መዝሙረ ዳዊት 32

32:1,2 ኃጢአት የመከራችን መንስኤ ነው፤ ነገር ግን የእውነተኛ አማኝ የመለኮታዊ ሕግ ጥሰቶች ሁሉ በቤዛነት ስለተሸፈኑ ሙሉ በሙሉ ይቅር ተብለዋል። ክርስቶስ ኃጢአቶቻቸውን ተሸክሞአልና፣ ስለዚህ በእርሱ ላይ አይቈጠሩም። የክርስቶስ ጽድቅ ለእኛ ስለተቆጠረልን፣ እኛም በእርሱ የእግዚአብሔር ጽድቅ እንደሆንን፣ እግዚአብሔር የሁላችንንም በደል በእርሱ ላይ ጭኖበት ለእኛ የኃጢአት መሥዋዕት ስላደረገው፣ በደላችን አይቈጠርብንም። ኃጢአትን አለመቁጠር የእግዚአብሔር ሥራ ነው፤ እርሱ ፈራጅ ነውና። የሚያጸድቅ እግዚአብሔር ነው። ኃጢአቱ የተሰረየለትን ሰው ባሕርይ አስተውሉ፤ እርሱ ቅን ነው፣ በቅዱስ መንፈስ ኃይልም ቅድሳትን ይሻል። ጌታ ይቅር ለማለት ዝግጁ ነውና ብሎ፣ በኃጢአት ለመዘፈቅ በማሰብ፣ ንስሐ እንደገባ አይናገርም። የነጻ ጸጋን ትምህርት አይበድልም። በደሉ ለተሰረየለት ሰውም ሁሉም ዓይነት በረከቶች ተስፋ ተደርገውለታል።

መዝሙር 32

ይህ መዝሙር፣ እስካሁን እንዳገኘናቸው ብዙ መዝሙሮች ስለ ክርስቶስ ባይናገርም፣ ብዙ የወንጌል እውነት ይዟል። ሐዋርያው እንደነገረን ዳዊት በዚህ መዝሙር ውስጥ «እግዚአብሔርም ያለ ሥራ ጽድቅን ለሚቆጥርለት ሰው ዳዊት ብፅዕናውን እንዲህ ይናገራል» (ሮሜ 4:6)። እዚህ ላይ ማጠቃለያ እናገኛለን።

I. በኃጢአት ይቅርታ (ቁ. 1, 2)፣ በመለኮታዊ ጥበቃ (ቁ. 7) እና በመለኮታዊ መመሪያ (ቁ. 8) ውስጥ ያለ የወንጌል ጸጋ።

II. የወንጌል ግዴታ። ኃጢአትን መናዘዝ (ቁ. 3-5)፣ መጸለይ (ቁ. 6)፣ ራሳችንን በሚገባ መምራት (ቁ. 9, 10) እና በእግዚአብሔር መደሰት (ቁ. 11)። እነዚህን በረከቶች ለማግኘት እነዚህን ግዴታዎች በህሊና መፈጸም ነው፤ እነዚህንም መዝሙር ስንዘምር—የቀደሙትን ለመጽናናታችን፣ የኋለኛውን ደግሞ ለመነቃቃታችን—ማሰብ ይገባናል። ግሮቲየስ ይህ መዝሙር በስርየት ቀን እንዲዘመር ታስቦ እንደነበር ያስባል።

