መዝሙረ ዳዊት 57

57:1-6 የዳዊት መታመን በሙሉ በእግዚአብሔር ላይ ነው። እጅግ የላቁ አማኞችም እንኳን የ ቀራጩን ጸሎት፥ “አምላክ ሆይ፥ እኔን ኃጢአተኛውን ማርልኝ” የሚለውን፥ ደጋግመው መጸለይ ያስፈልጋቸዋል። ነገር ግን ነፍሳችን በጌታ የምትታመን ከሆነ፥ ይህ እጅግ በከፋ አደጋዎቻችን ውስጥ እንኳን መከራችን በመጨረሻ እንደሚያልፍ ሊያረጋግጥልን ይችላል፤ በዚያም መካከል በእምነትና በጸሎት እርሱን መጠጊያችን ልናደርገው ይገባል። እግዚአብሔር ልዑል ቢሆንም እንኳ፥ ለሕዝቡ መልካም እንዲሆንላቸው ነገሮች ሁሉ እንዲሠሩ ለማድረግ ራሱን እስከዚያው ድረስ ዝቅ ያደርጋል። ይህ ደግሞ አጥብቀን መጸለይ ያለብን ጥሩ ምክንያት ነው።

በዚህ ምድር ላይ ወዴትም ብንመለከት፥ መጠጊያ አይገኝም፥ እርዳታም አይታይም፤ ነገር ግን ከሰማይ ልንጠብቀው እንችላለን። ከሚመጣው ቁጣ ወደ ኢየሱስ ክርስቶስ ከሸሸን፥ ለሕዝቡ መዳንን ለመግዛት የሚያስፈልጉትን ነገሮች ሁሉ የፈጸመው እርሱ፥ እኛ እንድንደሰትበት የሚያስፈልጉትን ነገሮች ሁሉ ለእኛና በእኛ ውስጥ ይሠራል። ዳዊትን በእርሱ ላይ ይህን ያህል ክፋት የያዙ ሰዎች መኖራቸውን ማሰቡ አሳዝኖታል። ነገር ግን በእርሱ ላይ የነደፉት ክፋት ወደ ራሳቸው ተመለሰ። ዳዊት በከፍተኛ ጭንቀትና ውርደት ውስጥ በነበረበት ጊዜ ግን፥ “ጌታ ሆይ፥ እኔን ከፍ ከፍ አድርግ” ብሎ አልጸለየም፤ ይልቁንም “ጌታ ሆይ፥ የራስህን ስም ከፍ ከፍ አድርግ” ብሎ ጸለየ። በጸሎት ውስጥ ያለን ምርጥ ማበረታቻ ከእግዚአብሔር ክብር የመጣ ነው፤ በምህረት ጥያቄዎቻችን ሁሉ ለራሳችን ምቾት ከምንሰጠው በላይ ለዚያ (ለእግዚአብሔር ክብር) ትኩረት ልንሰጥ ይገባል።

መዝሙር 57 ይህ መዝሙር ከፊቱ ካለው ጋር በጣም ይመሳሰላል፤ ዳዊት በችግር አደጋ ውስጥ በነበረበትና ኃጢአት ለመሥራት በተፈተነበት ጊዜ በተመሳሳይ አጋጣሚ ተጽፏል፤ ልክ እንደዚያኛው መዝሙር “ማረኝ” በማለት ይጀምራል፤ ዘዴውም ተመሳሳይ ነው።

I. በጸሎትና በቅሬታ ይጀምራል፤ ሆኖም ጥያቄው እንደሚሰማለት የተወሰነ እምነት አለው (ቁ. 1-6)።

II. በደስታና በምስጋና ይደመድማል (ቁ. 7-11)። ስለዚህ ከዚህ መዝሙር በልመናችንም ሆነ በምስጋናችን መመሪያና ማበረታቻ ልንወስድ እንችላለን፤ ይህን መዝሙር በመዘመርም ሁለቱንም ለእግዚአብሔር ልናቀርብ እንችላለን።

