መዝሙረ ዳዊት 108

መዝሙር ፻፰፥፩-፲፫፦ እዚህ እንደተጠቀሰው፣ ከመዝሙር ፶፯ እና ፷ በመውሰድ፣ ከልዩ ልዩ መዝሙራት ጥቅሶችን በአግባቡ መምረጥ እንችላለን፤ ይህም አምልኮአችንን የሚረዳና ምስጋናችንን የሚያነቃቃ ነው። ልብ በእምነትና በፍቅር ጸንቶ ሲገኝ፣ ምላስም በምስጋና አገልግሎት ላይ ሲውል፣ ያ የኛ ክብር ነው። የጌታ ስጦታ ሁሉ፣ በእግዚአብሔር አገልግሎትና ለክብሩ ሲውል፣ ባለቤቱን ያከብራል፤ ይጠቅመዋልም። ምእመናን፣ በእግዚአብሔር የታመነ ተስፋና ቃል ኪዳን የተረጋገጡላቸውን የድነት በረከቶች ሁሉ ለማግኘት፣ በተረጋገጠ እምነትና ተስፋ ሊጸልዩ ይችላሉ። በዚያን ጊዜም ከእርሱ በየመከራው ሁሉ እርዳታን፣ በየውጊያውም ድልን ይጠብቁ። የምናደርገውም ሆነ የምናገኘው ሁሉ፣ ክብሩ ሁሉ የእግዚአብሔር መሆን አለበት። ጌታ ሆይ፣ ነፍሳችንን ሁሉ በዚህ ድነት፣ ለተመረጡት ሕዝብህ በምትሰጠው በዚህ ሞገስ ጎብኝ።

መዝሙር 108

ይህ መዝሙር በምስጋና ይጀምራል በጸሎትም ይደመድማል፤ በእነዚህም ሁሉ እምነት ይሠራል።

I. ዳዊት እዚህ ላይ እግዚአብሔር ለራሱ ስላደረገለት ምሕረት ያመሰግናል (ቁ. 1-5)።

II. ለእግዚአብሔርም ተስፋዎች በመማፀንና እነርሱን በመጥቀስ ለምድሪቱ ምሕረትን ይለምናል። (ቁ. 6-13)። የመጀመሪያው ክፍል ከመዝሙር 57:7 እና ከሌሎችም የተወሰደ ሲሆን፣ ሁለተኛው ደግሞ ከመዝሙር 60:5 እና ከሌሎችም የተወሰደ ነው። ሁለቱም በጣም ትንሽ ልዩነት ያላቸው ሲሆን፣ ይህ የሚያስተምረን በጸሎት ውስጥ ቀደም ሲል የተጠቀምናቸውን ቃላት በአዲስ መንፈስ እስከተጠቀምን ድረስ መጠቀም እንደምንችል ነው። እንዲሁም ከአንድ መዝሙር የተወሰኑ ቁጥሮችን ከሌላ መዝሙር ደግሞ የተወሰኑ ቁጥሮችን ሰብስቦ አንድ ላይ በማድረግ ለእግዚአብሔር ክብር መዘመር የተፈቀደ ብቻ ሳይሆን አንዳንድ ጊዜም ተገቢ መሆኑን ያመለክታል። ይህን መዝሙር ስንዘምር ለእግዚአብሔር ክብር መስጠትና ለራሳችንም መጽናናትን መውሰድ አለብን።

የዳዊት መዝሙር ወይም ዝማሬ።

ቁጥር 1-5

እዚህ ላይ የጥበብ ባለቤት ከሆነ ሰው ምሳሌ በመማር እግዚአብሔርን እንዴት ማመስገን እንደምንችል መማር እንችላለን።

1. እግዚአብሔርን በልባችን ጽናት ማመስገን አለብን። ልባችን በግዴታው ውስጥ መሥራት አለበት (አለበለዚያ ምንም አይሆንም) እና ለግዴታው መወሰን አለበት (ቁ. 1)፦ አምላኬ ሆይ፥ ልቤ ጸንታለች፤ እዘምራለሁ፥ አከብራለሁ። የሚንከራተቱና የሚበታተኑ ሐሳቦች መሰብሰብና ከሥራው ጋር ተጣብቀው መቆየት አለባቸው፤ ምክንያቱም ለሁሉም የሚበቃ ሥራ እዚህ እንዳለ ሊነገራቸው ይገባል።

2. እግዚአብሔርን በነጻ አገላለጽ ማመስገን አለብን፦ በክብሬ አመሰግነዋለሁ፥ ማለትም በምላሴ። ምላሳችን ክብራችን ነው፤ እግዚአብሔርን በማመስገን ላይ ስትውል ደግሞ ከዚህ የበለጠ ክብር የላትም። ልብ ይህን መልካም ነገር ሲያወጣ ምላሳችን እንደ ፈጣን ጸሐፊ ብዕር መሆን አለበት (መዝ. 45:1)። የዳዊት የሙዚቃ ችሎታ ክብሩ ነበር፤ ዝነኛ አድርጎታል፤ ይህ ደግሞ ለእግዚአብሔር ምስጋና መወሰን አለበት፤ ስለዚህም ቀጥሎ፦ በገናዬና መሰንቆዬ ሆይ፥ ንቁ። በየትኛውም ስጦታ ብንበልጥ በእርሱ እግዚአብሔርን ማመስገን አለብን።

3. እግዚአብሔርን በጋለ ስሜት ማመስገን አለብን፤ ሕያው በሆነ መንገድ እንጂ በቸልተኝነት እንዳይሆን ራሳችንን ማነሳሳት አለብን (ቁ. 2)፦ በገናዬና መሰንቆዬ ሆይ፥ ንቁ፤ በደካማና በእንቅልፍ በሚመስል ዜማ አይሁን፤ ነገር ግን ዜማዎቹ ሁሉ ሕያው ይሁኑ። እኔ ራሴ በማለዳ እነቃለሁ፤ በውስጤ ባለው ሁሉ አደርገዋለሁ፤ ይህ ሁሉ ግን በቂ አይደለም። የጋለ አምልኮ እግዚአብሔርን ያከብራል።

4. እግዚአብሔርን በይፋ ማመስገን አለብን፤ ለእርሱ ያለብንን ግዴታና ለቸርነቱ ያለንን የምስጋና ስሜት ለመግለጽ የማናፍር እንደመሆናችን መጠን፣ ሌሎችም እንዲሁ በመለኮታዊው መልካምነት እንዲነኩ እንመኛለን (ቁ. 3)፦ አቤቱ፥ በአሕዛብ መካከል አመሰግንሃለሁ፤ በአሕዛብም መካከል እዘምርልሃለሁ። በየትኛውም ስብስብ ውስጥ ብንሆን ስለ እግዚአብሔር መልካም ለመናገር ሁሉንም አጋጣሚዎች መጠቀም አለብን፤ ጎረቤቶቻችን ቢሰሙንም መዝሙር ለመዘመር ማፈር የለብንም፤ ምክንያቱም ይህ ጌታችንን እንደማፈር ይቆጠራል።

5. በምስጋናችን ውስጥ የእግዚአብሔርን ምሕረትና እውነት በልዩ ሁኔታ ከፍ ከፍ ማድረግ አለብን (ቁ. 4)፤ ምሕረቱ በተስፋ ቃሉ፣ እውነቱ ደግሞ በመፈጸሙ ነው።