የዳዊት መዝሙር፣ መግለጫ።

ቁጥር 1-6

ይህ መዝሙር 'መግለጫ' የሚል ርዕስ አለው፤ አንዳንዶች ይህ የተዘጋጀበትና የሚዘመርበት ዜማ ስም ብቻ ነው ብለው ይወስዳሉ። ሌሎች ግን ትርጉም ያለው ነው ብለው ያስባሉ፤ የኅዳግ ማስታወሻችን 'የዳዊት ትምህርት የሚሰጥ መዝሙር' ይላል። እውነተኛ ደስታ ምን እንደሆነ፣ በምንስ እንደሚገኝና ወደ እርሱ የሚወስደው መንገድ—ደስተኞች ለመሆን ምን ማድረግ እንዳለብን—ከዚህ የበለጠ ትምህርት የሚያስፈልገን ነገር የለም። እነዚህ ቁጥሮች በብዙ ነገሮች ያስተምሩናል። በአጠቃላይ፣ ደስታችን የሚገኘው በእግዚአብሔር ሞገስ እንጂ በዚህ ዓለም ሀብት እንዳልሆነ—በመንፈሳዊ በረከቶች እንጂ በዚህ ዓለም መልካም ነገሮች እንዳልሆነ—እዚህ ላይ እንማራለን። ዳዊት (መዝ. 1:1) «በክፉዎች ምክር ያልሄደ፥ በኃጢአተኞችም መንገድ ያልቆመ፥ በፌዘኞችም ወንበር ያልተቀመጠ ሰው ብፁዕ ነው» ሲል፣ እና (መዝ. 119:1) «በመንገዳቸው ንጹሐን የሆኑ፥ በእግዚአብሔርም ሕግ የሚሄዱ ብፁዓን ናቸው» ሲል፣ ትርጉሙ «ይህ የብፁዕ ሰው ባሕርይ ነው፤ ይህ ባሕርይ የሌለው ደስተኛ ለመሆን መጠበቅ አይችልም» ማለት ነው። ነገር ግን እዚህ ላይ «ኃጢአቱ የተሰረየለት ሰው ብፁዕ ነው» ሲል፣ ትርጉሙ «ይህ የደስታው መሠረት ነው፤ ይህ የደስታው ሌሎች ክፍሎች ሁሉ የሚመነጩበት መሠረታዊ መብት ነው» ማለት ነው። በተለይ ደግሞ እዚህ ላይ የምንማረው፣

I. የኃጢአት ይቅርታ ባሕርይ። ይህ ሁላችንም የምንፈልገውና ያለ እርሱ የምንጠፋበት ነገር ነው፤ ስለዚህም ስለ እርሱ በጣም ልንጨነቅና ልንጠይቅ ይገባናል።

1. የሕግ መተላለፍን ይቅር ማለት ነው። ኃጢአት የሕግ መተላለፍ ነው። ንስሐ ስንገባ፣ መተላለፉ ይቅር ይባላል፤ ማለትም፣ በሕጉ ፍርድ ምክንያት በእኛ ላይ የነበረው የቅጣት ግዴታ ይሰረዛል፤ ይነሳል (አንዳንዶች እንዲህ ያነቡታል)፣ ይህም በይቅርታው ከከባድ ሸክም፣ ከጀርባችን ላይ እንደተጫነን የሚያጎብጠን፣ ወይም በሆዳችን ላይ እንደተጫነን የሚያሳምመን፣ ወይም በመንፈሳችን ላይ እንደተጫነን የሚያሰጥመን ሸክም እንድናርፍ ነው። የኃጢአት ስርየት ለደከሙና ለከበደባቸው እረፍትና እፎይታ ይሰጣል (ማቴ. 11:28)።

2. ኃጢአትን መሸፈን ነው፤ እርቃንነት እንደተሸፈነ፣ ለኀፍረታችን እንዳይገለጥ (ራእይ 3:18)። በፊተኛዎቹ ወላጆቻችን ላይ ከጥፋተኝነት የመጀመሪያ ምልክቶች አንዱ የራሳቸውን እርቃንነት ማፈር ነበር። ኃጢአት በእግዚአብሔር ፊት አስጸያፊ ያደርገናል እና ከእርሱ ጋር ለመተባበር ፈጽሞ ብቁ ያደርገናል፤ ህሊና ሲነቃም ለራሳችንም አስጸያፊ ያደርገናል፤ ነገር ግን ኃጢአት ሲሰረይ፣ በክርስቶስ ጽድቅ ልብስ ይሸፈናል፣ እግዚአብሔር አዳምንና ሔዋንን እንዳለበሳቸው የቆዳ ልብሶች (የኃጢአት ስርየትን የሚያመለክት)፣ ስለዚህም እግዚአብሔር ከእንግዲህ በእኛ አይበሳጭም፣ ነገር ግን ሙሉ በሙሉ ይታረቃል። ከእኛ አይሸፈንም (አይደለም፤ ኃጢአቴ ሁልጊዜ በፊቴ ነው)፣ ወይም ከእግዚአብሔር ሁሉን አዋቂነት አይሸፈንም፣ ነገር ግን ከበቀል ፍርዱ ይሸፈናል። ኃጢአትን ሲሰርዝ ከእንግዲህ አያስታውሰውም፣ ከኋላው ይጥለዋል፣ ይፈለጋል ግን አይገኝም፣ እና ኃጢአተኛውም በዚህ መንገድ ከእግዚአብሔር ጋር ታርቆ፣ ከራሱ ጋር መታረቅ ይጀምራል።