ለመዘምራን አለቃ፤ አልታሽሄት፤ የዳዊት መክታም፤ ሳኦልን ሸሽቶ በዋሻ ውስጥ በነበረ ጊዜ።

ቁጥር 1-6 የዚህ መዝሙር ርዕስ አዲስ ቃል አለው፥ አልታሽሄት—አታጥፋ። አንዳንዶች ይህ መዝሙር የተዜመበት የታወቀ ዜማ ብቻ ነው ይሉታል፤ ሌሎች ደግሞ ከመዝሙሩ አጋጣሚና ይዘት ጋር ያያይዙታል። አታጥፋ፤ ማለትም ዳዊት ሳኦልን እንዲጠፋ አልፈቀደም፥ በዋሻው ውስጥ እሱን ለመግደል ጥሩ አጋጣሚ በነበረበት ጊዜና አገልጋዮቹም ይህን ለማድረግ በፈለጉ ጊዜ። ዳዊትም፥ አታጥፋው አለ፥ 1 ሳሙኤል 24:4, 6። ወይም ደግሞ እግዚአብሔር ዳዊት በሳኦል እንዳይጠፋ አልፈቀደም፤ ሳኦል ዳዊትን እንዲያሳድድ ፈቀደለት፥ ነገር ግን በዚህ ገደብ ውስጥ፥ አታጥፋው፤ ሰይጣን ኢዮብን እንዲያሠቃይ እንደፈቀደለት፥ ሕይወቱን ብቻ አድን። ዳዊት ሊጠፋ አይገባም ነበር፥ በውስጡ በረከት አለና (ኢሳይያስ 65:8)፥ እርሱም ክርስቶስ፥ ከበረከቶች ሁሉ የላቀው። ዳዊት በዋሻው ውስጥ በከፍተኛ አደጋ ውስጥ በነበረበት ጊዜ፥ ወደ እግዚአብሔር የነበረው የልቡ አሠራር ምን እንደነበረ እዚህ ይነግረናል፤ አደጋ ውስጥ ሲሆኑ እንደነዚህ ያሉ መልካም ሐሳቦች በልባቸው ውስጥ ያላቸው ሰዎች ደስተኞች ናቸው!

I. በእግዚአብሔር ባለው እምነትና ተስፋ፥ እንዲሁም ወደ እርሱ በሚያቀርበው ጸሎት ራሱን ያበረታታል፥ ቁ. 1, 2። በጠላቶች እንደተከበበ ሲያይ፥ ወደ እግዚአብሔር በዚህ ተገቢ ጸሎት ተመለከተ፡- አቤቱ፥ ማረኝ! ይህንንም ደግሞ ደጋግሞ ይናገራል፥ ከንቱ ድግግሞሽም አይደለም፡- ማረኝ። ይህ የቀራጩ ጸሎት ነበር፥ ሉቃስ 18:13። አንዳንዶች በግድየለሽነትና በንቀት ቢጠቀሙበት ያሳዝናል፥ እግዚአብሔር ይማረን፥ ወይም ጌታ ሆይ፥ ማረን ብለው ቢጮኹ፥ ነገር ግን የሚፈልጉት መደነቅን፥ ወይም መገረምን፥ ወይም መበሳጨትን ብቻ ለመግለጽ ከሆነ፥ እግዚአብሔርና ምሕረቱ ግን በሐሳባቸው ሁሉ ውስጥ የሉም። ዳዊት እዚህ ላይ በብዙ አምልኮታዊ ፍቅር ሲጸልይ፥ “አቤቱ፥ ማረኝ! በርኅራኄ ተመልከተኝ፥ በፍቅርህና በምሕረትህም አድነኝ” ይላል። ራሱን ለእግዚአብሔር ምሕረት ለማቅረብ፥ እዚህ ላይ እንዲህ ሲል ይናገራል፥

