈሱ ተጨናነቀ፣ በጭነቱም ስር ሰመጠ።

2. የአሁኑ የእርዳታ መንገዶች ተከለከሉበት (ቁ. 4)። እንቅልፍ ማግኘት አልቻለም፤ ይህም ጸጥ ያለና የሚያድስ ከሆነ ለሐዘኖቻችንና ለጭንቀቶቻችን እረፍት ይሰጣል፦ “በሚያስፈሩ ነገሮችህ ዓይኖቼን ነቅተው አቆየሃቸው፤ ይህም እስከ ንጋት ድረስ እንድወዛወዝ አደረገኝ።” በሐሳቦቹ መዛባት፣ በመንፈሱ መረበሽና በአእምሮው ግራ መጋባት ምክንያት መናገር አልቻለም፦ “ልቡ በውስጡ ሲቃጠል እንኳ ከመልካም ነገር ዝም አለ።” እንደ አዲስ አቁማዳ ሊፈነዳ ተቃርቦ ነበር (ኢዮብ 32:19)፤ ሆኖም በጣም ከመጨነቁ የተነሳ መናገርና ራሱን ማደስ አልቻለም። ሐዘን በዚህ መልኩ ሲታፈንና ሲታሰር በመንፈስ ላይ እንደዚህ አይነጥቅም።

IV. የሐዘን ትዝታዎቹ (ቁ. 5, 6)፦ “የቀድሞውን ዘመን አስቤአለሁ፣ ከአሁኑ ዘመን ጋርም አነጻጽሬአለሁ፤ የቀድሞው ብልጽግናችን የአሁኑን መከራችንን ያባብሰዋል፤ ምክንያቱም አባቶቻችን የነገሩንን ተአምራት አናይምና።” የሚያዝኑ ሰዎች የቀድሞውን ዘመንና የጥንት ዓመታትን በማሰላሰልና በማድነቅ የአሁኑን ሁኔታ አለመመቸታቸውንና ቅሬታቸውን ለማጽደቅ ይሞክራሉ። ነገር ግን የቀድሞው ዘመን ከዚህ የተሻለ ነበር አትበል፤ ምክንያቱም የተሻለ እንደሆነ ወይም እንዳልሆነ ከምታውቀው በላይ ነውና መክ. 7:10። የጠፉብንን መጽናኛዎች ማስታወስም የቀሩልንን እንዳናመሰግን ወይም በመከራችን ውስጥ ትዕግሥት የሌለን እንዳንሆን አያድርገን። በተለይ ደግሞ በሌሊት የነበረውን መዝሙሩን፣ በቀድሞ ሐዘኖቹ ውስጥ ራሱን ያጽናናባቸውንና በቀድሞ ብቸኝነቱ ውስጥ ራሱን ያዝናናባቸውን መጽናኛዎች አስታወሰ። እነዚህን መዝሙሮች አስታወሰ፣ እንደገና መዘመር ይችል እንደሆነም ሞከረ፤ ነገር ግን ለእነርሱ ዝግጁ አልነበረም፣ የማስታወሳቸውም ነገር ነፍሱን በውስጡ አፈሰሰው መዝ. 43:4። ኢዮብ 35:10ን ተመልከት።

V.