3. በደልን አለመቁጠር ነው፤ በኃጢአተኛው ላይ አለመመዝገብ፣ በሕጉ ጥብቅነት መሠረት በእርሱ ላይ አለመፍረድ፣ እንደሚገባው አለመያዝ ነው። የክርስቶስ ጽድቅ ለእኛ ሲቆጠርልን፣ በእርሱም በእግዚአብሔር ጽድቅ ስንሆን፣ በደላችን አይቆጠርም፣ እግዚአብሔር የሁላችንን በደል በእርሱ ላይ ጥሎታልና፣ እርሱንም ስለ እኛ ኃጢአት አድርጎታልና። ልብ ይበሉ፣ በደልን አለመቁጠር የእግዚአብሔር ተግባር ነው፣ እርሱ ዳኛ ነውና። የሚያጸድቅ እግዚአብሔር ነው።

II. ኃጢአታቸው የተሰረየላቸው ሰዎች ባሕርይ፡ በመንፈሳቸው ተንኮል የሌለባቸው። «ጥፋተኝነት የለም» አይልም (ሕያው ሆኖ ኃጢአት የማይሠራ ማን አለና?)፣ ነገር ግን ተንኮል የለም፤ ይቅር የተባለው ኃጢአተኛ በንስሐና በእምነት መግለጫዎቹ፣ ወይም ለሰላምና ለይቅርታ በሚያቀርበው ጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር የማያታልል ነው፣ ነገር ግን በእነዚህ ሁሉ ቅን ነው እና የሚናገረውን ያምናል—እንደ አንድ የተማረ ተርጓሚ ማብራሪያ፣ እንደገና ኃጢአት ለመሥራት በማሰብ ንስሐ የማይገባ፣ ከዚያም እንደገና ንስሐ ለመግባት በማሰብ ኃጢአት የማይሠራ ነው። በቅንነት የሚያስቡ፣ የሚናገሩትን በእውነት የሆኑ፣ በእውነት ተንኮል የሌለባቸው እስራኤላውያን ናቸው።

III. የጸደቀ ሰው ደስታ፡ ኃጢአቱ ለተሰረየለት ሰው በረከቶች ሁሉ፣ ሙሉ በሙሉ ደስተኛ ለማድረግ በቂ የሆኑ በረከቶች አሉ። መርገምን ያመጣውና በረከትን የከለከለው ነገር ይወገዳል፤ ከዚያም እግዚአብሔር በረከቶችን ለመቀበል ቦታ እስኪጠፋ ድረስ ያፈሳል። የኃጢአት ይቅርታ የቃል ኪዳኑ አንቀጽ ሲሆን ለቀሪው ሁሉ ምክንያትና መሠረት ነው። «በደላቸውንም እምራለሁና፥ ኃጢአታቸውንም ከእንግዲህ ወዲህ አላስብም» (ዕብ. 8:12)።

IV. ኃጢአቱን የሚያይ፣ ነገር ግን ገና ንስሐ ለመግባት ያልደረሰ፣ ያልተዋረደ ኃጢአተኛ የማይመች ሁኔታ። ይህን ዳዊት ከራሱ አሳዛኝ ልምድ (ቁ. 3, 4) በጣም በሚነካ መንገድ ይገልጻል፡ «ዝም ባልሁ ጊዜ፥ አጥንቶቼ በዘወትር ጩኸቴ ደረቁ።» ዝም አሉ ሊባሉ የሚችሉት ንስሐቸውን የሚያፍኑ፣ የኃጢአትን ክፋትና በእርሱ ምክንያት የሚመጣባቸውን አደጋ ማየት ሲገባቸው፣ ስለእርሱ ባለማሰብና አእምሮአቸውን ወደ ሌላ ነገር በማዞር ራሳቸውን የሚያጽናኑ ናቸው፣ እንደ ቃየል ከተማ በመገንባት፣—እግዚአብሔር ሲያስራቸው የማይጮኹ፣—በንስሐ መናዘዝ ህሊናቸውን የማያራግፉ፣ ወይም በሚገባ በታማኝና በጋለ ጸሎት ሰላምን የማይፈልጉ፣—እና ለእነርሱ ነፍስ እረፍት ለማግኘት እግዚአብሔር የሾመውን መንገድ ከመከተል ይልቅ በበደላቸው መሟጠጥን የሚመርጡ ናቸው። እንደነዚህ ያሉት የታፈኑ ንስሐዎቻቸው በአጥንቶቻቸው ውስጥ እሳት እንደሚሆኑ፣ እና ያልተከፈቱ የኃጢአት ቁስሎች እንደሚመረቅዙና ሊቋቋሙት በማይችሉት ሁኔታ እንደሚጎዱ ይጠብቁ። ህሊና ከደነዘዘ፣ ሁኔታው የበለጠ አደገኛ ነው፤ ነገር ግን ከተደናገጠ እና ከነቃ፣ ይሰማል።