1. ጥገኝነቱ ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ ነው፡- ነፍሴ በአንተ ታምናለችና፥ ቁ. 1። በእግዚአብሔር እንደሚያምን ብቻ ሳይሆን፥ ነፍሱ በእውነት በእግዚአብሔር ላይ ብቻ ትተማመን ነበር፥ በቅን አምልኮና ራስን በመስጠት፥ ሙሉ በሙሉ በመደሰትና እርካታ በማግኘት። ወደ እግዚአብሔር ይሄዳል፥ በጸጋው ዙፋን እግር ሥርም በትህትና በእርሱ ያለውን እምነት ይናገራል፡- እነዚህ መከራዎች እስኪያልፉ ድረስ፥ ጫጩቶች አዳኝ ወፎች ሊመቷቸው ሲዘጋጁ በእናታቸው ዶሮ ክንፍ ሥር እንደሚጠለሉ፥ በክንፎችህ ጥላ እጠለላለሁ። (1.) ችግሮቹ በጊዜው በጥሩ ሁኔታ እንደሚያልቁ እርግጠኛ ነበር፤ እነዚህ መከራዎች ያልፋሉ፤ ማዕበሉም ያልፋል። Non si male nunc et olim sic erit—አሁን ብቸገርም፥ ሁልጊዜ እንደዚያ አልሆንም። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በመከራው ጊዜ በዚህ ቃል ራሱን አጽናና፥ ሉቃስ 22:37። ስለ እኔ የተጻፈው ሁሉ ይፈጸማል። (2.) በዚያን ጊዜ በእግዚአብሔር ጥበቃ ሥር በጣም የተረጋጋ ነበር። [1.] እግዚአብሔር ሕዝቡን ለመርዳትና ለመጠበቅ በሚያዘነብልበት በመልካም ባሕርዩ ራሱን አጽናና፥ ዶሮ ጫጩቶቿን በደመ ነፍስ እንደምትጠብቅ። እግዚአብሔር ሕዝቡን ለመርዳት በክንፍ ላይ ይመጣል፥ ይህም ፈጣን መዳንን ያመለክታል (መዝሙር 18:10)፤ እንዲሁም በመከራ ውስጥ ሲሆኑ እንኳ ሙቀትና እረፍትን በሚያመለክተው ክንፉ ሥር ይወስዳቸዋል፤ ማቴዎስ 23:37 ተመልከት። [2.] በቃሉ ተስፋና በጸጋው ቃል ኪዳን፤ ምክንያቱም እግዚአብሔር እንደሚኖር በተነገረለት (መዝሙር 80:1) እና ትንቢቶቹን ከሰጠበት ከኪሩቤል የተዘረጉ ክንፎች ጋር ሊያያዝ ይችላል። “ወደ እግዚአብሔር፥ የጸጋ አምላክ ወደሆነው፥ እበርራለሁ፥ ተስፋውም መጠጊያዬ ይሆናል፥ በእነዚህ አደጋዎች ሁሉ ውስጥም አስተማማኝ መተላለፊያ ይሆናል።” እግዚአብሔር በተስፋው ራሱን እንድንታመንበት ያቀርብልናል፤ እኛም በእምነታችን ልንቀበለውና በእርሱ ልንታመንበት ይገባል።

2. ምኞቱ ሁሉ ወደ እግዚአብሔር ነው (ቁ. 2)፡- “ለእርዳታና ለመዳን ወደ ልዑል እግዚአብሔር እጮኻለሁ፤ ነፍሴን ወደ ልዑል አምላክ አነሣለሁ፥ ሁሉንም ነገር ለእኔ ወደሚያደርግልኝ እግዚአብሔርም አጥብቄ እጸልያለሁ።” ማስታወሻ፡ (1.) በሚደርስብን ነገር ሁሉ የእግዚአብሔርን እጅ ማየትና መቀበል አለብን፤ የሚደረገው ሁሉ በእርሱ የሚፈጸም ነው፤ በእርሱም ምክሩ ይፈጸማል፥ መጽሐፍ ቅዱስም ይፈጸማል። (2.) እግዚአብሔር ስለ ሕዝቡ የሚያደርገው ሁሉ፥ በመጨረሻው ለእነርሱና ለጥቅማቸው እንደተደረገ ይታያል። እግዚአብሔር ከፍ ያለ፥ እጅግ ከፍ ያለ ቢሆንም፥ ሁሉንም ነገር ለጥቅማቸው እንዲሠራ ለማድረግ ዝቅ ብሎ ያስባል። (3.) ይህ በችግሮቻችንና በጭንቀቶቻችን ሁሉ ወደ እርሱ መጮህ ያለብን ለምን እንደሆነ ጥሩ ምክንያት ነው፥ መጸለይ ብቻ ሳይሆን፥ አጥብቀን መጸለይ።

3. ተስፋው ሁሉ ከእግዚአብሔር ነው (ቁ. 3)፡- ከሰማይ ይልካል፥ ያድነኝማል። እግዚአብሔርን ብቸኛ መጠጊያቸው የሚያደርጉ፥ በእምነትና በጸሎትም ወደ እርሱ የሚሸሹ፥ በመንገዱና በጊዜው መዳንን እርግጠኛ ሊሆኑ ይችላሉ። እዚህ ላይ ልብ በል፡ (1.) መዳንን ከየት እንደሚጠብቅ—ከሰማይ። በዚህ ምድር ወዴትም ቢመለከት፥ መጠጊያ የለም፥ እርዳታም አይታይም፤ ነገር ግን ከሰማይ ይጠብቀዋል። ልባቸውን ወደ ላይ ከፍ የሚያደርጉ ሁሉ መልካሙን ሁሉ ከዚያ ሊጠብቁ ይችላሉ። (2.